(πολύ) ΧΑΜΗΛΕΣ ΠΤΗΣΕΙΣ

Καμία δέσμευση

2011-12-27T17:20:00.000+02:00

Το έχω γράψει ξανά, έχω ασχοληθεί πολλές φορές με το θέμα, χωρίς να έχω κάποιο σχετικό πτυχίο που έμεινε σε μορφή πάπυρου και δεν έγινε κορνίζα, ό,τι έχω ζήσει, ό,τι έχω νιώσει θα σας πω, θέλω να κάνετε το ίδιο.

Ειδικά το τελευταίο διάστημα, από προσωπική εμπειρία, από φίλους, γνωστούς και συνεργάτες, έχω διαπιστώσει ότι σε αρκετούς ανθρώπους υπάρχει αυτό που – σε ελεύθερη μετάφραση – θα χαρακτηρίζαμε ως «δυσκολία συναισθηματικής δέσμευσης». Δεν ξέρω, δεν μπορώ να ξέρω πού οφείλεται αυτό, αλλά αν παρατηρήσετε, για παράδειγμα, τα status «φίλων» σας στο facebook, θα δείτε ότι αλλάζουν με την ταχύτητα που πασάρει ο Διαμαντίδης στον Γιασικεβίτσιους, σε παιχνίδι Ευρωλίγκας. Εκεί που ήξερες κάποιον ότι είναι σε μια σχέση, εν μία νυκτί γίνεται «single», έπειτα από δυο μέρες έχει πάλι μια «σχέση» και μετά είναι ξανά «single». Τους ρωτάς τι συνέβη και σου απαντούν με μια μόνιμη επωδό στα χείλη: «Έλα, μωρέ. Καλύτερα single». Έπειτα, γνωρίζουν ένα άτομο που κάτι τους κάνει, το γεμίζουν προσδοκίες, γουστάρουν τρελά και μετά, όταν το πράγμα αρχίζει να γίνεται λίγο πιο «σοβαρό», μη φανταστείς, κάνα τηλεφώνημα παραπάνω, «πνίγονται», εξαφανίζονται και «χωρίζουν». Έτσι, γύρω μου, πέραν των σχέσεων που υπάρχουν, καλά να ‘ναι τα παιδιά και καλούς απογόνους, αρχίζει και κάνει χωρισμός και μοναξιά, γύρω μου πληθαίνουν οι χωρισμένοι και οι μόνοι. Από άποψη, ως οι ίδιοι διατείνονται.

Νύχτες σαν αυτή της Δευτέρας 19 Δεκεμβρίου 2011, αυτές τις νύχτες που ρίχνει βροχή στην πόλη και την ξεπλένει, μπαίνω στο αυτοκίνητό μου και ταξιδεύω, να, εδώ γύρω, το πολύ μέχρι Χαλκίδα. Bάζω βενζίνη, παίρνω για το δρόμο διπλό εσπρέσο, προσπαθώ να πιω και κάνω σλάλομ ανάμεσα στις φλοίδες από τα καμένα λάστιχα των φορτηγών που έχουν κομματιαστεί στην Εθνική, το ηχοσύστημα βαράει μουσικές, έτσι «φεύγω» εγώ, είμαι στ΄ «ανοιχτά». Μαζί με το απέναντι ρεύμα ταξιδεύω παράλληλα με αυτοκίνητα που χάνονται, η βροχή και η νύχτα μόλις που προλαβαίνουν να διαγράψουν στα μάτια μου τις άξαφνες φιγούρες των απέναντι οδηγών που φωτίζονται για κλάσματα δευτερολέπτου και χάνονται, μοναχικά πρόσωπα, singles που λες, που δεν θα ξαναδώ. Σαν τις σημερινές σχέσεις, ένα πράγμα. Γνωρίζεις, ερωτεύεσαι, χωρίζεις, σε μια βδομάδα το πολύ. Ανέκαθεν, όταν οδηγώ, φτιάχνω ιστορίες, κάνω πριβέ προβολές στο παρμπρίζ μου, ταινίες με βασική υπόθεση τη μοναξιά, το χωρισμό, την αδυναμία συναισθηματικής δέσμευσης, την τρέλα της εποχής, τις ατάκες «σου δίνω τα πάντα», «αλλά εγώ δεν χρειάζομαι τίποτε».

Δεν είμαι ήρωας σε βίπερ με μοναχικούς ανθρώπους κάπου στο L.A., δεν είμαι ο ντετέκτιβ Mάιλο του Tζόναθαν Kέλερμαν για να βρω την άκρη, δεν μπορώ να γνωρίζω γιατί κάποιοι άνθρωποι δίνουν αγάπη και κάποιοι άλλοι θέλουν μόνο σεξ και κάνα τηλεφώνημα σε στυλ να μην ξεχνιόμαστε. Δεν μπορώ να πω αν είναι καλύτερα στη μία ή την άλλη περίπτωση, δεν είμαι ούτε ρομαντικός μόνο, ούτε μόνο κυνικός. Ξέρω, όμως, ότι κάποιοι άνθρωποι έχουν επιλέξει να είναι κυνικά ρομαντικοί και κάποιοι άλλοι ρομαντικά κυνικοί. Και αυτούς τους αποφεύγω.

Ξέρω, επίσης, ότι όλα τα πράγματα στη ζωή είναι θέμα του κατάλληλου timing, το θέμα είναι να ταιριάξουν τα «θέλω» των ανθρώπων, αλλιώς άστο, αγάπη μου, για να μην παιδευόμαστε. Υπάρχει και η παράνοια τύπου τη μια μέρα «σε σκέφτομαι και σε θέλω» και την επόμενη ο ίδιος άνθρωπος που το είπε αυτό, έχει εξαφανιστεί. Επίσης, έχω προσέξει ότι από τότε που βγήκαν τα κοινωνικά δίκτυα, είναι σύνηθες ένας χωρισμός να γίνει μέσω ενός μηνύματος εάν, βέβαια, δεν επιλεγεί ο εύκολος δρόμος της σιωπής: «Δεν με πήρε τηλέφωνο, δεν παίρνω κι εγώ», καμία εξήγηση, ούτε ένα ανέξοδο «αντίο, χάρηκα και να είσαι καλά». Λεπτομέρειες θα μου πεις, αλλά με αυτές ερωτευόμαστε, με αυτές ξενερώνουμε, χωρίς αυτές ξεχνάμε εύκολα.

Γυρίζω σπίτι, μπάνιο, ξύρισμα, πορτατίφ, και για καληνύχτα λίγο από Daniel Goleman και το βιβλίο του «Συναισθηματική Νοημοσύνη».
Αν μπορούσα να του κάνω συνέντευξη, θα τον ρωτούσα πολλά, αλλά η πρώτη ερώτηση θα ήταν αυτή: «Οι περισσότεροι άνθρωποι ξέρουν για ποιο λόγο επιλέγουν να μείνουν, συνειδητά, μόνοι; Γιατί δεν ξέρουν τι πραγματικά θέλουν;».
Κι αν μου απαντούσε, θα του έκανα την επόμενη ερώτηση: «Και γιατί, ρε μαν, τελικά, κάνει τόση μοναξιά εκεί έξω;».

Καιρός για σκέψεις

2011-10-16T13:48:00.000+03:00

Διάβασα ένα πολύ ενδιαφέρον ρεπορτάζ στα ΝΕΑ το οποίο αναφερόταν στην έλλειψη προσωπικού και στην ελλιπή συλλογή μετεωρολογικών δεδομένων που, σύμφωνα με εργαζόμενους στην ΕΜΥ, έχουν ως αποτέλεσμα την αστοχία της πρόβλεψης, κάποιες φορές.

Ωραία. Και, τώρα, τι θα κάνουμε ως πολίτες; Θα τα βάλουμε (και) με την ΕΜΥ; Τις τελευταίες ημέρες η μισή Ελλάδα κατηγορεί την άλλη μισή «που μας έφερε εδώ», και όλοι μαζί όλες τις ελληνικές κυβερνήσεις, σε λίγο θα φτάσουν μέχρι και τον Βενιζέλο. Τον Ελευθέριο, εννοώ.

Φυσικά και υπάρχουν προβλήματα, κάποιοι έχουν να λύσουν τη δύσκολη εξίσωση της επιβίωσης, αλλά έχουμε μπει τόσο καλά στο πετσί του ρόλου αυτού, του ζοχάδα, που μας διαφεύγουν πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας και είναι πολύ πιο σημαντικά από κάποια άλλα. Επειδή καταδεικνύουν νοοτροπίες, συμπεριφορές, αντιλήψεις και προτεραιότητες.

Αναφέρω κάποια από αυτά που συνειδητοποίησα τις τελευταίες ημέρες.

Το μαγικό βράδυ εκείνης της ημέρας, ανάμεσα σε σκουπίδια και ρημάδια, σκυλάδικα, σκοτάδια, εκείνη τη νυχτιά που τα αυτοκίνητα σχημάτιζαν μια ατελείωτη σειρά από πολύχρωμες, διψασμένες για βενζίνη λαμαρίνες, λόγω του επαπειλούμενου τερματισμού του ανεφοδιασμού σε βενζινάδικα, πάρα πολλές φορές βρέθηκα εγκλωβισμένος κι εγώ στην ουρά. Όλες τις φορές την πάτησα με τον ίδιο τρόπο: Ο οδηγός του προπορευόμενου οχήματος, απλώς, ήθελε να βάλει βενζίνη, αλλά δεν ήθελε να βγάλει φλας. Όταν συνειδητοποιούσα τι συνέβαινε, έπρεπε να βγω ξανά στη λωρίδα κυκλοφορίας, κάτι που ενέχει πιθανό κίνδυνο για ατύχημα και βέβαιους κινδύνους για τα νεύρα σου.

Στο επόμενο φανάρι ένα κορίτσι με βρώμικα ρούχα και καθαρή ψυχή, που φαίνεται στα μάτια της, θέλει να καθαρίσει τα τζάμια του αυτοκινήτου του κυρίου που μιλάει άπταιστα τα... ειρωνικά. Εκείνος την κοιτάει μέσα από τα πανάκριβα γυαλιά μυωπίας του και τη διώχνει σα μύγα, με ένα νόημα που κουνάει τα αμορτισέρ του τετρακίνητου κάρου του. Το κορίτσι έρχεται σε μένα, δεν δέχεται χρήματα χωρίς να μου καθαρίσει τα τζάμια, fair deal. «Θέλω να μου γράφουν ποιήματα, poems» της λέω, μαζί με ένα φίλο της που πουλάει καλάμια ψαρέματος απαγγέλλουν κάτι στη γλώσσα τους, γελάω, το γέλιο μου κόβεται, ο δρόμος είναι αδιάβατος. Έχει κλείσει από αυτοκίνητα που θέλουν να βάλουν βενζίνη. Η ζωή συχνά δεν έχει ποίηση, δεν έχει μόνο ποιήματα, έχει και κίνηση, που μπορεί να σε τρελάνει. Οκτάνια εναντίον συναισθήματος.

Λίγο παρακάτω, ένα κοριτσάκι, ούτε τεσσάρων ετών, παίζει πάνω στην καρότσα ενός ημιφορτηγού που είναι εν κινήσει, κρατώντας στα χέρια του μια πάνινη κατασκευή που υπείχε, μόνο στα μάτια της μικρής, τη θέση μιας Μπάρμπι. Κι έμεινα εγώ, μια κούκλα σπασμένη, στα μισά του δρόμου, χωρίς να ξέρω εάν έπρεπε να πάρω πρώτα την Πρόνοια ή αν έπρεπε να συνεχίσω να χαζεύω τη μικρή που ήταν αληθινά ευτυχισμένη με αυτό που (δεν) είχε.
Κι όλα αυτά, σε μια διαδρομή τριών τετάρτων της ώρας. Φαντάσου τι συμβαίνει γύρω μας, σκέψου πόσα τέτοια περιστατικά παίζουν έργο γύρω μας κι εμείς χάνουμε τα καρέ τους.

Το Σαββατοκύριακο που θα έρθει, μέχρι στιγμής, ξέρω ότι θα είναι βροχερό. Ή πολύ βροχερό, ό,τι πει η πρόβλεψη. Προσωπικά, θέλω να βρέξει χωρίς να δημιουργηθούν προβλήματα, θέλω να ρίξει, απλώς, μια ποτιστική βροχούλα, από αυτές που ξέρουν να νοτίζουν συνειδήσεις. Επιθυμώ να πέφτουν στάλες σαν κάθαρση, να μην ξέρεις αν βρέχει ή αν κλαις, να πέφτουν σταγόνες σαν ένα βαλς χαμένων ονείρων. Θέλω να βλέπω τα αυτοκίνητα σα μικρά, αστρικά χόβερ κραφτ να πλανάρουν στην άσφαλτο, όπως εμείς πλανάρουμε - κάποιες φορές - στις στροφές της ζωής μας, συνεχίζοντας να αναζητούμε τις μοναδικές λεπτομέρειες, που κάνουν τη διαφορά. Αν το καλοδείς, τις λεπτομέρειες των άλλων ερωτευόμαστε, για τις λεπτομέρειές μας, μας μισούν.

Τώρα, μπορείς να μου πεις «τι σχέση έχει η ΕΜΥ με όλο αυτό το κείμενο»; Το μόνο που μπορώ να πω με βεβαιότητα, είναι ότι είδα τους Ινδιάνους να μαζεύουν ξύλα για το χειμώνα.

Κοίτα να ντύνεσαι καλά – κι έρχεται κρύο...

Οι Σεπτέμβριοι της ζωής μας

2011-09-22T22:50:00.000+03:00

Ποτέ στη ζωή μου δεν είχα καλές ή κακές εποχές, ποτέ μου δεν ξεχώρισα κάποιον μήνα ως τον πιο αγαπημένο ή το χειρότερό μου, αφού πάντα προσπαθούσα να χαίρομαι την κάθε στιγμή - κι αυτό δεν είναι διαφημιστικό κλισέ. Δεν μπορώ, όμως, να μην παρατηρήσω ότι, ανέκαθεν, Σεπτέμβριο δεν συνέβαιναν και τα καλύτερα. Εννοείται ότι κι οι άλλοι μήνες δεν πάνε πίσω, αλλά ο Σεπτέμβριος είναι, όπως και να το δεις, από μόνος του ένα ορόσημο. Προηγείται το καλοκαίρι της απόλυτης ανεμελιάς, της ραστώνης, προηγείται αυτή η εποχή που είναι μια ειδική κατάσταση σε αυτή τη χώρα. Έπειτα, ξεκινάει ημερολογιακά το φθινόπωρο, τα κεφάλια μέσα, αρχίζει μια νέα σεζόν που πρέπει να αφήσεις τη ραθυμία πίσω σου και να αναλάβεις το κουπί της όποιας γαλέρας κουμαντάρεις.

Όσους Σεπτέμβριους θυμάμαι στη ζωή μου, στο μυαλό μου πρώτα φτάνουν τα άσχημα και μετά έρχονται τα καλά. Σεπτέμβριος ήταν τότε που φθινοπώριασε απότομα, που συννέφιασε, που οι βροχές έπεσαν κι έπνιξαν κόσμο στη Χαλκιδική. Οι Σεπτέμβριοι της ζωής μας, μας έχουν φέρει σεισμούς, ναυάγια, πλημμύρες, τρομοκρατικές επιθέσεις, Δίδυμους Πύργους, εκλογές, νέα οικονομικά μέτρα, απεργίες, πορείες, κλειστό το κέντρο της πόλης, το καλοκαιρινό διάλειμμα - κάποιες φορές - τελείωσε με κομμένες ανάσες.

Σχεδόν έχω δεχτεί αξιωματικά ότι το καλοκαίρι θα τελειώνει, πια, μ’ έναν οδυνηρό Σεπτέμβρη, χωρίς να θεωρώ ότι αυτός ο μήνας είναι κακός. Έχω πειστεί, απλώς, ότι το καλοκαίρι, νομοτελειακά, θα σταματά με την ολική επαναφορά μας τις πρώτες μέρες του Σεπτέμβρη, εκεί όπου ο Kόρτο Mαλτέζε βαλτώνει στα νερά της πραγματικότητας που προδιαγράφουν άλλοι για μας. Στην απαρχή μιας εποχής που, πυκνά-συχνά, κουβαλάει κορυφώσεις και παρυφές, άνοδο και πτώση, θριάμβους και πανωλεθρίες, εργαζόμενους και ανέργους, συνταξιούχους και λεφτάδες και όλα να μπλέκονται γλυκά και πικρά στο έργο της ζωής μας.

Ο Σεπτέμβριος μπορεί να είναι πολύ καλό παιδί αλλά λιγάκι παρεξηγημένο, και έχει σταμπιλαριστεί στο συλλογικό ασυνείδητο πολλών, ως ένα ακλόνητο στερεότυπο μελαγχολίας.

Και αυτός ο Σεπτέμβρης, του 2011, είναι ένας από δαύτους, από τους Σεπτέμβριους της ζωής μας. Ο εν λόγω μας φέρνει - ίσως - στα χαράματα μιας πλήρους εθνικής αφραγκιάς, με δεκάδες σενάρια, που θα μας τρελάνουν στο τέλος. Υπό κανονικές συνθήκες θα έπρεπε να νιώθω και φέτος, όπως αισθάνομαι κάθε χρόνο, δηλαδή «Σπύρος, με ολόκληρα κομμάτια μελαγχολίας», για αυτά που έχουν ήδη γίνει άλλες χρονιές και συνειδητά ή υποσυνείδητα τα θυμάμαι. Αντιθέτως, φέτος, κι ενώ όλα θολά είναι γύρω μου, πιστεύω ότι, τελικά, κάτι καλό θα γίνει, βαρέθηκα να θεωρώ σιγουράκι ότι όλα θα πηγαίνουν χάλια κάθε Σεπτέμβρη. Φέτος, στο μετερίζι του «έχουμε-δεν έχουμε-λεφτά», μια ανεξήγητη ευφορία μουδιάζει το αίμα μου.

Για την κόντρα στο κείμενο βάζω να ακούσω Green Day, αυτόν τον Σεπτέμβριο τον νιώθω σαν μια αρχή ταξιδιού που κανείς δεν ξέρει πού μπορεί να μας βγάλει, ουδείς γνωρίζει τι κοσμογονικές αλλαγές μπορεί να μας φέρει και σε ποιο πεδίο μάχης θα πρέπει να πολεμήσουμε για τη ζωή μας. Tώρα που ο ήλιος τόσων καλοκαιριών έχει κάψει αρκετά το φιλμ της ζωής μου, τώρα που κυλάνε οι τελευταίες μέρες αυτού του Σεπτεμβρίου, νιώθω ότι αφυπνίστηκε, μάλλον, ένα άγνωστο κομμάτι του εαυτού μου, ένα αεράκι αισιοδοξίας που φουσκώνει τα πανιά της ζωής μας, για το παρακάτω.
Έξω ψιχαλίζει, ένας από τους Σεπτέμβριους της ζωής μου αρχίζει κιόλας να ξεπλένεται.

Σαν σήμερα

2011-08-16T20:08:00.000+03:00

Σημαντικά γεγονότα έλαβαν χώρα στις 16 Αυγούστου, στην Τέχνη και στον Πολιτισμό.

Πρώτος σταθμός το 1962, όταν ο τότε μάνατζερ των Beatles, Ράιαν Έμπσταϊν, ξαποστέλνει από το συγκρότημα τον ντράμερ Πιτ Μπεστ, επειδή μάλλον δεν ήταν και τόσο… best! Στη θέση του προσλαμβάνεται ο Ρίγκο Σταρ, αστέρι όνομα και πράγμα και – περίπου - ένα μήνα αργότερα, το group θα ηχογραφήσει την πρώτη του επιτυχία. Ήταν το «Love me do».

Ήταν 1968 όταν οι «Jackson Five», στους οποίους το μικρότερο μέλος ήταν ο Μάικλ Τζάκσον, κάνουν το επίσημο ντεμπούτο τους, σε συναυλία στην Καλιφόρνια. Αυτό συνέβη δίπλα στις «Σαπρίμς» και, φυσικά, δίπλα στη μετέπειτα φίλη του Μάικλ, την Νταϊάνα Ρος.

Το 1919 γεννήθηκε ο συγγραφέας Αντώνης Σαμαράκης. Με μεγάλη κοινωνική δράση υπήρξε από τους δημοφιλέστερους Έλληνες τόσο ως συγγραφέας, όσο και ως ενεργός πολίτης. Τα βιβλία του μεταφράστηκαν σε περισσότερες από 30 γλώσσες. Διηγήματά του έχουν συμπεριληφθεί σε ελληνικά και ξένα σχολικά και πανεπιστημιακά βιβλία. Κάποια έχουν γυριστεί σε κινηματογραφικές και τηλεοπτικές ταινίες. Το 1989 ανακηρύχθηκε από τη UNICEF πρώτος Έλληνας Πρεσβευτής Καλής Θέλησης για τα παιδιά του κόσμου. Έχει βραβευθεί από πολλούς φορείς, κυβερνητικούς και μη, και για το συγγραφικό έργο του και για την κοινωνική του δράση. Πέθανε τον Αύγουστο του 2003, σε ηλικία 84 ετών.

Το 1958 γεννήθηκε η Λουίζ Βερόνικα Τσικόνε, η Μαντόνα, ντίβα της ποπ και ηθοποιός. Παρά τα χρονάκια της φαίνεται ότι από κάπου συνεχίζει να αντλεί ενέργεια και συνεχίζει να είναι ακόμα νούμερο 1. Ωστόσο, όπως η ίδια ομολογεί, ο ρόλος που τη συναρπάζει περισσότερο, είναι εκείνος της μητέρας…

Το 1977 πεθαίνει ο Έλβις Πρίσλεϊ, ο «βασιλιάς» του rock 'n' roll. Elvis has left the building. Λίγο πριν είχε εξομολογηθεί σε έναν φίλο του: «Κουράστηκα να είμαι ο Έλβις». Μπορείτε να φανταστείτε τι γίνεται σήμερα στο Μέμφις, όπου χιλιάδες θαυμαστές του, από όλο τον κόσμο, ταξίδεψαν στην Graceland για να τιμήσουν την επέτειο από το θάνατό του, κάνοντας ολονυχτία με κεριά. Κορόιδα. Ο Έλβις ζει…

Και, τέλος, σαν σήμερα, το 2005, έφυγε από κοντά μας η Βίκυ Μοσχολιού, στα 62 της, έχοντας παλέψει με τον καρκίνο, τα τελευταία δυο χρόνια. Τον τελευταίο μήνα είχε εισαχθεί στο νοσοκομείο «Υγεία», δίνοντας την πιο δύσκολη μάχη. Τραγουδώντας την επιτυχία της «Τα τρένα που 'φυγαν» και τον Εθνικό ύμνο, φίλοι, συγγενείς και θαυμαστές αποχαιρέτησαν το απόγευμα της 18ης Αυγούστου τη Βίκυ, στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών. Ξεκίνησε την καριέρα της το Πάσχα του 1962 στην «Τριάνα» του Χειλά δίπλα στον Γρηγόρη Μπιθικώτση και τη Δούκισσα. Καθιερώθηκε το 1964 τραγουδώντας το «Χάθηκε το φεγγάρι» του Σταύρου Ξαρχάκου στην κινηματογραφική παραγωγή «Λόλα».

Πολύχρονος, κύριε Νόπφλερ

2011-08-12T12:43:00.000+03:00

Στις 12 Αυγούστου 1949 γεννήθηκε ο Μαρκ Νόπφλερ, κιθαρίστας, τραγουδιστής και πάνω απ’ όλα η ψυχή των Dire Straits. O σουλτάνος του σουίνγκ είναι εξήντα plus, αλλά μπορεί ακόμη και σήμερα να δαμάζει με τον ίδιο θαυμαστό τρόπο ένα κομμάτι ξύλο και λίγο σύρμα, που οι γνώστες το λένε χορδές.
Σ’ αυτό το κείμενο συγκέντρωσα τα βασικά που πρέπει να γνωρίζουμε για τον Μαρκ

@ Ο Νόπφλερ ξεπήδησε στη σκηνή το '77 με τους Dire Straits και το ντεμπούτο τους «Sultans Of Swing». Ένα άλμπουμ το οποίο – παρά το γεγονός ότι εκείνη την εποχή ήκμαζε το πανκ – έγινε αμέσως χρυσό.

@ Το ομότιτλο τραγούδι ηχογραφήθηκε για πρώτη φορά στα Pathway Studios του Βορείου Λονδίνου, ως demo. Η Phonogram (άλλοτε Universal) τους έκανε συμβόλαιο και το συγκρότημα μπήκε στο στούντιο τον Φεβρουάριο του 1978 για να το ηχογραφήσει ξανά, μαζί με τα υπόλοιπα τραγούδια του πρώτου άλμπουμ τους. Το «Sultans of Swing» άρχισε να ακούγεται 6 μήνες μετά την κυκλοφορία του πρώτου άλμπουμ τους, τον Οκτώβριο του 1978. To τραγούδι αναφέρεται στα μέλη ενός τζαζ γκρουπ της εργατικής τάξης, τα οποία δεν επιζητούν την επιτυχία, αλλά – μόνο – θέλουν να παίζουν τη μουσική τους.

@ Το σόλο του Μαρκ, σε αυτό το τραγούδι, κατατάχθηκε στην 22η θέση στον κατάλογο με τα καλύτερα κιθαριστικά σόλο, τον οποίο κατάρτισε το περιοδικό «Guitar World». Η καλύτερη εκτέλεσή του είναι εκείνη που διήρκεσε 11 λεπτά στη συναυλία συμπαράστασης για την αποφυλάκιση του Μαντέλα, στο Γουέμπλεϊ, το 1988. Δίπλα στον Νόπφλερ ήταν και ο Έρικ Κλάπτον.

@ Η καριέρα του Μαρκ έχει διαρκέσει πάνω από 40 χρόνια, σε μια πορεία που προσμετρά δεκάδες εκατομμύρια δίσκους και χιλιάδες live εμφανίσεις.

@ Οι Dire Straits διαλύθηκαν το '95 - «ένα κομμάτι του μεγάλου ταξιδιού μου στη μουσική», όπως ο ίδιος έχει δηλώσει – κι αφού είχαν φτάσει στο απόγειο της πορείας τους. Ο δίσκος τους, «Brothers in Arms», αποτελεί ένα από τα πιο εμπορικά άλμπουμ στην ιστορία του ροκ.

@ Ο Νόπφλερ, ο «πιο γαλήνιος μουσικός στη ροκ», όπως τον αποκαλεί ο Τύπος, δεν απασχόλησε ποτέ τα ταμπλόιντ. Η μοναδική φορά που ακούστηκε κάτι γι’ αυτόν και δεν αφορούσε τη μουσική του, ήταν όταν έπεσε από τη μοτοσικλέτα του το 2003. Ακόμη και σήμερα, για τις μετακινήσεις του έχει ένα σκούτερ, συνεχίζει να οδηγεί παρά το ατύχημα. Γιατί, όπως λέει ο ίδιος, «μια βόλτα με το σκούτερ αποτελεί έναν από τους τελευταίους τρόπους διαφυγής που έχουν απομείνει...».

@ Είναι μανιώδης συλλέκτης και διαθέτει περισσότερες από 70 κιθάρες στη συλλογή του.

@ Φυσικά και συμπεριλαμβάνεται στη λίστα του περιοδικού «Rolling Stone», με τους 100 σπουδαιότερους κιθαρίστες όλων των εποχών. Συγκεκριμένα, είναι ο 27ος καλύτερος κιθαρίστας.

@ Έχει τιμηθεί με τον τίτλο του διδάκτορα της μουσικής από δύο βρετανικά πανεπιστήμια.

Σόλο, με τρέμολο, αντί επιλόγου

Για μένα ο Μαρκ είναι ένας από τους τελευταίους ήρωες της κιθάρας, ένας αυθεντικός Σκωτσέζος, πρώην δάσκαλος, που αν κάναμε παρέα θα με πήγαινε κάθε βράδυ και σε διαφορετική παμπ για να τον ακούσω να παίζει μπλουζ. Για μένα ο Μαρκ θα είναι για πάντα ένας γλυκός αναχρονισμός που θα μου φέρνει στο μυαλό εικόνες από μια ζωή που δεν έζησα, που δεν ήμουν παρών. Και πάντα θα έχω στο μυαλό μου τα λόγια του: «Τίποτα δεν έρχεται μόνο του, χωρίς να κουνηθείς κι εσύ…».

Ξεφεύγοντας...

2011-08-10T14:33:00.001+03:00

Όπως οι γλάροι που κοιτούν από μακριά τις ακτές.
Όπως οι κάβοι που λύνονται από τα λιμάνια, γνωρίζοντας ότι θα ξαναβρεθούν.
Με φώτα σβηστά, να κοιτάς το σκοτάδι και να κάνεις σχέδια με τις σκιές στον τοίχο.
Με τσιγάρο στα χείλη να γελάς με τα δαχτυλίδια του καπνού.
Με την πλάτη να σε καίει στην επαφή με τα σεντόνια.
Με τις στάλες του ιδρώτα στο μέτωπο, με μια βαλίτσα στο χέρι.
Απαντώντας με ερωτήσεις στις ερωτήσεις.
Με ένα παιδάκι που παίζει με τα κουβαδάκια του, για γενναίες δόσεις αθωότητας.
Με πλαστικά σε θάλασσες και ακτές.

Με πρόσωπα γαλήνια που ταξιδεύουν, μέσα σε αίθουσες αναμονής, με χέρια που ανταμώνονται στα διόδια αλλάζοντας κέρματα και αποδείξεις.
Πάνω σε καταστρώματα, που καταστρώνονται σχέδια.
Με 50 ευρώ αμόλυβδη και ευχές για «καλό ταξίδι».
Με κινητά που φωτίζονται τη νύχτα από μηνύματα που σκάνε σαν πυροτεχνήματα, αλλά κρατάνε περισσότερο.
Με παραλίες, ομπρέλες, μπιτς μπαρ στο πουθενά, με μια μουσικούλα να βαράει για να διώξει από τα κορμιά τον παλιοχειμώνα.
Με τέρμιναλ αερολιμένων, με λόμπι ξενοδοχείων, με αριθμούς δωματίων.
Με γέλια, με ανοιχτά μάτια στη βουτιά.

Με διαδρομές μέσα σε δέντρα, για ατέλειωτο κρυφτό με τον ήλιο που είναι πάντα εκεί, όπως κι η αλήθεια.
Με κύματα που σκάνε μέσα στο μυαλό σου, με ηθικές υποχρεώσεις που δεν έκλεισες τη σεζόν που πέρασε, με υποσχέσεις που δεν θα τηρήσεις στην επόμενη.
Με σχέδια για το φθινόπωρο που έρχεται, με καράβια που φεύγουν.
Με ουρανούς έναστρους, με φιλιά υγρά κι αλατισμένα στην παραλία.
Με γνωριμίες που κρατάνε όσο δυο ποτά, με έρωτες καλοκαιριού που λένε ότι δεν κρατάνε.
Με φώτα σβηστά, με βεράντες φωτισμένες από φίλους.
Με μπαταρίες στο σακ βουαγιάζ, κλειδιά, αντηλιακά, με κομμένα ντεπόν.
Με το ρήμα του καλοκαιριού στο στόμα, που είναι το «φεύγω», όπως «ξεφεύγω».
Ξεφεύγοντας, όπως ελληνικό καλοκαίρι.

Τι σκέφτεσαι τώρα;

Happy birthday, mr. Papandreou

2011-06-18T15:40:00.000+03:00

(όπως δημοσιεύτηκε στο protagon.gr)

Ο Γιώργος Παπανδρέου, 16 Ιουνίου 2011, έχει γενέθλια, συμπληρώνει τα 59 του χρόνια.

Ασχέτως με το αν συμφωνείς ή όχι με τις πολιτικές που ακολουθεί, δεν πιστεύω ότι κάποιος άνθρωπος θα ευχόταν - αν μη τι άλλο - να μη ζήσει πολλά χρόνια. Το θέμα, βέβαια, πάντα, σε όλους τους εορτασμούς γενεθλίων, είναι το τι εύχεται ο ίδιος ο εορτάζοντας.

Έχει τελειώσει μια εξαιρετικά δύσκολη ημέρα, με πολύ ρεπορτάζ, πολλές μουσικές που ταίριαζαν στην Τετάρτη της γενικής απεργίας (έχω την αίσθηση ότι το πλέον κατάλληλο ήταν το «Help» των Beatles) και προσπαθώ να μαντέψω το τι θα ευχόταν, σήμερα, στα γενέθλιά του, ο ίδιος ο πρωθυπουργός για τον εαυτό του.

Δεν χρειάζεται να έχεις ντοκτορά στην ψυχολογία για να βρεις ότι η μοναδική του ευχή, για τη φετινή χρονιά, είναι να του βγουν σαν άσοι στο μανίκι οι ριζοσπαστικές κινήσεις που έχει στο μυαλό του, να μπει το τρίποντο που σχεδίασε από τη γωνία και να κάνει την έκπληξη και τη μεγάλη ανατροπή στο ματς, που είναι τελικός, άρα παιχνίδι δίχως αύριο.

Ο ανασχηματισμός που ετοιμάζει ο πρωθυπουργός θα γίνει βάσει της συμμετοχής και εξωκοινοβουλευτικών προσωπικοτήτων, η νέα κυβέρνηση θα περιλαμβάνει και αρκετούς τεχνοκράτες. Τη στιγμή που έγραφα αυτές τις γραμμές, στις 00.24 της Πέμπτης, πλέον, 16 Ιουνίου, άλλο ένα τηλεφώνημα - περίπου 10 πανομοιότυπα - με πληροφορούσε ότι π.χ. ο υπουργός Οικονομικών, κ. Γιώργος Παπακωνσταντίνου, «θα αναλάβει το Άμυνας ή το Εξωτερικών». Φαντάζομαι ότι μέχρι να κοιμηθώ, τα ξημερώματα, συνάδελφοί μου και διάφορες πηγές, θα μου δίνουν παρόμοιες πληροφορίες. Το θέμα, όμως, είναι - για να επιστρέψω από εκεί που ξεκίνησα - το τι εύχεται ή σκέφτεται έντονα, σήμερα, ο εορτάζων πρωθυπουργός.

Η πρώτη - ίσως και μοναδική - ευχή του, λοιπόν, είναι το να σχηματίσει νέα κυβέρνηση σήμερα Πέμπτη και εν συνεχεία να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή, την προσεχή Κυριακή. «Είναι ώρα ευθύνης», όπως ο ίδιος δήλωσε στο διάγγελμά του στον ελληνικό λαό.
Η ευθύνη, προτού γίνει συλλογική, είναι πρωτίστως προσωπική, στην Ελλάδα του 2011 τείνει να γίνει και μοναχική. Έτσι είναι και τα γενέθλια: Παρά τα πάρτι, τις τούρτες, τα κεριά και τα τραγούδια, τα γενέθλια είναι ενδοσκοπικά, εσωτερικά, απολογιστικά, κουβαλάνε πολλές φορές και ευθύνες άλλων, έχουν «κερασάκια» που δεν γουστάρεις και, τελικά, είναι βαθύτατα μοναχικά. Έτσι, το μοναδικά μοναχικό δώρο ή το μοναχικά μοναδικό δώρο του κ. Παπανδρέου για τα σημερινά του γενέθλια, θα είναι μια ολοκαίνουργια κυβέρνηση. Ο ίδιος θα θέλει να θυμάται ότι τα φετινά του γενέθλια ήταν εκείνα που πήρε τις πιο σωστές αποφάσεις, για τη χώρα του, στην πολιτική καριέρα του. Εύχεται να έχει πάντα στο μυαλό του, όσα χρόνια κι αν περάσουν, ότι λίγο πριν από τα εξήντα χρόνια της ζωής του, σχημάτισε μια κυβέρνηση που κανείς δεν περίμενε, ένα κυβερνητικό σχήμα που, τελικά, έσωσε την Ελλάδα, υπό ένα ιδιαιτέρως βαρύ, πολιτικό κλίμα.

Βέβαια, πολλοί συνηγορούν στο ότι δεν μπορείς να είσαι και πολύ τυχερός όταν έχεις γενέθλια στις 16 Ιουνίου που η Εκκλησία εορτάζει τη μνήμη και του... Αγίου Μνημονίου, που ήταν Επίσκοπος Αμαθούντος Κύπρου, στο πρώτο μισό του 4ου αιώνα μ.Χ.
Αλήθεια, αν τον είχατε μπροστά σας, τι θα ευχόσασταν στον πρωθυπουργό;

Υ.Γ.1: Σαν σήμερα, 16 Ιουνίου 1963, ο βασιλιάς Παύλος διορίζει πρωθυπουργό τον Πιπινέλη. Ο Παναγιώτης Πιπινέλης διορίστηκε υπουργός Εμπορίου στην κυβέρνηση Καραμανλή (1961-1963) και μετά την παραίτηση του Καραμανλή, λόγω διαφωνίας του με το Παλάτι, σχημάτισε ο ίδιος υπηρεσιακή κυβέρνηση (17 Ιουνίου έως 28 Σεπτεμβρίου 1963), οπότε παρέδωσε στην, αντίστοιχα, υπηρεσιακή κυβέρνηση του Στυλιανού Μαυρομιχάλη. Στις εκλογές του 1963 και του 1964, εξελέγη βουλευτής Αθηνών της ΕΡΕ. Στις 20 Νοεμβρίου 1967 διορίστηκε, από τη Χούντα, υπουργός των Εξωτερικών.
Υ.Γ.2: Επίσης σαν σήμερα, το 1994: Η Βουλή παραπέμπει τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη για την υπόθεση των τηλεφωνικών υποκλοπών. Υπέρ της παραπομπής ψηφίζουν ΠΑΣΟΚ και ΚΚΕ, κατά η Πολιτική Άνοιξη, ενώ οι βουλευτές της Νέας Δημοκρατίας απέχουν από την ψηφοφορία.
Υ.Γ.3: Μόνο ο Τσακ Νόρις ξέρει πριν από τον πρωθυπουργό ποιοι θα συμμετέχουν στη νέα κυβέρνηση...

Όταν έφυγε ο Μπομπ

2011-05-11T00:04:00.000+03:00

Ο Ρόμπερτ «Μπομπ» Νέστα Μάρλεϊ γεννήθηκε στις 6 Φεβρουαρίου 1945 - σε ένα μικρό χωριό του Nine Mile, το Saint Ann Parish, στην Τζαμάικα. Ήταν τραγουδιστής, συνθέτης, κιθαρίστας, ακτιβιστής, ο πιο γνωστός ρέγκε καλλιτέχνης. Ήταν και φιλόσοφος. Σαν σήμερα, 11 Μαΐου 1981, θα έφευγε μόνος του, για το πιο μεγάλο ταξίδι...

Τι να γράψεις για τον Μάρλεϊ, που δεν έχει γραφεί; Μπορώ να θυμηθώ, όμως, αυτά που είπε, αυτά που προσπαθώ να τα έχω ως οδηγό στη ζωή μου:

«Μπορείς να κοροϊδέψεις κάποιους μερικές φορές αλλά δεν μπορείς να τους κοροϊδεύεις συνεχώς». (Από το τραγούδι Get up, stand up)
«Μην κρίνεις τους άλλους, εάν δεν κρίνεις πρώτα τον εαυτό σου. Μην κρίνεις εάν δεν είσαι έτοιμος να κριθείς». (Από το τραγούδι Judge Not)
«Η ζωή σου κοστίζει πολύ περισσότερο από τον χρυσό». (Από το τραγούδι Jamming)
«Σήμερα, οι άνθρωποι μάχονται για να βρούνε τι είναι αληθινό. Τα πάντα έχουν γίνει τόσο ψεύτικα ώστε όλοι να θέλουν να πιαστούν από την ελπίδα». (Από συνέντευξη στο περιοδικό «Rolling Stone»)

Ποτά, ταξιδιωτικά είδη, ξενοδοχεία, video game με το όνομα του μεγάλου θρύλου της ρέγκε, σύντομα θα εμφανιστούν στην αγορά. Η οικογένεια του Μάρλεϊ έκλεισε εντυπωσιακή συμφωνία. Η οικογένεια συνεργάζεται με την εταιρεία Ηilco, που θα μπορεί να χρησιμοποιεί το όνομα και τα τραγούδια του με σκοπό, ανάμεσα σε άλλα, να σταματήσουν όλους εκείνους που κυκλοφορούν το υλικό παράνομα. Πολύ σύντομα, λοιπόν, θα μπορεί κανείς να πίνει την Μπομπ Μάρλεϊ μπίρα του και τον Μπομπ Μάρλεϊ καφέ του - δύο προϊόντα που θα βγουν άμεσα στην αγορά, αν δεν κυκλοφορούν ήδη. Και συνεχίζουμε με παπούτσια, σνόουμπορντ, μουσικά όργανα, ηλεκτρονικά γκάτζετ και άλλα πολλά με το όνομα και τη φωτογραφία του ή απλά με κάποιον τίτλο ή στίχους τραγουδιών του, όπως το «Οne Love», ως «αλυσίδα» καφέ. Ήδη λειτουργεί ένα spa για χαλάρωση στις Μπαχάμες, σαν μια πρώτη γεύση για την αλυσίδα ξενοδοχείων.
Ναι. Ο Μάρλεϊ πουλάει ακόμη.

Τον Ιούλιο του 1977, διαγνώστηκε κακοήθες μελάνωμα στα πόδια του, για το οποίο πίστευε ο ίδιο ότι ήταν τραύμα από το ποδόσφαιρο. Αρνήθηκε τον ακρωτηριασμό, αναφέροντας ότι η επέμβαση θα επηρέαζε τον χορό του και σύμφωνα με την πίστη των Ρασταφαριανών πως το σώμα πρέπει να είναι «ολόκληρο». Ο Μάρλεϊ μάλλον έβλεπε τους γιατρούς σαν samfai (απατεώνες). Πιστός στις θρησκευτικές του απόψεις απέρριψε κάθε χειρουργική πιθανότητα και έψαξε για εναλλακτικές λύσεις που δεν θα τις πρόδιδαν. Επίσης, αρνήθηκε τη σύνταξη διαθήκης, βασιζόμενος στην άποψη των Ρασταφαριανών ότι η συγγραφή διαθήκης είναι η αποδοχή του αναπόφευκτου θανάτου, αμελώντας την αιώνια ζωή («everliving», κατά τους Ρασταφαριανούς). Στις 23 Σεπτεμβρίου 1980 έδωσε την τελευταία του συναυλία στο Πίτσμπουργκ. Βρισκόταν ένα βήμα από τον θάνατο όταν κάλεσε ένα διάσημο γερμανό γιατρό για να τον θεραπεύσει.
Ο καρκίνος, όμως, βρισκόταν στο τελευταίο του στάδιο. Πέθανε στο νοσοκομείο Cedars of Lebanon στο Μαιάμι της Φλόριντα το πρωί της 11ης Μαΐου 1981, σε ηλικία 36 χρονών. Η εξάπλωση του μελανώματος στους πνεύμονες και τον εγκέφαλο του προκάλεσε το θάνατο.

«Χαλαρώστε. Ζήστε τη ζωή σας καλά και όπως θέλετε», λέει σε μια συνέντευξή του πριν πεθάνει. Ανάβω τσιγάρο, όχι σαν τα δικά του, κανονικό, το «Sun is shinning» εισβάλει στα μεγάφωνα. Το σύμβολο της Ιαμαϊκής, της Jamaica, με καλεί, με εκείνη τη φωνή που θα τη γνώριζες και σουρωμένος, με εκείνη τη φωνή που δεν ξεφτίζει ποτέ…
Τα τελευταία του λόγια στον γιο του Ziggy, εκείνο το πρωινό της 11η; Μαΐου, ήταν «Money can't buy life». Σωστά, Bob. «Τα λεφτά δεν μπορούν να αγοράσουν τη ζωή»...

Πηγές
musicorb.com
ΤΑ ΝΕΑ
datadragon.com/day/
wikipedia.org

Κανείς εδώ δεν τραγουδά

2011-04-17T15:27:00.001+03:00

(όπως δημοσιεύτηκε στο www.e-tetradio.gr)

Ένα μήνυμα στο κινητό από μια συνάδελφο, ήρθε να ταράξει την κυριακάτικη γαλήνη: «Ο Νίκος πέθανε, γαμώτο».

Δεν χρειαζόταν να ρωτήσω «ποιος Νίκος;». Ο Νίκος Παπάζογλου είχε χρόνια προβλήματα υγείας και το τελευταίο διάστημα νοσηλευόταν στο «Διαβαλκανικό Κέντρο», από όπου έφυγε πριν από λίγες ημέρες για το σπίτι του. Έδωσε γενναία μάχη, όπως μόνο μια ευγενική ψυχή μπορεί να δώσει. Τον είχα γνωρίσει μέσα από συνεντεύξεις που είχα καταφέρει να κλείσω μετά κόπων και βασάνων, αφού του ήταν πολύ δύσκολο να μιλάει για τον εαυτό του. Αντίθετα, μπορούσε να μιλάει με τον δικό του τρόπο για κάτι στιγμές τρυφερές και λεπτές, σαν κλωστές τυλιγμένες σ' αδράχτι. Σαν να τον βλέπω τώρα να μιλάει - με τα μάτια καρφωμένα στο στο άπειρο, με τα ακουστικά στα αφτιά - για το τίποτε μιας ευτυχίας, θύμα-θύτης κακής συγκυρίας.

Ο Νίκος έφυγε το βροχερό πρωί της Κυριακής των Βαΐων του 2011, σε ηλικία 63 ετών. Δεν ξέρω τι άλλο είχε να δώσει στο τραγούδι, όμως ξέρω πως ό,τι έδωσε μέχρι τώρα είναι αρκετό για να τον θυμόμαστε με συγκίνηση, σε κάθε ερμηνεία του, σα μικρές πινελιές ζωγραφιάς που δεν έχει τελειώσει.
Θα τον θυμάμαι πάντα για τη γλυκύτητα της ψυχής του, για τη φωνή του που την άκουγες και ήσουν σίγουρος ότι δεν μπορεί να ανήκει σε άλλον, για το κόκκινο μαντήλι στο λαιμό, που θα με κρατούνε, θαρρώ, σαν αλήθειες παλιές σε λαβύρινθο δέσμιο βαθιά.
Θα τον θυμάμαι μέσα από τη χαμογελαστή εικόνα του, σε πρώτο πλάνο, στον δίσκο «Η εκδίκηση της Γυφτιάς».
Κι αν ψυχαναγκαστικά θα έπρεπε να τον θυμάμαι για ένα και μόνο τραγούδι, αυτό θα ήταν «Το Όνειρο».

Μα τα σημάδια μέσα μου, ούτε το ότι είσαι μακριά, ούτε ο καιρός θα σβήσει, ρε Νίκο.
Καλή σου στράτα...

25η Μαρτίου 2011

2011-03-24T13:20:00.000+02:00

Την ημέρα που θα γιορτάζουμε τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και την εθνική επέτειο της 25ης Μαρτίου – να δείτε που κάποιοι θα θελήσουν να συσχετίσουν καταστάσεις με «θυσίες προγόνων, χαίρε, ω, χαίρε, ανδρειωμένη, των Ελλήνων τα ιερά, οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες» κ.λπ. - η χώρα μας θα δίνει μια σύγχρονη μάχη, σύμφωνα με ένα από τα αγαπημένα, δημοσιογραφικά κλισέ. Στις 24 και 25 Μαρτίου θα πραγματοποιηθεί η τακτική Σύνοδος Κορυφής των 27 ηγετών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Όπως καταλαβαίνετε, τα σενάρια για το τι θα γίνει στη Σύνοδο αυτή, δίνουν και παίρνουν. Το σίγουρο, είναι ότι έχουμε κάποιες σταθερές, σύμφωνα με τις οποίες θα πρέπει να κινηθεί η κυβέρνηση. Μέχρι τώρα, έχουμε ακούσει κάποια καλά σενάρια – στο πλαίσιο πάντα της κυβερνητικής ρητορικής που έχει αναπτυχθεί εντός των συνόρων μας – σχετικά με την επίτευξη των βασικών στόχων που έχουν τεθεί. Κάποια από αυτά είναι η επιμήκυνση αποπληρωµής του δανείου των 110 δισ. ευρώ και, μάλιστα, µε αναθεώρηση προς τα κάτω του επιτοκίου αυτού του δανείου.

Ως εξαιρετικά πιθανό προβλήθηκε και το σενάριο της συνδροµής για επαναγορά χρέους, με τις σκέψεις να γυρίζουν επίμονα γύρω από τη δηµιουργία ενός µόνιµου µηχανισµού ευρωπαϊκής αλληλεγγύης και, κατά συνέπεια, στήριξης.

Όμως, έπειτα από τη διµερή συνάντηση με τον Παπανδρέου και τη Μέρκελ, ποιος μπορεί να είναι υπερ-αισιόδοξος; Ταυτόχρονα, με φόντο πάντα τη Σύνοδο της 24ης-25ης Μαρτίου, είναι κάτι από παραπάνω ορατή η υπόθεση να απορριφθούν τα ελληνικά «θέλω» και να μπούμε στη διαδικασία να μας επιβάλουν (και) νέα μέτρα. Το επίσης σίγουρο είναι πως, το τι θα γίνει τελικά, θα εξαρτηθεί μέχρι και την τελευταία στιγμή, αφού το παζάρι των Ευρωπαίων για να αποκομίσουν όσο το δυνατόν περισσότερα από την Ελλάδα, θα παίζεται μέχρι την τελευταία ώρα.

Το θέμα είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να μην περιμένει το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης, αφού η απόφαση που θα παρθεί από τους Ευρωπαίους στις 25 Μαρτίου δεν θα συνιστά την καταστροφή μας, αλλά ούτε – σε άλλη περίπτωση – θα μας κάνει να πανηγυρίσουμε. Η ελληνική κυβέρνηση πρέπει να πει από τώρα σε όλους εμάς το τι θα (μας) συμβεί, σε κάθε περίπτωση, είτε μας εκχωρήσουν οι εταίροι μας ό,τι τους έχουμε ζητήσει, είτε μας ζητηθεί δέσμευση για νέα μέτρα.
Η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να εξηγήσει από τώρα στην ελληνική κοινή γνώµη τι θα επακολουθήσει και στη µία και στην άλλη περίπτωση, οφείλει να πει την αλήθεια που θα αφορά την επόμενη μέρα μας, όποια κι αν θα είναι αυτή, όσο «βαριά» ή όσο «ελαφριά».

Ας μας πουν, όμως, διάολε, για να ξέρουμε τι μας περιμένει. Για μια φορά, έστω...

Προτεραιότητες...

2011-03-08T21:55:00.000+02:00

Τη στήριξη στην προσπάθεια της χώρας για να βγει από την κρίση ζήτησε, την Τρίτη 8/3/11, ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου, από τους πολιτικούς αρχηγούς, τους οποίους συνάντησε λίγο πριν από την κρίσιμη Σύνοδο Κορυφής της 24ης Μαρτίου.
Ο πρωθυπουργός, με την ολοκλήρωση των συναντήσεων, δήλωσε: «Βασική μας επιδίωξη, με όπλο τις θυσίες των πολιτών, όσο το δυνατόν γρηγορότερα, είναι - από τα βαθιά και χρόνια προβλήματα - η Ελλάδα να σταθεί στα πόδια της».

Πρόεδρε, για να σταθεί, όμως, στα πόδια της, θα πρέπει να τα κλείσει, πρώτα...

Άγρυπνος στην Αθήνα

2011-03-01T10:57:00.001+02:00

Από τότε που η πρωινή μου δουλειά γλεντάει με ολόκληρα κομμάτια επίσχεσης και από τότε που σταμάτησα τις πολύ πρωινές εκπομπές - ναι, πρέπει να διορθώσω αυτή τη φράση στο βιογραφικό μου στο www.protagon.gr – έχω μετατραπεί και πάλι σε νυχτοπούλι, αφού δεν χρειάζεται να ξυπνήσω νωρίς. Είναι, λοιπόν, άλλο ένα βράδυ από αυτά που δεν κοιμάμαι, είμαι κι εγώ άλλος ένας άγρυπνος στην Αθήνα, ανάμεσα σε χιλιάδες ανθρώπους, μη σου πω κι εκατομμύρια, στην πόλη που ποτέ δεν κοιμάται και μπορεί να φιλιέται στο στόμα με αθεράπευτα κλισέ που βρίσκει στις σκοτεινές γωνιές του κάθε δρόμου. Mετά από ένα, περίπου, χρόνο, οι νύχτες φαίνονται να επιστρέφουν σε μένα, νιώθοντας ότι μου ανήκουν.
Είναι από αυτά τα βράδια, ανάμεσα σε πολλές σκέψεις, που παίζω το παιχνίδι των ερωτήσεων με μένα, σε mind games που, συνήθως, χάνω. Είναι από αυτά τα βράδια που ρωτάω τον εαυτό μου σαν παρουσιαστής τηλεπαιχνιδιού, ξεκινώντας με το ρήμα «ξέρεις;».

Ξέρεις ότι το αν εμμείνεις στο γιατί κάτι πήγε στραβά, πιθανώς και να μην κάνεις ποτέ το επόμενο βήμα;
Ξέρεις πότε να φεύγεις;
Ξέρεις να μαστορεύεις ζωές;
Ξέρεις τι αγαπάς περισσότερο στη ζωή σου;
Ξέρεις ν΄ αγαπάς;
Ξέρεις ότι το πιο εύκολο για να εκφράσεις κάτι είναι να το γράψεις, αλλά το πιο δύσκολο είναι να το πεις face to face;
Ξέρεις πού πάει ο χρόνος όταν χάνεται;
Ξέρεις ότι η μεγαλύτερη επιθυμία είναι η επιθυμία να ζήσεις;
Ξέρεις ότι μία από τις μεγαλύτερες δυσκολίες που καλούνται να παλέψουν οι σύγχρονοι άνθρωποι είναι η δυσκολία συναισθηματικής δέσμευσης;
Ξέρεις;

Από τα ηχεία βαράνε οι Faithless - Insomnia και είναι από αυτά τα βράδια, ανάμεσα σε πολλές σκέψεις, που παίζω το παιχνίδι των ερωτήσεων με μένα, σε mind games που, συνήθως, χάνω. Για το μόνο που είμαι σίγουρος και βάζω και στοίχημα για να κερδίσω, είναι ότι η νύχτα αποτελεί το μοναδικό τρικ που μπορεί να τέμνει τις παράλληλες διαδρομές, τις παράλληλες ζωές των ανθρώπων. Που είναι άγρυπνοι (και) στην Αθήνα...

Kλείνω την τηλεόραση, δεν θέλω άλλο Καντάφι και λοιπούς μικρούς και μεγάλους δικτάτορες της ζωής μας, δεν θέλω άλλα επικίνδυνα καιρικά φαινόμενα, άλλα μέτρα για την κρίση, κουράστηκα να μαθαίνω για απόψε, αποφασίζω να αλλάξω εποχή για την υπόλοιπη νύχτα, αρχίζω και νυστάζω, ξημερώνει. Πάω για ύπνο και μπορεί να ονειρευτώ ξανά ότι φτάνω νύχτα στο Ελ Πάσο για να περάσω το πρωί τα σύνορα πάνω από το Pίο Γκράντε, εκεί, στο φυλάκιο της γέφυρας.

Ξέρεις ότι ονειρευόμαστε κατά μέσο όρο 2 ώρες κάθε νύχτα; Αυτό μας κάνει, περίπου, 6 χρόνια συνολικών ονείρων στη διάρκεια της ζωής μας.

Αλλά πάντα η ζωή μπορεί να είναι ολόκληρη ένα όνειρο, το ξέρεις, έτσι δεν είναι;

Η λύση για το hangover(;)

2011-02-11T00:09:00.000+02:00

Καταρχάς, δύο διαπιστώσεις.

Η πρώτη είναι ότι όλο και πιο συχνά ψάχνομαι με ιατρικές μελέτες - παλιά δεν ήμουν έτσι, ορκίζομαι - άρα μάλλον γερνάω. Ή θέλω να γίνω πιο σοφός, ξέρω κι εγώ, τι να πω;

Η δεύτερη είναι ότι δεν πίνω σταγόνα αλκοόλ, το π(ι)οτό κι εγώ δεν τα πάμε καθόλου καλά. Βγαίνω βράδυ σε μπαρ και έχω ένα γεμάτο ποτήρι «κάτι», που με κοιτάζει και το κοιτάζω...
Διάβασα, λοιπόν, μια μελέτη στην επιστημονική επιθεώρηση New Scientist που αναφέρει τον τρόπο με τον οποίο ίσως αντιμετωπίζεται άμεσα το hangover, δηλαδή οι δυσάρεστες συνέπειες της μέθης. Την ανακάλυψη έκαναν Αμερικανοί επιστήμονες οι οποίοι προτείνουν κατάποση ασπιρίνης, όχι με νερό, αλλά με καφέ...
Σύμφωνα με τα ευρήματά τους, λέει, η καφεΐνη που έχει ο καφές και τα αντιφλεγμονώδη συστατικά της ασπιρίνης και των άλλων παυσίπονων, δρουν κατά της αιθανόλης ή του καθαρού οινοπνεύματος που κατσικώνεται στον οργανισμό μετά τη μέθη.
Το άλας που περιέχει το καθαρό οινόπνευμα είναι αυτό που προκαλεί πονοκέφαλο, ακόμη και εάν ληφθεί σε μικρές δόσεις, γι’ αυτό και το πρωί ξυπνάς υδροκέφαλος.
Στο πλαίσιο των πειραμάτων, ο καθηγητής Michael Oshinsky – για πρώην Πολωνός που ξέρει από μπεκροκανάτες μου κάνει, που τον έκαναν μετεγγραφή - προκάλεσε πονοκέφαλο σε αρουραίους, δίνοντάς τους μικρές ποσότητες αλκοόλ.
(- Τι επιστήμονας είσαστε; «Μεθάω αρουραίους»)

Ακολούθως, τους χορήγησε καφεΐνη και παυσίπονα φάρμακα για να αποκαλύψει τον τρόπο με τον οποίο ο συνδυασμός μπλοκάρει το άλας του αλκοόλ και ανακουφίζει από τον πόνο. Επιπλέον, οι αρουραίοι δεν αφυδατώθηκαν, όπως φοβούνταν οι ειδικοί, λόγω της λήψης καφεΐνης μετά από αλκοόλ, αλλά έμειναν με την επιδερμίδα φράπα, σαν κυρία της καλής κοινωνίας έπειτα από μπότοξ.
Αφενός οι επιστήμονες εκτιμούν ότι θα χρειαστεί περαιτέρω διάλογος - με τους αρουραίους; - προκειμένου να ληφθεί απόφαση για να οριστεί ως στάνταρ θεραπεία η λήψη καφεΐνης με παυσίπονο. Μέχρι τότε συνιστούν σε όσους επιθυμούν να κάνουν τη θεραπεία, να μη λαμβάνουν καφεΐνη και παυσίπονο με άδειο στομάχι και ποτέ νωρίτερα από έξι ώρες από το τελευταίο τους ποτήρι. Αν θυμούνται, βέβαια, πότε το ήπιαν.
Αφετέρου, δεν πήραν θέση λέγοντας, επιστήμονες άνθρωποι, ότι «καλό θα ήτο να μην πίνετε όλο το Βόσπορο, μη γίνεστε λιώμα-αλοιφή για τους αστραγάλους, παλιο-Ορέστηδες Μακρήδες, δεν κάνει καλό κλ.π.
Σε μια τρίτη περίπτωση, αν - τελικά - αυτή είναι η θεραπεία για το hangover, κανείς τους δεν θα μπορέσει να ισχυριστεί το κλασικό «non tested on animals»...

Μακάρι να βγουν αληθινές οι ευχές...

2011-01-01T10:52:00.000+02:00

Ψήφος στις... αλησμόνητες πατρίδες

2010-11-12T15:36:00.001+02:00

Αυτό έγραφε η ζωγραφιά στον τοίχο, στο προαύλιο του σχολείου στον Αγιο Στέφανο, εν έτει 2010: «Αλησμόνητες πατρίδες».

Και στο μυαλό μου, όλες εκείνες οι αλησμόνητες... παρτίδες που έμειναν ανοιχτές, στα δικά μου χρόνια τα σχολικά.
Πατρίδα, ίσον «εθνικάς εορτάς για να μη λησμονήσομεν την αρετή των Eλλήνων που ηγωνίσθησαν σε πατρώα και αλλότρια εδάφη», ανούσιοι δεκάρικοι λόγοι με μπόλικη ορθοστασία, συντηρητικοί διευθυντές σχολείων με απύθμενο μίσος για τα νιάτα, που «κάνουν ακρόασιν τους σατανιστάς Stones και είναι Μπίτληδες», συνταγματάρχες με ολόκληρα κομμάτια λοβοτομής, να και το φλεγόμενο πουλί, τα τσάμικα το Πάσχα, ασπρόμαυρη τηλεόραση, ποδιές, εκθέσεις για τα πρωτοβρόχια, το κιτς του μεταφασισμού, η Ελλάς ποτέ δεν πεθαίνει, ο μαρμαρωμένος βασιλιάς, οι αλησμόνητες πατρίδες, πάλι με χρόνια, με καιρούς, πάλι δικά μας θα ‘ναι...

Φοβού, τέκνον μου…*

2010-10-10T01:55:00.003+03:00

Μετά τον Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ, που απάντησε με επιστολή του στον καθηγητή Μαθηματικών Στίβεν Χόκινγκ, σχετικά με τη δημιουργία της Ύλης, όπου, αν θυμόσαστε, είχε γράψει «του αναγνωρίζεται το ελαφρυντικό της συγχύσεως του νοός του, από την αφόρητο σωματική δυστυχία του», ασχολούμαι ξανά με τη στάση - μέρους - των κληρικών.

Την είδηση την έβγαλε ο Μάνος Χαραλαµπάκης στα ΝΕΑ, όπου έγραψε ότι παρέµβαση στην Εκπαίδευση και συγκεκριµένα στο περιεχόµενο των σχολικών βιβλίων επιχειρεί η Εκκλησία. Οι ιεράρχες ισχυρίζονται ότι έχουν εντοπίσει «σηµάδια αποχριστιανοποίησης» στα εγχειρίδια, τόσο στην Πρωτοβάθµια, όσο και στη Δευτεροβάθµια Εκπαίδευση!

Στην τελευταία συνεδρίαση της Ιεραρχίας, οι Μητροπολίτες αποφάσισαν ότι η επιτροπή της Εκκλησίας, για θέµατα Παιδείας, θα µελετήσει τα σχολικά βιβλία. Στη συνέχεια, θα συντάξει πόρισµα το οποίο θα σταλεί στην Ιερά Σύνοδο και, ακολούθως, αυτή θα αποφασίσει για τις επαφές µε το υπουργείο Παιδείας. Κάποιοι Μητροπολίτες ανέφεραν ότι «µία από τις αιτίες της ηθικής και πνευµατικής κρίσης είναι και τα προβλήµατα στην Παιδεία και η αποχριστιανοποίηση των βιβλίων». Μάλιστα, Μητροπολίτες ανέφεραν παραδείγµατα σχολικών βιβλίων όπου γίνονται αρνητικά σχόλια για την Εκκλησία. Άλλοι πρόσθεσαν πως έχουν παρατηρήσει προβλήµατα στα βιβλία των θρησκευτικών και της Ιστορίας.

Το ότι στα ελληνικά σχολεία φοιτούν και μαθητές που δεν είναι Χριστιανοί Ορθόδοξοι ή δεν πιστεύουν κάπου, δεν το εξετάζουν οι Μητροπολίτες. Αυτό που προέχει είναι η υπεράσπιση του έργου της Εκκλησίας ημών ανά τους αιώνας, γρηγορείτε, ήγγικεν η ώρα του χρέους, οι σάλπιγγες ήχησαν την αντεπίθεση προς τους απίστους, το Κούγκι, ο καλόγερος, το μπαρούτι, το ιερόν χρέος. Να κατέβουν όλοι στους δρόμους, να γεμίσουν τα πεζοδρόμια από πετραχήλια και άμφια χιλιάδων ευρώ, να γεμίσουν από κότσους, ταγέρ αυστηρά, πλακάτ με σταυρούς, να ενωθούν οι πρωτεργάτες της πίστεως με το λαό, σώμα και αίμα Κυρίου μαζί, να θυσιαστούμε για τα θρησκευτικά πιστεύω μας, όπως τότε, όπως αρένα, όπως Ρώμη, λιοντάρια-Χριστιανοί 7-0.

Να γίνουν εκπομπές στην τηλεόραση, να βγουν δελτία με παράθυρα, τα παιδιά μας κινδυνεύουν να γίνουν αλλόθρησκα, να γίνουν δηλώσεις, ο Έλλην δεν δανείζει το αυτοκίνητο, τη γυναίκα, τη σημαία του που φέρει το σταυρό και το κομποσκοίνι του.

Όχι, δεν είμεθα σκληροπυρηνικοί, δεν πιστεύουμε στη συντήρηση, αυτοί είναι άπιστοι, υπάρχει σχέδιο αφελληνισμού που ξεκινάει μέσα από το υπουργείο Παιδείας και ημείς, που έχομεν το copyright της σημαίας, της πατρίδος, της καλύτερης θρησκείας του κόσμου, του ελληνισμού, των ιερών και των οσίων, όλοι μαζί στην πορεία μας, το Xριστώνυμο Γένος να βγει μπροστά, η μάστιξ του Θεού, φοβού, τέκνον μου…

*όπως δημοσιεύτηκε στο protagon.gr

Τα «μη» του καλοκαιριού

2010-08-16T19:36:00.002+03:00

Πολλοί υποστηρίζουν ότι το καλοκαίρι δεν έχει «μη», επειδή πρέπει να είμαστε δοτικοί, ανοιχτοί στις προκλήσεις. Ναι, καλά. Αυτά τα έγραψε κάποιος συντάκτης lifestyle εντύπου, πελαγωμένος στο άγχος, με ξέχειλα τασάκια, για να κλείσει η ύλη του περιοδικού και να μπορέσει κι αυτός να πάει 7 μέρες στην Αετομαγούλα της Κάτω Ασπροράχης...

Στο τέλος του κειμένου προσθέστε κι εσείς τα δικά σας «μη», μπας και βγάλουμε τον απόλυτο οδηγό των καλοκαιρινών απαγορεύσεων.

Μην ερωτευθείτε. Εντάξει, το ξέρω, κάτι η μοναξιά της μεγαλούπολης, κάτι, «οι λάθος άνθρωποι» που αγαπήσατε και δεν έπρεπε, χωρίς να σημαίνει ότι εσείς κάνατε λάθος, μπορεί να σας οδηγήσουν – πάλι – να φωνάζετε σε καλντερίμια «Σωτήρη, μη μ’ αφήνεις, θα πέσω στην καλντέρα», όπου Σωτήρης, ένα αθώο παιδί που, απλώς, σας είπε πού είναι η τουαλέτα του μπαρ...

Μην παραμυθιάζεστε με την αστική δοξασία ότι τα «μαύρα ρούχα με κόβουν». Αν ήταν έτσι, οι διαιτολόγοι θα ήταν ενδυματολόγοι που θα πρότειναν μόνο την ένδυση Ζορρό.

Μην πάτε στη Μύκονο. Θα βρεθείτε αγκαλιά με όλους τους ανθρώπους που ήσασταν μαζί το χειμώνα μποτιλιαρισμένοι στην Κηφισίας και στο ποτάμι.

Μην ανοίξετε τηλεόραση. Κι αν το κάνετε, μην τη βγάλετε στο μπαλκόνι. Θα νομίζει ο γείτονας - με το αθλητικό φανελάκι - ότι ο Σοάρες έκανε κεφαλιά-ψαράκι στον μπουφέ του ή ότι η Σεχραζάτ κλαίει γι’ αυτόν.

Μη σκέφτεστε αρνητικά στη θάλασσα. Γιατί μπορεί να είσαστε 120 κιλά, πιθανώς η κρίση να σας βγάλει με ακορντεόν στην Ομόνοια, ο καλός σας φλερτάρει με την ξανθιά-πέντε-ξαπλώστρες-πιο-κάτω, όταν γυρίσετε στη δουλειά θα βρείτε λουκέτο στην πόρτα του γραφείου σας, αλλά μέχρι τότε γιατί δεν το χαίρεστε;

Μην παίζετε ρακέτες μπροστά στο κύμα, καταραμένοι ρακεταίοι. Αφενός δεν μπορείτε να αλλάξετε μπαλιά, αφετέρου ενοχλείτε όλους εμάς που παίζουμε beach volley και τάβλι...

Μη μαζεύετε κοχύλια. Μπoρείτε, κάλλιστα, φεύγοντας, να πετάξετε το κυπελλάκι του καφέ σας, όπως και το υπόλοιπο του καρπουζιού που δεν φάγατε και το θάψετε στην αμμουδιά.

Μη φοράτε τάνγκα αν δεν είστε Βραζιλιάνα και ταυτόχρονα, ζυγίζετε 90 κιλά. Όλοι οι υπόλοιποι θέλουμε να φάμε το μεσημέρι.

Μην παίρνετε το κινητό τηλέφωνο στην παραλία. Αν το πάρετε, γιατί να ακούσει όλη η παραλία ότι περνάτε εξαίσια ή τις συμβουλές που θα δώσετε στη Δέσποινα προκειμένου να πείσει τον άντρα της ότι δεν πρέπει να κάνει εγχείρηση αλλαγής φύλου;

Μην ακούτε ειδήσεις. Αν γίνει πόλεμος, θα κάνει συναυλίες - in a stadium near you - γνωστός καλλιτέχνης που έχει διασκευάσει όλες τις μουσικές του πλανήτη, οπότε θα το μάθετε κι εσείς.

Μην κρεμάτε επάνω σας την Άρτα και τα Γιάννενα, βλέπε κοχυλένια βραχιόλια, δεν είστε η γυναίκα του Sting.

Μη βάζετε στα μαλλιά σας κοτσιδάκια με φτερά, λες και είσαστε η γκόμενα του Αγέλαστου Ταύρου. Λούσιμο θέλουν τα μαλλιά σας που έχουν γίνει σα βιότοπος, που πετάς την πέτρα και βγαίνει το φίδι από μέσα.

Μην πιστέψετε λέξη από όσα έγραψα και, βασικά, μην ξεχνάτε το χιούμορ σας στο πορτ μπαγκάζ με τα μπανιερά. Και μη λέτε «όχι». Είπαμε, το καλοκαίρι πρέπει να είμαστε δοτικοί σε όλα...

* Όπως δημοσιεύτηκε στο www.protagon.gr

Αληθινός Εφιάλτης...

2010-08-12T09:48:00.001+03:00

Βρέθηκα μέσα στο παγωμένο γραφείο meeting, όπου δέσποζε ένα μαύρο τραπέζι συνεδριάσεων. Ήμουν εκεί ως βοηθός του υπεύθυνου Τύπου της κυβέρνησης για να απαντήσουμε στις ερωτήσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης.

Εκεί ήταν όλοι τους, με παγωμένα χαμόγελα, ανέκφραστα πρόσωπα και κινήσεις νευρικές που προοιώνιζαν το τι θα συμβεί. Τα χέρια τους ήταν ιδρωμένα, οι παλάμες τους σφίγγονταν νευρικές και άφηναν μικρούς ατμούς πάνω στη λάκα του γραφείου. Απέναντί μου, ένα τεράστιο ρολόι μετέδιδε νευρικά τικ τακ στο χώρο. Ο δευτερολεπτοδείκτης του θύμιζε ιαπωνική κατάνα ή αραβικό σπαθί; Δεν έχει σημασία. Έμοιαζε κι αυτό έτοιμο να μου πάρει το κεφάλι. Τι θα τους λέγαμε; Τι θα απαντούσαμε; Το χειρότερο ήταν ότι τα λεπτά περνούσαν και ο εκπρόσωπος ήταν άφαντος. Τιιιτ, τιιιτ, την ησυχία έσπασε ένα μήνυμα που ήρθε στο κινητό μου. Με σχεδόν τρεμάμενα χέρια πάτησα «προβολή» και αυτό που αντίκρισαν τα μάτια μου ήταν η προσωποποίηση του εφιάλτη μου. «Δεν θα μπορέσω να έρθω, πες τους ό,τι έχουμε ετοιμάσει. Καλή τύχη».

Προτού προλάβω να ψελλίσω οτιδήποτε κι ενώ ένα παγωμένο αυλάκι από ιδρώτα διέτρεχε το μέτωπό μου, μια φωνή άγρια διέλυσε οποιαδήποτε σκέψη μου.
«Για άλλη μια φορά, οι θριαμβολογίες σας, κύριε Σεραφείμ, οι διθύραμβοι της κυβέρνησής σας, αποδείχθηκαν ψεύτικες, έωλες και βραχύβιες. Η δήθεν λογιστική υπέρβαση των στόχων, έγινε υστέρηση». Μέσα στη ζάλη μου δεν μπορούσα να διακρίνω σωστά, αλλά νομίζω ότι ήταν κάποιος Υπεύθυνος του Τομέα Πολιτικής Ευθύνης Οικονομίας της Νέας Δημοκρατίας.
«Κι όλα αυτά, λίγες ημέρες μετά την αναχώρηση της Τρόικας από τη χώρα μας. Τυχαίο; Δεν νομίζω», πετάχτηκε κάποιος άλλος για να γελάσουν όλοι μαζί μ’ ένα άγριο γέλιο. Εκείνο που έχει ο θύτης όταν πρόκειται να παγιδεύσει το θήραμά του. Και το θήραμα, ήμουν εγώ...

Κάποιος άλλος, από το ΣΥΡΙΖΑ, χτυπώντας το χέρι στο τραπέζι, ούρλιαξε μπροστά στο πρόσωπό μου: «Ζούμε την πλήρη, συνολική και παταγώδη αποτυχία του κατεδαφιστικού προγράμματος, που εφαρμόζουν κυβέρνηση-τρόικα στο 'πειραματόζωο' που λέγεται Ελλάδα».
Όλα γύρω μου γύριζαν τρελά. Κοίταζα σα χαμένος το ρολόι απέναντί μου και είχα την αίσθηση ότι ο χρόνος είχε παγώσει, όπως και το αίμα στις αρτηρίες μου.
Η δίφυλλη πόρτα της αίθουσας άνοιξε με ορμή και εισέβαλλαν τέσσερις αστυνομικοί, μπορεί να ήταν και στρατονόμοι. Ο επικεφαλής τους έβγαλε από έναν φάκελο ένα χαρτί και - με, σχεδόν, ρομποτική φωνή – είπε σταθερά: «Η χώρα είναι σε απεμπλοκή από το μηχανισμό Ε.Ε.-ΔΝΤ, η ριζική επαναδιαπραγμάτευση του δημοσίου χρέους θα γίνει με την Αμερική, που ορίζει δικό της κυβερνήτη στην Ελλάδα. Η χώρα τίθεται υπό στρατιωτικό νόμο. Κύριε Σεραφείμ, συλλαμβάνεστε».

Πετάχτηκα ιδρωμένος από την ξαπλώστρα στην παραλία, ένας εφιάλτης ήταν. Ο ήλιος φτιάχνει νέα χρώματα, η θάλασσα είναι ήρεμη σαν λίμνη και λικνίζεται σαν ατελείωτος όγκος από το περισσότερο μπλε που έχεις δει.

Ευτυχώς...
...Δεν είμαι στο γραφείο Τύπου της κυβέρνησης.
...Δεν με εγκαλεί κανείς για την οικονομία μας.
...Δεν έχουμε Αμερικανό διοικητή, οι γιάνκις δεν έχουν στείλει τανκ στη χώρα μας.
...Δεν με έχουν συλλάβει ως υπαίτιο.

Αν και τώρα που πίνω το φρέντο μου, μόνο για το ότι δεν είμαι στο γραφείο Τύπου είμαι βέβαιος...

* όπως δημοσιεύτηκε στο http://www.protagon.gr

ΤΥΧΑΙΟ; ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ! (No3)

2010-07-12T01:48:00.000+03:00

Ο αγώνας έγινε στις 11 του μήνα.

Το γκολ μπήκε στο 116'. 1+1+6=8.

Η Ισπανία είναι η 8η ομάδα που παίρνει το Μουντιάλ.

Το γκολ το ‘βαλε ο Ινιέστα ο οποίος στην Μπαρτσελόνα φοράει το νούμερο 8.

Όλο μαζί, 11888.

Τυχαίο; Δεν νομίζω!...

ΤΥΧΑΙΟ; ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ! (No2)

2010-06-08T17:55:00.001+03:00

Πέρασαν 11 χρόνια μετά τον τελευταίο τίτλο που κατέκτησε ο ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ μέσα στο ΣΕΦ.

Με το φετινό έφτασε τα 8 σερί πρωταθλήματα.

Ο μπασκετικός ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΣ μετρά 88 χρόνια ζωής.

Όλο μαζί, μας κάνει 11888...

ΤΥΧΑΙΟ; ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ!

Χαμένοι στη μετάφραση…

2010-06-04T17:26:00.003+03:00

Επειδή η επικαιρότητα βρίθει μεταφραστικών λαθών...

@ Μετάφραση: θηλυκό. < μετά + φράση (< φράζω) 1. η μεταφορά ενός γραπτού κειμένου ή προφορικού λόγου σε μία άλλη γλώσσα 2. (συνεκδοχικά) το μεταφρασμένο κείμενο @ Ως μετάφραση μπορεί να οριστεί η διαδικασία κατά την οποία γίνεται απόπειρα ανασύνθεσης της ακριβέστερης ισοδύναμης προσέγγισης του μηνύματος της γλώσσας-πηγής στην γλώσσα-στόχο, πρώτα σε επίπεδο εννοιών και κατόπιν σε επίπεδο ύφους. Σκοπός της μετάφρασης είναι να επιτευχθεί μία σχέση ισοδυναμίας όσον αφορά τον σκοπό μεταξύ γλώσσας-πηγής και γλώσσας-στόχου. Δηλαδή, αμφότερα τα κείμενα πρέπει να μεταδίδουν το ίδιο μήνυμα στον μεγαλύτερο βαθμό που τους το επιτρέπουν οι φυσικοί περιορισμοί. Τέτοιοι περιορισμοί είναι το συγκείμενο, οι γραμματικοί κανόνες και των δύο γλωσσών, το συντακτικό, οι συγγραφικές συμβάσεις, οι αντίστοιχοι ιδιωτισμοί και τα παρόμοια.

@ Στη Λατινική γλώσσα, ο ισοδύναμος όρος είναι translatio, από το transferre, το οποίο κυριολεκτικά σημαίνει μεταφέρω. Όλες οι σύγχρονες ευρωπαϊκές γλώσσες έχουν κάποιον ισοδύναμο όρο ο οποίος να αντιστοιχεί στην έννοια του λατινικού.

@ Ο ελληνικός όρος «μετάφραση» έχει δώσει στην αγγλική γλώσσα το metaphrase, το οποίο αναφέρεται σε μία λέξη προς λέξη απόδοση της γλώσσας-πηγής στη γλώσσα-στόχο, σε αντιδιαστολή με την παράφραση («paraphrase»), δηλαδή τη διατύπωση με διαφορετικό λόγο.

@ Για πρώτη φορά συναντούμε αναφορά σε βασικές αρχές, όπως η «λέξη προς λέξη» ή η «νόημα προς νόημα» μετάφραση στο έργο του Κικέρωνα, όπου ο ίδιος ο Κικέρων υπερασπίζεται τη «νόημα προς νόημα» ή «ελεύθερη» μετάφραση λόγω του είδους των κειμένων τα οποία μετέφραζε (Αισχίνης, Δημοσθένης).

@ Ορόσημο στην ιστορία της μετάφρασης αποτελεί η μετάφραση της Βίβλου από τον Άγιο Ιερώνυμο (St. Jerome) τον 4ο αιώνα μ.Χ. Ο Άγιος Ιερώνυμος υπήρξε υποστηρικτής της «κατά γράμμα πιστότητας» όσον αφορά τη μετάφραση της Αγίας Γραφής αν και μεταφράζοντας ο ίδιος, μάλλον υποχώρησε προς τη «δυναμική ισοδυναμία».

@ «Η μεταφρασμένη σελίδα ή κείμενο δεν αποτελεί την πιστή μετάφραση που ενδεχομένως να αποδιδόταν από ένα φυσικό πρόσωπο, μεταφραστή». Πείτε πού το έχετε δει γραμμένο και κερδίστε...

@ «Σε μια πολυπολιτισμική εποχή, όπως αυτή που ζούμε και σε μια ενωμένη Ευρώπη στην οποία ανήκουμε, η μετάφραση αποτελεί βασικό εργαλείο ανταλλαγής ιδεών και διαλόγου. Γιατί, καμιά γλώσσα, κανένας πολιτισμός δεν είναι αυτάρκης. Οι εθνικές λογοτεχνίες αναγεννώνται από τη μετάφραση» Έζρα Πάουντ

«Η µετάφραση είναι σαν τη γυναίκα: Όταν είναι πιστή δεν είναι ωραία. Κι όταν είναι ωραία, δεν είναι πιστή...» Αγνώστου (σεξιστή)

Πηγές
# E. A. Nida and C.R. Taber, The Theory and Practice of Translation (Leiden: Brill, 1974), σελ. 77.
# Danica Seleskovich, Sense and Language (1978)
Μετάφραση-απόδοση: Σπύρος Σεραφείμ

TYXAIO? ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ!

2010-06-02T22:07:00.002+03:00

1/6/1930: Ο Παναθηναϊκός νικά 8-2 τον Ολυμπιακό στη μεγαλύτερης έκτασης νίκη που έχει πετύχει ποτέ, επί του "αιωνίου αντιπάλου" του.

Τι νούμερο φόραγε στη φανέλα ο Μεσσάρης? 11!
Πόσα γράμματα έχει το όνομα του Μεσσάρη? 8!
Πόσα γκολ έφαγε τότε ο Ολυμπιακός? 8!
Πόσες δεκαετίες έχουν περάσει από τότε που έφαγε 8 ο Ολυμπιακός? 8!
Σύνολο: 11888
TYXAIO? ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ!

Η μόνη λύση…

2010-05-31T10:35:00.001+03:00

(τα καλά πρέπει να τα μοιραζόμαστε, όπως και τις σκέψεις μας)

1. Δανείζουμε οι Έλληνες την Ελλάδα άμεσα. Έχουμε αρκετές καταθέσεις για να καλύψουμε αρκετούς μήνες. Ταυτόχρονα, δίδοντας εξωφρενικά προνόμια στους Κινέζους (λιμάνι και ζώνη ελευθέρου εμπορίου για ίδρυση μονάδων συναρμολόγησης και “εξευρωπαϊσμού” των προϊόντων τους) τους πουλάμε 40 με 50 δις ευρώ ομόλογα. Ένα μεγάλο μέρος των Ευρώ που μαζεύει η Κυβέρνηση από τα παραπάνω το μετατρέπει σε δολάρια (δείτε το γιατί στο 4)

2. Καλούμε το ΔΝΤ για τα υπόλοιπα. Θα πληρώσουμε κατιτίς παραπάνω αλλά θα απολαύσουμε τα μούτρα των “Εταίρων” όταν καταλάβουν ότι η Ευρωπαϊκή τους Ένωση είναι ένα μάτσο κουρελόχαρτα. Θα απολαύσουμε επίσης μια άνευ προηγουμένου ξεφτίλα της Κομισιόν και των καρεκλοκένταυρών της.

3. Αναθεωρούμε τις παραγγελίες οπλικών συστημάτων από τους φίλους Ευρωπαίους.

4. Καλούμε την Κομισιόν να δει το θέμα εξόδου μιας χώρας από τη Ζώνη του Ευρώ, μια και αυτό δεν προβλέπεται πουθενά. Με το που θα κυκλοφορήσει η είδηση το Ευρώ θα χάσει το 30% της αξίας του ως προς το δολάριο. Στο σημείο αυτό η Ελληνική Κυβέρνηση πουλάει τα δολάρια και αγοράζει Ευρώ. Το κέρδος είναι 25% (με τις προμήθειες) και οι Γερμαναράδες το φυσάνε και δεν κρυώνουν.

5. Εν τω μεταξύ, σοβαρευόμαστε και δουλεύουμε και πληρώνουμε φόρους

6. Συνάπτουμε συνθήκη με την Τουρκία σύμφωνα με την οποία δίνουμε ελληνική (άρα και ευρωπαϊκή) υπηκοότητα σε όποιον Τούρκο πολίτη έχει συγγένεια μέχρι β’ βαθμού με Τούρκους που εκτοπίστηκαν κατά την ανταλλαγή πληθυσμών. Όλοι αυτοί την επόμενη μέρα παίρνουν το αεροπλάνο για τη Γερμανία… Ταυτόχρονα, θεσπίζουμε ακόμα πιο εύκολα κριτήρια ελληνοποίησης (με παράβολο 3.000 Ευρώ) των παράνομων προσφύγων. Και αυτοί παίρνουν την επόμενη μέρα το τραίνο για τη Γερμανία και Γαλλία. Με τρόμο βλέπουν οι εταίροι εισροή 15.000 χιλιάδων μουσουλμάνων την εβδομάδα με ελληνικά διαβατήρια.
7. Η Κομισιόν απελπισμένη καλεί τους Εταίρους να αναθεωρήσουν τη στάση τους για την Ελλάδα, όλοι όμως βλέπουν ότι είναι αργά.

8. Η Ελλάδα αιτείται αποχώρησής της από το Ευρώ. Ακολουθούν και η Ιταλία και Ισπανία που υποφέρουν χρόνια από το σκληρό Ευρώ και την κηδεμονία των Γερμανών. Το Ευρώ καταρρέει. Η Κομισιόν παραιτείται σύσσωμη. Οι Άγγλοι κατηγορούν Γερμανία και Γαλλία ότι τα έκαναν μούσκεμα και ζητούν επειγόντως αναθεώρηση των Συνθηκών.

Φυσικά και κάνω πλάκα. Δεν είναι δυνατόν να γίνει το 5…

Αντίο, κορίτσι μου...

2010-04-27T19:14:00.004+03:00

Αγαπημένη μου, Λούσυ

Έστω και καθυστερημένα, σου γράφω αυτό το γράμμα για να σε αποχαιρετήσω, όπως θα έκανα για κάθε μέλος της οικογένειας. Γιατί τόσα χρόνια, 12 συναπτά, ήσουν μέλος μας, ήσουν η «κόρη» μου, όπως λέγαμε και γελούσαμε όλοι. Γιατί ο ερχομός σου, αυτό έφερε στο σπίτι. Μόνο γέλια και χαρά.
Έπειτα, άρχισαν τα «προβλήματα». Ναι, σε φωνάζαμε με το όνομά σου, αλλά πώς το γράφεις αυτό; Λούσι, Λούση, Λούσυ, ή Λούση; Loucie ή Lousi; Το ξεπεράσαμε γρήγορα αφού είχαμε άλλο θεματάκι. Άρχισες να τρως παγκάκια, παπούτσια, κάγκελα, ό,τι τρωγόταν, τέλος πάντων. Οπότε ο καθένας από μας, στην οικογένεια Σεραφείμ, ξεκινήσαμε να σε φωνάζουμε όπως μας ερχόταν. Λουσάμπλ, Λουσέξ, Λουσάκι, Λουσέτο. Ξεχνάω κάποιο; Δεν έχει σημασία. Για μένα ήσουν και θα είσαι για πάντα η Λούσαινα. Η κυρία Λούσαινα για την ακρίβεια, με τη γνωστή αεροδυναμική μουσούδα που σε καθιέρωσε ως το πρώτο turbo λυκόσκυλο στον κόσμο, ιδίως όταν έβλεπες γάτα ή οποιοδήποτε ζώο που μπορεί να έμοιαζε με γάτα. Α, ναι. Θυμήθηκα. Είχαμε κι άλλο «θέμα»: Ήσουν λυκόσκυλο καθαρόαιμο ή είχες και ρίζες από χάσκι; Οι κτηνίατροι της περιοχής έλεγαν ότι μπορεί να είσαι και τσέχικο λυκόσκυλο. Σιγά, ρε παιδιά, να μην είναι Skoda η κόρη μου. Οι υπόλοιποι σήκωναν τα χέρια ψηλά, βασικά με τη συμπεριφορά σου. Το σίγουρο είναι ότι είχες δυο τεράστια αυτιά-ραντάρ.
Τόσα χρόνια στην οικογένεια άκουγες τα πάντα, ήξερες τα πάντα, μόνο η μιλιά σου έλειπε για να πεις κι εσύ την άποψή σου.

Κι όταν οι γονείς έλειπαν, σε έβαζα κρυφά στο γραφείο μου για να σε έχω δίπλα μου και να γράφω, αλλά μην τους το πεις, ούτε τώρα. Τι να κάνω, αφού εκεί σου άρεσε. Ό,τι θέλει η Λούσαινά μας. Aνάμεσα στις μουσικές μου και σε κείμενα για πολιτικό ρεπορτάζ, science fiction. Tόσα χρόνια διάβαζες πρώτη ό,τι έγραφα, «έλα, κορίτσι μου, ρίξε μια ματιά, σου αρέσει; Όχι βόλτα τώρα, βρε μάτια μου, που έχεις κληρονομήσει τα μάτια μου, έχω δουλίτσα».
Ο καπνός από το τσιγάρο μου σε ζέσταινε και σου είχα εξηγήσει ότι - στη δική μου επιστημονική φαντασία - οι σκύλοι και ειδικά οι σκύλες, είναι οι θεοί-εξωγήινοι του πλανήτη «Αργκουντακούρφ», όπως ήταν εκείνη η ιερή κραυγή σου, όπως έκανες όταν αγρίευες για κάτι. Προφανώς, επέστρεψες θεά στον Πλανήτη σου.

Δεν θα σε ξεχάσω ποτέ...
Ο μπαμπάς

Πρώτο Θέμα

2010-04-26T14:19:00.001+03:00

Γιώργου Οδύσσεια...

Ξεκίνησε, λοιπόν, από το Καστελόριζο η Οδύσσειά μας, όπως μας ανακοίνωσε ο καπετάνιος. Μας περιμένουν οι Λαιστρυγόνες των αγορών και οι Κύκλωπες του Δ.Ν.Τ... Να προσέξουμε να μην υπερκαταναλώσουμε τα βόδια του Ήλιου και ν' αντισταθούμε στις Σειρήνες του λαϊκισμού...

Κάποιοι πρέπει να δουν τι θα κάνουν και με την Κίρκη της εξουσίας. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο δρόμος θα 'ναι μακρύς, όπως τον θέλει ο ποιητής, ίσως γιατί δεν είχαμε μέχρι τώρα καταλάβει Ιθάκη τι σημαίνει...

Σαν βγεις στον πηγαιμό για το Δ.Ν.Τ., να εύχεσαι να είναι χαμηλά τα spreads. Γιατί Πηνελόπη πιστή, δεν υπάρχει να σε περιμένει…

Απορώ και αποσίγμα...

2010-04-19T20:47:00.002+03:00

Όπως έμαθα, την Τρίτη 20 Απριλίου, σύμφωνα με τα Νέα, "σε δημοπρασία εντόκων γραμματίων του ελληνικού Δημοσίου, διάρκειας 13 εβδομάδων, συνολικού ύψους 1,5 δισ. ευρώ, θα προχωρήσει ο Οργανισμός Διαχείρισης Δημοσίου Χρέους".

Επειδή δεν σκαμπάζω από οικονομικά, να ρωτήσω: Αυτά τα παίρνουν κάποιοι και τα κάνουν ταπετσαρία, ας πούμε;

Τζιχάντ...

2010-04-18T12:53:00.002+03:00

Μεγάλη επιτυχία σημείωσε η αντιτρομοκρατική υπηρεσία, η οποία ύστερα από συστηματική έρευνα ανακάλυψε τη γιάφκα των τρομοκρατών. Στη γιάφκα 9.500 τετραγωνικών μέτρων βρέθηκαν καλαμωτές για απόκρυψη, εργαλεία διάρρηξης, υλικά μονώσεων, μοκέτες, φωτιστικά και χρώματα. Στον περιβάλλοντα χώρο εντοπίστηκαν και 450 θέσεις πάρκινγκ, οι οποίες εξετάζονται λεπτομερώς. Τις υποψίες των αρχών προκάλεσε το γεγονός ότι οι τρομοκράτες δεν διέθεταν ημιακάλυπτους χώρους.

Στο μικροσκόπιο της αστυνομικής έρευνας βρίσκεται η μεγάλη ποικιλία επίπλων κήπου που εντοπίστηκε. Σύμφωνα με κύκλους της Ασφάλειας, οι τρομοκράτες ετοίμαζαν νέο χτύπημα και χρειαζόντουσαν τις ξαπλώστρες για να το συζητήσουν πίνοντας φραπέ αναπαυτικά στη βεράντα τους, γεγονός που αποδεικνύει ότι έχουμε να κάνουμε με αδίστακτους τύπους. Κατασχέθηκε επίσης έντυπο υλικό με ιδέες για ανακαίνιση, διακόσμηση, μικροκατασκευές και μερεμέτια, καθώς και οδηγίες για συναρμολόγηση συρταριέρας.
Ιδιαίτερα επιβαρυντικό θεωρείται επίσης το γεγονός ότι βρέθηκαν στον Υμηττό κάλυκες όπλων, τα οποία μάλιστα δεν έχουν σχέση με τους αδίστακτους τρομοκράτες.
Δυστυχώς τα κανάλια δεν έχουν ρίξει ακόμα φως στην υπόθεση, καθώς ασχολούνται με την υπαγωγή της χώρας στο ΔΝΤ.

Έτοιμος ο μηχανισμός στήριξης

2010-04-11T20:01:00.003+03:00

Μας δίνουν, λοιπόν, 30 δισεκατομμύρια με 5% αν τα ζητήσουμε. Συμφώνησαν όλοι. Όχι από εμάς. Από εκείνους.

Οι έχοντες να στηρίξουν όσους έχουν ανάγκη

2010-03-16T12:45:00.003+02:00

Σύμφωνα με το site της ΕΡΤ, έκκληση στους έχοντες να φροντίσουν και να συμπαρασταθούν σε εκείνους που έχουν ανάγκη, σ’ αυτή τη δύσκολη περίοδο της οικονομικής κρίσης, απευθύνει η Εκκλησία της Ελλάδας, σε εγκύκλιο η οποία θα διαβαστεί την ερχόμενη Κυριακή, 21 Μαρτίου, στους ναούς όλης της χώρας.
Επίσης, η Ιερά Σύνοδος κάνει λόγο για απληστία και επιρρίπτει ευθύνες και σε όσους διαχειρίζονται τα δημόσια πράγματα, αναφέροντας «όταν δεν δίνουν σωστές κατευθύνσεις στον λαό αλλά τον προκαλούν ακόμη περισσότερο, όταν δεν διαχειρίζονται καλά τους εισπραττόμενους φόρους, οι οποίοι πρέπει να είναι ανταποδοτικοί, όταν δεν ομιλούν την αλήθεια, δεν σέβονται τους ανθρώπους που τους εμπιστεύθηκαν και δεν λαμβάνουν μέτρα με υψηλό αίσθημα δικαιοσύνης…».
Και ρωτάω, έτσι, για αρχή: μήπως όλα αυτά πρέπει να τα πείτε στους εαυτούς σας, κύριοι εκπρόσωποι του Θεού, όπως αυτοαποκαλείστε;

Και συνεχίζει η Ιερά Σύνοδος πως «προσεύχεται στον Θεό να δίνει στους πολιτικούς - οι οποίοι χειρίζονται τα δημόσια πράγματα, ιδίως αυτήν την κρίσιμη περίοδο - δύναμη, έμπνευση, σύνεση, εφευρετικότητα, αγωνιστικότητα, όχι μόνον για να βρουν λύσεις και να αντιμετωπίσει η Πατρίδα μας την κρίση, αλλά και για να βελτιώσουν και να εκσυγχρονίσουν τους κοινωνικούς θεσμούς, όπως και να αντιμετωπίσουν με περισσότερη ευαισθησία και δικαιοσύνη τους ανθρώπους εκείνους που είναι αναγκασμένοι να σηκώνουν δυσβάσταχτα φορτία».
Και ρωτάω και πάλι, την ίδια ερώτηση: μήπως όλα αυτά πρέπει να τα πείτε στους εαυτούς σας, κύριοι εκπρόσωποι του Θεού, όπως αυτοαποκαλείστε;

Όπως έλεγε τα παλιά χρόνια του ΚΛΙΚ ο Τερζόπουλος, ένας παπάς που παρηγορεί το Ποίμνιόν του και συγχρόνως θέτει τα όρια της Aμαρτίας, είναι ένας Λειτουργός που κάνει ένα Λειτούργημα. Όταν ο ίδιος λίγη ώρα αργότερα υπερβαίνει τα όρια που ο ίδιος έθεσε, τότε τι είναι; Aπλώς Aνάρμοστος ή Aπατεώνας; Ή και τα δύο; Σας λέω, φίλοι μου, δεν ξέρω - πια - τι είναι Λειτούργημα…
Όπως θα έλεγε ο Γεωργελές, επίσης στο ΚΛΙΚ, απόψε κάποιος ιερέας θα βγει στις τηλεοράσεις για να κάνει δηλώσεις επί του θέματος, το γνωστό σπεκουλάρισμα. Θα είναι ένα μαύρο ράσο που σε κάποια άλλη εκπομπή, ανάλογα με τη θεματολογία, θα μας αποκαλύψει, ανάμεσα στα άλλα, ότι «ο Έλληνας δεν δανείζει το αυτοκίνητο, τη γυναίκα και τη σημαία του». M’ αυτή τη σειρά. Tο κλίμα, η ατμόσφαιρα, φτιαγμένη από μητροπολίτες. Mε ισχυρές, καθημερινές δόσεις βλακείας, σκληροπυρηνικής συντήρησης, επιθετικότητας. Ok, πρέπει να είμαι ανεκτικός, αλλά αφού έχετε το copyright της πατρίδας, της θρησκείας, του ελληνισμού, της σημαίας, των ιερών, των οσίων, μπορείτε, παρακαλώ, τουλάχιστον να μην πιάνετε τις γυναίκες μας στο στόμα σας;
Και μήπως να δώσετε κάτι από την ατράνταχτη περιουσία σας στον ελληνικό λαό;

Υ.Γ.: Να σημειωθεί ότι η δουλειά μου είναι η δημοσιογραφία – «λειτούργημα», όπως μας έλεγαν στη σχολή – και ότι είμαι εγγονός ιερέα…

Διαστάσεις απόψεων και ζωών

2010-01-30T14:41:00.003+02:00

Προσπαθώ να παρακολουθήσω τα τεκταινόμενα στο Νταβός, προσπαθώ να ενημερωθώ για να είμαι έτοιμος για την εκπομπή μου, αλλά οι εξελίξεις με ξεπερνάνε. Δεν το παίρνω προσωπικά, όλους μάς ξεπερνάνε οι εξελίξεις.
Η εβδομάδα κλείνει με δυο ειδήσεις που φαίνονται ότι έχουν περισσότερο ενδιαφέρον από τις υπόλοιπες. Είναι πολύ δύσκολο να κάνεις συζήτηση με κάποιον περί οικονομίας, μπορεί να σε πάρει και για βλαμμένο. Για δημοσιογράφο «που δεν ξέρει τι του γίνεται»… Και, τελικά, είσαι, αυτό νομίζουν, αν δεν έχεις όλες τις πληροφορίες, όλο το ντεσού, αφενός για το γεγονός ότι ο Λάτσιος και η Μενεγάκη χώρισαν, αφετέρου για το πώς επήλθε η κρίση μεταξύ του Γιώργου Θεοφάνους και της Sony.

Και στις δύο περιπτώσεις, ο κοινός παρονομαστής είναι ότι μιλάμε για διάσταση. Ζωών ή απόψεων. Στην περίπτωση του ζεύγους, μία είναι η βασική αιτία, όπως και σε όλους τους χωρισμούς. Και δεν είναι άλλη από το χρόνο. Ό,τι συμβαίνει, δηλαδή, σε όλους μας. Κι ας προσπαθούν να με πείσουν τα μεσημεριανάδικα ότι «είναι ο χωρισμός της δεκαετίας, υπάρχουν παιδιά και κοινή περιουσία». Γιατί, όταν χωρίζουμε εμείς, οι κοινοί θνητοί, τι μοιράζουμε; Καλύβια και γοριλάκια; «Μα, αυτοί», συνεχίζει το… ρεπορτάζ, «φαινόταν αγαπημένοι, ότι όλα ήταν καλά». Ενώ όλοι οι υπόλοιποι, προτού χωρίσουμε, βγαίνουμε στο Σύνταγμα και μαχαιρωνόμαστε.

Στην άλλη περίπτωση, του Θεοφάνους με τη Sony, τα πράγματα είναι πιο απλά: Η εταιρεία βγήκε από τα ρούχα της επειδή το παιχνίδι ήταν στημένο και ο Κύπριος συνθέτης, χωρίς να ρωτήσει κανέναν, το… ξέστησε. Όχι, δεν καταγγέλλεται ότι το παιχνίδι είναι στημένο, αλλά «είναι στημένο και το στήσαμε μαζί και ο Γιώργος διέλυσε το κοινό στήσιμό μας».

Κοίτα να δεις που κι εγώ με αυτά ασχολούμαι. Γελάω μόνος μου, ανάβω τσιγάρο, ακούω «Ρωξάνη», ναι, παντού τη σήμερον ημέρα γίνεται της κοινής γυναικός το κιγκλίδωμα. Σκέφτομαι, επίσης, ότι τελικά υπάρχουν πολλές διαστάσεις στις διαστάσεις ζωών και απόψεων.
Και καταλήγω ότι, σε όλες τις πτώσεις, πάντα, σημασία έχει από πόσο ψηλά πέφτεις. Ειδικά όταν η πτώση είναι γενική.

(Π)Άγια νύχτα

2009-12-22T01:45:00.002+02:00

Οι τελευταίες ημέρες πριν από τις διακοπές των Χριστουγέννων στις εκδόσεις, έχουν πολύ κόπο και πολύ ξενύχτι, ατέλειωτους αιώνες μαζεμένους πάνω στα μάτια και στα χέρια σου, που πάντα κινδυνεύουν από το σύνδρομο του καρπιαίου σωλήνα ή κάτι τέτοιο. Αυτές τις ώρες που η νύχτα έχει έρθει σαν ταξίδι στο νου για να αρμενίζεις ψηλά με φτερά στα πόδια και στα χέρια (που πάντα κινδυνεύουν από το σύνδρομο του καρπιαίου σωλήνα ή κάτι τέτοιο, μην το ξεχνάμε).
Την ώρα, λοιπόν, που περιμένεις να επιμεληθείς ένα κείμενο ή να το γράψεις, μπορείς να πλάσεις κόσμους μυστικούς, σε μια νύχτα που δεν μπορείς να ξεφύγεις από τα «πάγιά» σου, όπως και να λέγονται αυτά, σε μια νύχτα που κοντεύει η άγια νύχτα και που κάνει τόσο κρύο που γελάς μόνος σου, παίζεις με τις λέξεις και βγάζεις νέες. Μια νύχτα που έχει πάγο πάνω στα αυτοκίνητα, πώς λέγεται; Πάγια νύχτα…
Μα το μυαλό δεν σ’ αφήνει να ξαποστάσεις στη χαρά, γεννημένο να σκέφτεται είναι. Να σκέφτεται τα «πάγια», αυτά που σε κυκλώνουν. Μπήκε το δώρο των Χριστουγέννων; Πάλι έχει κίνηση; Πώς άλλαξε η ζωή μου; Πώς τα πήγα στη συνέντευξη με τον Χωμενίδη; Ήμουν ο εαυτός μου; Είμαι ακόμα ο εαυτός μου; Πόσο σου ήρθαν τα τέλη; Πόσο πληρώνεις πάγιο;

Γυρίζω το κλειδί στη μίζα, η Γερμανίδα μου με προειδοποιεί με μια νιφάδα στο ταμπλό ότι όλα είναι παγωμένα, αν θες να τα λέμε πάγια εκ του πάγου, ανάβω τσιγάρο και νομίζω ότι ο καπνός κάνει κρυστάλλους στο σκοτάδι, υπάρχουν πάγια που μπορείς να πληρώσεις σε κάποιο γκισέ, υπάρχουν και τα «πάγια» εκείνα που δεν ξεπληρώνονται, ενώ συνεχίζεις να τα «πληρώνεις». Τοις μετρητοίς, κιόλας, κι αυτά τα «πάγια», το μόνο αντάλλαγμα που σου ζητούν, είναι μερικές γκινέες απ’ τη σκέψη σου. Η αληθινή μου ευχή για το 2010, είναι να ξεπληρώσουμε τα «πάγιά» μας και να πάμε, πιο δυνατοί, στο παρακάτω, να παγιωθούμε σε αυτά που επιθυμούμε. Και θα είναι η πρώτη φορά που μπορείς να παγιωθείς, χωρίς «πάγια», ειρωνικό δεν είναι;

Ήταν μια νύχτα άγια που σκέφτηκα τα «πάγια», όλα τριγύρω παγωμένα-πάγια, σε μια νύχτα άγρια. Σε μια νυχτιά που έκοβες το κρύο με το μαχαίρι, ενώ άκουγες το θόρυβο του κρύου στα δόντια σου και τριγύρω είχε (π)άγια σιωπή. Μία από δαύτες που, κάποιες φορές, (σου) λέει τα πάντα…

FLUTE ROCK, 42 ΕΤΩΝ*

2009-12-20T20:32:00.002+02:00

Ήταν 20 Δεκεμβρίου 1967 όταν οι Ίαν Άντερσον και Γκλεν Κόρνικ σχηματίζουν το ροκ γκρουπ των Jethro Tull.

Ένας από τους πολλούς θείους που είχα, ήταν αγροφύλακας. Ήταν ο απόλυτος νόμος των αγρών, λόγω της δικαιοσύνης που διακατείχε. Ένας απλός και ήσυχος άνθρωπος που αγαπούσε όλο τον κόσμο, που είχε μια υπέροχη οικογένεια και μια ήσυχη ζωή. Ένας συνάδελφός του, Βρετανός στην καταγωγή και λίγο… μπαρμπαδουλειάς, που «έπιαναν» τα χέρια του, εφηύρε τη μηχανή της σποράς, που έλυσε τα χέρια των γεωργών και τους έκανε να πίνουν malt στην υγειά του. Ταυτόχρονα, αρκετά χρόνια αργότερα, αφού ο ίδιος έζησε μεταξύ των ετών 1674 και 1741, θα ονοματοδοτούσε ένα από τα πιο δημοφιλή συγκροτήματα της ροκ. Ξέχασα να σας τον συστήσω. Το όνομά του ήταν Jethro Tull...

Οι του συγκροτήματος κράτησαν αυτό το όνομα για μία εβδομάδα και αυτό ήτο άθλος! Κάθε εβδομάδα που έπαιζαν και σε κάποιο άλλο μέρος, άλλαζαν και το όνομά τους, κανένα δεν τους καθόταν καλά. Τελικά, αυτό ήταν και το τελευταίο όνομα που άλλαξαν. Τον Ιανουάριο του 1968 ηχογράφησαν το single «Sunshine Day», που κυκλοφόρησε από την MGM Records, αλλά το Jethro Tull - από λάθος - τυπώθηκε Jethro Toe. (Αν τον βρείτε αυτόν τον δίσκο να τον πάρετε, είναι συλλεκτικός. Άρα, να έχετε και το καρνέ των επιταγών μαζί σας).
Το ιδιαίτερό τους στοιχείο, από το ξεκίνημα έως και σήμερα, ήταν και είναι, τόσο το περίφημο φλάουτο, όσο και τα αξεπέραστα φωνητικά του τραγουδιστή και ηγέτη του συγκροτήματος, αυτής της εμβληματικής φιγούρας που φέρει το όνομα Ian Anderson. Οι Tull, αρχικά, έπαιζαν μπλουζιές, στη συνέχεια πασπάλισαν με στοιχεία από κλασική, φολκ, έθνικ και τζαζ μουσική και έψησαν το γλυκό με αύρες από φλάουτο. Γι’ αυτό ακριβώς το λόγο οι δημοσιογράφοι επινόησαν τον όρο «flute rock», μόνο και μόνο για να μπορέσουν να περιγράψουν και να οριοθετήσουν τη μουσική των Jethro.

Μέχρι σήμερα έχουν κυκλοφορήσει 30 albums, έχουν πουλήσει περισσότερα από 60 εκατομμύρια αντίτυπα, έχουν δώσει πάνω από 2.500 live σε 40 χώρες.
Τώρα πια, που έχουμε πάρει μια απόσταση από τα γεγονότα, οι Jethro Tull θεωρήθηκαν – και όχι άδικα – ως οι πρωτεργάτες αυτής της μουσικής κίνησης που, αργότερα, χαρακτηρίστηκε ως art rock. Δεν ήταν, όμως, ο μοναδικός τίτλος, η μοναδική ταμπέλα που κουβάλησαν. Τα «Benefit» και «Aqualung» ήταν η αποτύπωση του ταλέντου τους, αυτό το ταλέντο που μπορεί να διαπρέπει στο «art rock», στο «blues rock», στο «folk rock» ή όπως αλλιώς μπορεί να ειπωθεί. Το θέμα είναι να μπορείς, χωρίς μεγάλη σκέψη, να αποκωδικοποιήσεις τον ήχο τους, αφού για τους Jethro Tull δεν υπάρχουν μόδες και μουσικά κινήματα, η ροκ είναι μία, διάολε. Αλλά υπάρχουν οι διαφορετικές εκφάνσεις της.
«Σε όλη μου την πορεία ήμουν ο τύπος που έπαιζε φλάουτο σε μια ροκ μπάντα. Ποτέ δεν άντεχα τον δυνατό θόρυβο με τον οποίον είναι συνυφασμένο το ροκ και θεωρούσα ότι τα καλύτερά μου τραγούδια όπως το "Aqualung" ή το "Locomotive Breath" μπορούν να αναδείξουν τη δυναμική τους και χωρίς ηλεκτρισμό, μόνο με ακουστικά όργανα».

Οι Jethro Tull «χτύπησαν» σε μια συγκεκριμένη στιγμή της ιστορίας γενικά και της μουσικής ειδικότερα, τότε που εξέπνεαν οι αγάπες και τα λουλούδια των 60s. Τη στιγμή, δηλαδή, που target είναι ο στόχος που μεταβάλλεται και που το target group υποστηρίζει, κουρασμένο, «δεν έχουμε τη διάθεση να αλλάξουμε τον κόσμο, δεν μπορούμε ή δεν ξέρουμε πώς να τον αλλάξουμε. Αλλά θα συνεχίσουμε να λέμε πόσο fucked up είναι». Από έναν τύπο, που είναι όλη μέρα μέσα στα λουλούδια, παίρνουν το όνομά τους και ο δικός μου θείος είναι εκεί ψηλά και δεν ανακάλυψε κάτι όπως ο Τζέθρο και ούτε έδωσε σε συγκρότημα το όνομά του. Άλλωστε, πόση επιτυχία θα έκανε ένα συγκρότημα με το όνομα «Φώντας Κίτσιος»;

* Το κείμενο αυτό αφιερώνεται στο θείο μου που ήταν ροκ…

Πηγές

wikipedia.org www.jethrotull.com http://www.j-tull.com/

30 χρόνια London Calling

2009-12-14T21:47:00.002+02:00

14 Δεκεμβρίου 1979, οι Clash κυκλοφορούν το άλμπουμ τους «London Calling», ένα από τα πιο επιδραστικά, όλων των εποχών.

Πέρασαν κιόλας 30 χρόνια, ε; Φακ, σαρανταρίζω… Στις 14 Δεκεμβρίου του 1979 κι ενώ ήμουν ήδη 7 ετών, κυκλοφόρησε το «London Calling» των λοιπών δημοκρατικών δυνάμεων Clash. 30 χρόνια μετά, το συγκρότημα αποφάσισε την επανακυκλοφορία του άλμπουμ με μια ξεχωριστή έκδοση.
Στο πακέτο, που θα έχει την πιασάρικη ονομασία «London Calling: 30th Anniversary Legacy Edition», εκτός από το cd, θα υπάρχει επίσης και το ντοκιμαντέρ «The Last Testament: The Making of London Calling» με μουσικά video και home made κινηματογραφικό υλικό του συγκροτήματος.
Τω καιρώ εκείνω, λοιπόν, και ενώ είχε μεσολαβήσει η διάλυση των Sex Pistols – εκείνο τον Ιανουάριο του 1978 - οι Clash, το καλοκαίρι του 1979, μπήκαν ξανά στο studio, αυτή τη φορά με παραγωγό τον Guy Stevens. Ας μην ξεχνάμε ότι είχε αναλάβει την παραγωγή πολλών από τα κλασικότερα τραγούδια τους. Μαζί, λοιπόν, ηχογράφησαν το «London Calling». Το LP είναι διπλό αλλά πωλείται στην τιμή του ενός, «πάρτε, κύριοι, τους Clash, δεν θέλουμε να βγάλουμε φράγκα». Αυτό ήταν κατά σειρά το 3ο τρίτο τους lp, από το οποίο βγαίνουν τα singles London Calling / Armagideon Time και Rudie Can't Fail / Bankrobber / Rockers Galore.
Θέλετε να αναφερθώ στις περγαμηνές του; Ας μην το πάμε μακριά. Σύμφωνα με δημοψήφισμα αναγνωστών του περιοδικού Rolling Stone, ο δίσκος αυτός χαρακτηρίστηκε ως ένας από τους καλύτερους δίσκους της δεκαετίας του ‘80. Του ’80; Μα, κυκλοφόρησε το ’79. Λεπτομέρειες. Κάλλιο αργά παρά ποτέ, το 2006, το περιοδικό ΤΙΜΕ το συμπεριλαμβάνει στα 100 καλύτερα albums που κυκλοφόρησαν, ever. Πέραν των διακρίσεων και των πωλήσεων, το σημαντικό είναι ότι στη συνείδησή μας παραμένει στα κορυφαία του είδους. Ακόμα και η εικόνα του εξωφύλλου είναι αντικείμενο για συζήτηση, remember, 30 χρόνια μετά. Η φωτογράφος Pennie Smith, που είχε κάνει τη φωτογράφιση, δεν πειθόταν με τίποτε να χρησιμοποιηθεί αυτή για το εξώφυλλο του δίσκου, υποστηρίζοντας ότι δεν έχει καλή εστίαση.

30 χρόνια μετά - κι ενώ συνεχίζουμε να κινούμαστε με τη θέα που μας επιτρέπει η ομίχλη της εποχής, ενώ κοιτάζοντας πίσω, από απόσταση, όλα φαίνονται καθαρότερα, κατά πώς διατείνεται κι ο Κούντερα - το αυθεντικό artwork του άλμπουμ London Calling πρόκειται να μπει σε δημοπρασία. Σκίτσα, σχέδια και ζωγραφιές που οδήγησαν στον δίσκο του 1979, αναμένεται να φτάσουν το ύψος των 70.000 λιρών. Τη δημοπρασία θα πραγματοποιήσει ο οίκος Bonhams.com, στις 16 Δεκεμβρίου. Πέρα από το artwork, θα διατίθενται προς πώληση και δύο υπογεγραμμένες, σπάνιες φωτογραφίες της μπάντας.

Σύμφωνα με το συγγραφέα Lenny Kaye, «οι Clash ήταν η τέλεια μπάντα, ως μείγμα από τελείως διαφορετικές προσωπικότητες, που όλος ο πολιτικός ζήλος και ο απτόητος ιδεαλισμός της εξερράγησαν μέσω της μουσικής έκφρασής τους». Ή, της όποιας έκφρασής τους. Ειδικά ο Στράμερ και ο Μικ Τζόουνς είχαν συλληφθεί πολλάκις, κατηγορούμενοι από διατάραξη της τάξης μέχρι την κλοπή μιας μαξιλαροθήκης! Τι να κάνεις, αυτά έχουν οι εκκεντρικοί σταρ. Ο Joe Strummer - το πραγματικό του όνομα ήταν Τζον Μέλορ, με πατέρα διπλωμάτη, ενώ ο ίδιος γεννήθηκε στην Άγκυρα - ένα μόλις μήνα πριν από το θάνατό του, το 2002, είχε δηλώσει για την πορεία των Clash: «Ήταν κάτι σαν επίδειξη πυροτεχνημάτων. Κάτι σαν ψυχεδελικό χτύπημα από κεραυνό, κάτι σαν απροσδιόριστο χρώμα».

Η χρονιά τελειώνει και ο κόσμος ψάχνει τους μουσικούς ήρωές του. Μαζεύει τις αναμνήσεις του και αναρωτιέται τι θα ακούσει μέσα στο 2010. Μέχρι τότε, κάνε ένα search στο youtube και δες το video clip του London Calling. Επιτέλους, ας μου κάνει κάποιος μήνυση για διατάραξη κοινής ησυχίας…
London calling to the faraway towns, now war is declared and battle come down…

Περισσότερα, εδώ
wikipedia.org theclash.gr Marcus Gray - "Route 19 Revisited: The Clash and London Calling".

Σαν σήμερα, στη μουσική

2009-12-08T20:59:00.002+02:00

8 Δεκεμβρίου 1980, ο Τζον Λένον, μέλος των Beatles, δολοφονήθηκε στη Νέα Υόρκη από τον Μαρκ Τσάπμαν.
O John Winston Ono Lennon ήταν και είναι όλα όσα έχουμε διαβάσει για εκείνον. Ήταν ένα από τα «Σκαθάρια», ήταν ακτιβιστής, είχε έντονη δράση σε κοινωνικά ζητήματα, ήταν ηγετική μορφή του κινήματος ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ. Με τη σύντροφό του Γιόκο Ονο, κατά πολλούς ρατσιστές η μισητή «κιτρινιάρα» που έφταιγε για τη διάλυση του συγκροτήματος, είχαν συστηματική πολιτική δράση: Από συνεντεύξεις και παραμονή στο κρεβάτι – γυμνοί - για μία εβδομάδα, μέχρι ομιλίες για την παγκόσμια ειρήνη.

Εκείνο το βράδυ της 8ης Δεκεμβρίου του 1980, ο Μαρκ Τσάπμαν πυροβόλησε και τραυμάτισε θανάσιμα τον Λένον, έξω από το ιστορικό κτίριο Dakota της Νέας Υόρκης και ενώ ο τελευταίος επέστρεφε μετά από την ηχογράφηση των τραγουδιών Walking on Thin Ice και It Happened, που προορίζονταν για τον επόμενο δίσκο του. Μπαμ, μπαμ, μπαμ, μπαμ. Τέσσερις σφαίρες καρφώθηκαν στην πλάτη του Λένον, το αίμα-ποτάμι, το σώμα του έπεσε δίπλα στο αντίτυπο του δίσκου Double Fantasy, στο εξώφυλλο του οποίου είχε υπογράψει νωρίτερα. Δύο ημέρες αργότερα, η σορός του αποτεφρώθηκε στο κοιμητήριο του Φέρνκλιφ, στη Νέα Υόρκη.
Τόσο εν ζωή, όσο και μετά το θάνατό του, ο ακούραστος επαναστάτης συνέχισε να αποτελεί ένα σύμβολο της ειρήνης, το αδιαμφισβήτητο αντικείμενο μυθολογίας που από κάποιες πράξεις και μερικούς δίσκους, έτσι, αποσπασματικά, μπορούμε να διακρίνουμε το σπουδαίο ταλέντο του.
«Φαντάσου πως δεν υπάρχει παράδεισος / είναι εύκολο αν προσπαθήσεις / ούτε κόλαση κάτω από μας / πάνω μας μόνο ουρανός...

Υ.Γ.1: 8 Δεκεμβρίου 1979, κυκλοφορεί στις ΗΠΑ το άλμπουμ «The Wall» των Pink Floyd, o εμβληματικός κώδικας αναγνώρισης που μπήκε ανάμεσα σε ντάνες βινυλίων που μπορεί να περιείχαν από το Γιώργο Κατσαρό και το σαξόφωνό του, μέχρι το «Final» των Wham.

Υ.Γ.2: Επίσης στις 8 Δεκεμβρίου, το 1943, γεννήθηκε ο Τζιμ Μόρισον. Έγραφε ποιήματα που κάποιοι εντελώς πεζά τα έλεγαν στίχους, κυρίως, με θέμα τα μάτια.

Λένον, Floyd, Μόρισον. Πόσα βράδια ακούγοντάς τους έχουμε περάσει με φίλους, με βερμούτ και παγάκια, καπνίζοντας, γελώντας ή κλαίγοντας… Μετριούνται οι στιγμές;
Διαβάστε περισσότερα
# Ray Coleman, Lennon: Τhe Definitive Biography, Harper 1992
# Alan Posener (μφ. Γιώργος Παναγιώτου), Λέννον, εκδ. Πλέθρον 1993
# www.johnlennon.com
# wikipedia.org

Λέξεις για τις ημέρες και τις νύχτες

2009-11-12T15:56:00.002+02:00

- Προσθέστε τις δικές σας (μας) -

Προσπαθώ να γράψω ένα κείμενο για το Πολυτεχνείο. Βαριέμαι. Όχι το Πολυτεχνείο, για όνομα, αλλά αυτός ο καιρός με έχει διαλύσει. Μας έχει διαλύσει. Ζέστη το πρωί, υγρασία το απόγευμα, κρύο το βράδυ. Και μύγες. Πού σταδιάλα, βρέθηκαν τόσες μύγες; Έχω πάρει συνεντεύξεις από Ντόρα, Αντώνη και Ζορρό (aka Πανίκα) το CAR με πολιτική παρέμβαση, κύριοι, ημιανάς. Η πύλη του Πολυτεχνείου εκεί, το αφιέρωμα (με) περιμένει, εγώ περιμένω Χριστούγεννα και μαζεύω λέξεις. Δικές μου και των άλλων. Και τις δικές σας.

Λέξεις που έχουν μέσα τους μπόλικα φωτάκια στα μπαλκόνια, νύχτες με μυρωδιές καμένης ζάχαρης, περισσότερο μελομακάρονο, καθόλου κουραδιέ. Δεν έκανα λάθος typing, για μένα είναι κουραδιές. Είναι προ-χριστούγεννα, γαμώ τα τέλη κυκλοφορίας μου μέσα, έρχονται τα «δεκεμβριανά». Έρχονται βροχές, έρχονται μπόρες, έρχεται κρύο, κοίτα να ντύνεσαι καλά. Έρωτες, κολλητοί πάνε Ελάτη τα γαμόπαιδα, γιατρέ μου βρίζω πολύ τελευταία, είμαι Αριστοφανικός. Ναι, καπνίζω και πολύ, εσένα τι σε νοιάζει; Βλέμματα έξω από το παράθυρο, μουσικές ήσυχες και dvd τα βράδια, να ανάψω το τζάκι; Γαλλικός στην καφετέρια, ο Μαλτέζος ο Μιλού θέλει αντικαβλέ κολάρο, η Πόλυ ψωνίζει στο ebay, η πόλη ψωνίζεται με τις εορταστικές βιτρίνες, τα Αγγλόνια στόλισαν, εμείς θα στολίσουμε, στολίδι είμαι μόνος μου, πανάθεμα το μπόι μου.
Μελαγχολία-Του-Νοέμβρη με διπλό εσπρέσο, με μονές αναμνήσεις σε σύννεφα μαύρα κι άραχλα, στο βάθος «φως».
Τώρα είμαι καλύτερα, οι λέξεις δεν τελειώνουν ποτέ, ευτυχώς. Συνεχίζω να γράφω για Πολυτεχνείο.
Κουφάλες δεν ξοφλήσαμε, αυτό έχω μόνο να τους πω / τα όνειρα των εραστών δεν σβήνουν...

Τα γενέθλια μιας λογοτεχνικής άρνησης

2009-10-23T20:49:00.001+03:00

Ήταν 23 Οκτωβρίου 1964 όταν ο Γάλλος φιλόσοφος Πολ Σαρτρ αρνείται να παραλάβει το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας που του απονεμήθηκε...

Ο Σαρτρ γεννήθηκε το 1905 στο Παρίσι και σπούδασε Φιλοσοφία. Θεωρείται ως ο κυριότερος εκπρόσωπος του Υπαρξισμού, «η ύπαρξη προηγείται της ουσίας». Επηρεασμένος από τη γερμανική φιλοσοφία του υπαρξισμού (Existenzialismus) και απορρίπτοντας τον μπολσεβικισμό, υποστήριζε ένα νέο ουμανισμό σε έναν κόσμο χωρίς την ανάγκη Θεού. Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, μετά την καταστολή των εργατικών κινητοποιήσεων στις χώρες της ανατολικής Ευρώπης από τα κομμουνιστικά καθεστώτα, θεώρησε τον αγώνα του - για πολιτικό και κοινωνικό μετασχηματισμό - αποτυχημένο. Δημοσίευσε τις «Λέξεις», όπου στο βιβλίο αυτό αφηγείται την παιδική του ηλικία και εξηγεί πως, μέσα από τις λέξεις και την ανάγνωση, ανακάλυψε την ύπαρξη.

Εκείνη τη χρονιά, έπειτα από αυτό το βιβλίο, του απονεμήθηκε το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας το οποίο αρνήθηκε να παραλάβει. Θεώρησε ότι επιβραβεύεται η τοποθέτησή του ενάντια στα κομμουνιστικά καθεστώτα της ανατολικής Ευρώπης.
Ο ίδιος είχε δηλώσει: «Δεν είναι το ίδιο να υπογράφω “Ζαν Πολ Σαρτρ” και το να υπογράφω “Ζαν Πολ Σαρτρ, βραβευμένος με Νόμπελ Λογοτεχνίας”. Ένας συγγραφέας δεν θα πρέπει να επιτρέπει στον εαυτό του να μετατρέπεται σε θεσμό, ακόμα κι αν αυτό συντελείται με τον πιο τιμητικό τρόπο».
Η ευγενική άρνηση του Σαρτρ να δεχτεί το Νόμπελ έδωσε αφορμή για αγενή και πικρόχολα σχόλια, από το περιοδικό Science της εποχής. Αφού του έδωσαν τον χαρακτηρισμό του «άθεου υπαρξιστή», συνέχισαν λέγοντας ότι «ο Σαρτρ φαίνεται ότι αποδέχεται τη σημασία της επιστήμης, αλλά δεν τη λαμβάνει υπόψη του». Έπειτα από μια σειρά τέτοιων σχολίων, το άρθρο κλείνει με την ακόλουθη χαρακτηριστική φράση: «Ίσως είναι αποκαλυπτικό για την ανωτερότητα της επιστήμης, το γεγονός ότι κανείς απ' όσους πήραν το Νόμπελ της Φυσικής, της Χημείας ή της Ιατρικής δεν αισθάνθηκε υποχρεωμένος να το αρνηθεί…».

4 χρόνια μετά, ο Σαρτρ συμμετέχει ενεργά στα γεγονότα του Μάη του ‘68 στους δρόμους, στα αμφιθέατρα, καθώς και στα Μέσα Ενημέρωσης. Όταν, εκείνη τη χρονιά, εισέβαλαν σοβιετικές δυνάμεις στην Τσεχοσλοβακία για να ανακόψουν τη φιλελευθεροποίηση που ευαγγελιζόταν ο «σοσιαλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο», ο Σαρτρ ανακοίνωσε, κι ενώ έχει περάσει την ηλικία των 60 χρόνων, την οριστική αποστροφή του προς τον κρατικό κομμουνισμό, όπως αυτός υλοποιήθηκε στη Σοβιετική Ένωση.
Έφυγε από τη ζωή στις 15 Απριλίου 1980, σε ηλικία 75 χρόνων, στο Παρίσι, από πνευμονικό οίδημα. Στην κηδεία του, που έγινε στις 19 Απριλίου 1980, συνέρρευσαν 50.000 άνθρωποι για να τιμήσουν τελευταία φορά τον μεγάλο φιλόσοφο. Η τελευταία κατοικία του Σαρτρ και της συντρόφου του, Σιμόν ντε Μποβουάρ, βρίσκεται στο νεκροταφείο του Μονπαρνάς στο Παρίσι.
Για να καταλάβουμε, κατά προσέγγιση, τι άνθρωπος ήταν ο Σαρτρ, αρκεί να φανταστούμε το εξής «απλό»: Να μας προσέφεραν το Νόμπελ Λογοτεχνίας και να λέγαμε «ευχαριστώ, δεν θα πάρω». Αυτό μπόρεσε να το κάνει ο Σαρτρ ο οποίος ήταν, ταυτόχρονα, ευφυής, αμφιλεγόμενος, ευμετάβλητος, εγωκεντρικός, πολύπλευρος, υπερόπτης, μαγνητικός, μισητός, λατρεμένος. Με λίγα λόγια, ήταν δημιουργός…

Είπε, ανάμεσα στα άλλα
* «Η κόλαση είναι οι άλλοι άνθρωποι»
* «Ο άνθρωπος είναι καταδικασμένος να είναι ελεύθερος»
* «Ο άνθρωπος δεν μπορεί να βουληθεί τίποτα, παρά μόνο αν έχει πρώτα καταλάβει ότι πρέπει να στηρίζεται μόνο στον εαυτό του»

Quick Info
O Σουηδός ποιητής Έρικ Άξελ Κάρλφελντ, που κέρδισε και εκείνος το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1918, επίσης αρνήθηκε να το παραλάβει επειδή ήταν γραμματέας της Σουηδικής Ακαδημίας εκείνη την εποχή. Το βραβείο δόθηκε μετά θάνατον, το 1931.

Πηγές
* http://fr.wikipedia.org/wiki/Jean-Paul_Sartre
* Collection Littéraire Lagarde et Michard, Larousse-Bordas, 1997, ISBN 2-04-000060-7-1re edition
* http://nobelprize.org/nobel_prizes/literature/laureates/1964/sartre-bio.html

Επιτέλους, εκλογές-τέλος…

2009-10-04T20:41:00.002+03:00

Άντε, τελείωσε κι αυτό. (Όχι, μη νομίζετε, δεν το βλέπω ως αγγαρεία, μάλλον έτσι το βλέπουν όσοι κυβερνούν αυτόν τον τόπο)
Τι έμεινε από αυτή την προεκλογική περίοδο; Ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα χρεοκοπίας. Μας το είπαν όλοι, από όλα τα κόμματα, τόσες πολλές φορές, που, ναι, το εμπεδώσαμε. Όχι, βέβαια, επειδή μας το είπαν με νούμερα, με αριθμούς, το ξέραμε και μόνοι μας. Όποιος ζει μια κανονική ζωή, το ξέρει. Υπάρχουν χρέη, υπάρχουν κάρτες, υπάρχουν επιταγές που σκάνε στον αέρα, μισθοί που δεν καταβάλλονται στην ώρα τους, χέρια-πόδια στη γραμμή, μη γελιόμαστε, η δημοσιονομική κατάρρευση οδήγησε στις πρόωρες εκλογές.
Αυτό, λοιπόν, είναι το πρόβλημα που περιμένει λύση, άλλωστε σε αυτές τις εκλογές όλοι περιμένουμε την επομένη ημέρα τους, μπας και σταματήσει να βαθαίνει αυτή η ρημάδα η ύφεση. Δεν θέλω να σπεκουλάρω, βαριέμαι, άλλωστε είναι πολύ εύκολη η κριτική που αναπαράγεται, από παντού πια, για τα κόμματα και τους πολιτικούς, που καταντάει αποπροσανατολιστική και δεν βοηθάει. Αυτό που θα ήθελα, είναι να φύγει η κοινωνία από τη διαπίστωση ότι «απλά» είναι μέρος του προβλήματος και ότι μπορεί να γίνει μέρος της λύσης. Να σχηματιστεί ένα υπόγειο ρεύμα που επιθυμεί την αλλαγή σε όλα, μια κοινωνική δύναμη που θα ποθεί να προχωρήσουν τα πράγματα μπροστά.
Η ερώτηση, βέβαια, που σκάει, είναι η εξής: Είναι η κοινωνία μας ώριμη να παλέψει με τις – όποιες - ψευδαισθήσεις της;
Την απάντηση στα σίγουρα δεν την έχω, ίσως η επόμενη ημέρα των εκλογών μπορεί να ξεκινήσει με αυτήν την ερώτηση. (Κι ενώ είμαι βέβαιος ότι πολλοί δεν καταλαβαίνουν καν την ερώτηση)

Είμαι κλεισμένος σε μία σκοτεινή αίθουσα, στην Πίζα της Ιταλίας, αυτά που μόλις διαβάσατε τα έχω γράψει ένα απόγευμα με χλιαρή, αραιή, εξευτελιστική βροχή. Σε μια σκοτεινή ημέρα που κόβεις τη συννεφιά με το μαχαίρι. Λίγες μέρες πριν από τις εκλογές, όπου δεν ξέρω το αποτέλεσμά τους. Σε μια σκοτεινή μέρα, όπου κανείς στην Ιταλία - ακόμα κι αν βρέξει - δεν φοβάται ότι θα πνιγεί από βουλωμένα φρεάτια, σε μια άκρως βροχερή μέρα όπου οι Έλληνες συνάδελφοι δημοσιογράφοι - που συμμετέχουν στην αποστολή, πάνω σε ένα αεροπλανοφόρο - δεν περιμένουν την ημέρα των εκλογών, αλλά την επόμενη.

Σήμερα οι εκλογές τελείωσαν, σε μια ηλιόλουστη μέρα, όπου σε ηλικία 74 ετών πέθανε, στο Μπουένος Άιρες, η τραγουδίστρια Μερσέδες Σόσα. Η φωνή της ταυτίστηκε με τον αντιδικτατορικό αγώνα στη Λατινική Αμερική…

Μια μετακόμιση...

2009-09-09T23:30:00.004+03:00

Κάθομαι στο σαλόνι του σπιτιού μου. Πιθανώς, τη στιγμή που θα διαβάζεις αυτές τις γραμμές, αυτό το σπίτι να μην είναι πια δικό μου. Μετακομίζω.

Οι μετακομίσεις, για όποιο λόγο κι αν γίνονται, έχουν μέσα τους κάτι μαγικό: Μέσα σε κούτες, σακούλες και σφραγισμένα κιβώτια, είναι γραμμένες οι ζωές μας, τις κουβαλάνε μέσα τους. Κλείνουν κύκλους και ανοίγουν άλλους.
Την προηγούμενη φορά που μετακόμισα εδώ, στο Γαλάτσι, στο Γαλατσάκι μου, έκλεινε ένας κύκλος στη ζωή μου και άνοιγε ένας νέος.
Ανάμεσα, λοιπόν, σε πράγματα που είναι υπ’ ατμόν, κάθομαι στο σαλόνι, το main δωμάτιο του σπιτιού, και κάνω τον απολογισμό μου. Ήρεμα, με τσιγάρο στα χείλη, κοιτάζοντας πορτοκαλί και μπλε τοίχους που ξέρουν τα πάντα για μένα, για τη ζωή μου, για τους φίλους μου, για όλα αυτά που έκανα, για όσα έπραξα. Για όλους εκείνους που πέρασαν από δω μέσα και έβαλαν σε πατώματα και ταβάνι τη δική τους αίσθηση, τη δική τους ζωή, τα δικά τους «αχ», τη φωνή τους πάνω ή κάτω από τη δική μου.
Εδώ έβαλαν τα δικά τους «όχι» και τα δικά τους «ναι», για να πάρει η ιστορία της ζωής μου, όπως και η δική τους, το δρόμο της. Εδώ, έσκασαν τηλεφωνήματα στις 3 τα ξημερώματα, εδώ άστραψαν οθόνες κινητών με μηνύματα που άλλοτε είπαν τα πάντα κι άλλοτε, τελικά, δεν είπαν τίποτε. Εδώ έβαλα το δικό μου γούστο, τη δική μου αισθητική που άλλοι επαίνεσαν κι άλλοι ξέρασαν, εδώ έμενε το δικό μου άγχος για να βρω να παρκάρω. Εδώ, σ’ αυτή τη γειτονιά που βγήκα με μποξεράκι για να πάρω εφημερίδες, εδώ που ήταν ο κόσμος μου επί δυο γεμάτα χρόνια. Εδώ, όπου το σπίτι αυτό ήταν η δεξαμενή σκέψεών μου, η έμπνευσή μου, το σπίτι μου είναι η ζωή μου, δεν έχει τίποτα παραπάνω από αυτό που είμαι, μου αρέσει που μπερδεύω τους χρόνους. Αυτό το σπίτι ήταν, είναι και θα είναι όλα αυτά που έχω στο μυαλό μου γι’ αυτό: Ένα φωτεινό ορόσημο στη ζωή μου, ένας φάρος σε αυτά που έζησα, εδώ δεν υπήρχε κανένα σχέδιο, μόνο η διάθεση για πραγματική ζωή.

Δεν ξέρω αν η σωστή έκφραση είναι «θα μου λείψει αυτό το σπίτι». Άλλωστε, ποτέ δεν σου λείπουν τα ντουβάρια, αλλά τα γεγονότα, οι προσδοκίες, τα όνειρα που φωλιάζουν εκεί μέσα, εδώ μέσα. Γι’ αυτό, όταν θα με φέρνει ο δρόμος, θα περνάω από κάτω και θα κοιτάζω να δω αν υπάρχει κάποιο φωτάκι, ένας μικρούλης φάρος, θα περνάω από κάτω και θα εύχομαι να είναι ευτυχισμένοι οι άνθρωποι που θα ζουν έπειτα από μένα εδώ μέσα. Να είναι ευτυχισμένοι, όπως είμαι κι εγώ τώρα. Θα περνάω από κάτω για να μην ξεχάσω όσα έζησα εδώ.
Είμαι πολύ κουρασμένος, ιδρωμένος κάθομαι στην πολυθρόνα ν' ανάψω ένα τσιγάρο, κοιτάζω γύρω μου και με πιάνουν τα γέλια. Το σαλόνι είναι σαν αγορά της Φαλούτζα. Παζάρι, όλα στη μέση, ανοιχτά κουτιά σε ένα σπίτι που έκλεισε τον κύκλο του, ανοίγει έναν άλλον, εδώ που η πραμάτεια μου είναι μεσ’ τη μέση, ανοιχτή, αλλά έχει κλειστούς λογαριασμούς, δε χρωστάει πουθενά...
Meta com is o…
Το είπα και στην αρχή: Οι μετακομίσεις, έχουν μέσα τους κάτι μαγικό...

Κι έπειτα οι διακοπές τελείωσαν…

2009-08-21T00:02:00.002+03:00

…κι έπειτα γύρισα ξανά στην Αθήνα που παλεύει να βρει τους ρυθμούς της. Όχι γιατί είναι τόσο δύσκολο να βρεις τους ρυθμούς - αυτοί εκεί είναι, σου κλείνουν πονηρά το μάτι - αλλά επειδή το μυαλό και το κορμί αρνείται. Δυσκολεύεσαι να φορέσεις ρούχα και παπούτσια, αρνείσαι το πρωί να σηκωθείς από το κρεβάτι (ή από όπου σε βρήκε το πρωινό, do you copy?) για να πας στη δουλειά.
Ίσως αυτό συμβαίνει επειδή αυτό που ζούμε όλο το χειμώνα, τελικά δεν είναι η «κανονική», η πραγματική ζωή.
Και το γράφω εγώ, εντελώς αυθάδικα, αφού θεωρώ ότι κάνω μια από τις πιο ενδιαφέρουσες δουλειές του κόσμου, άρα δεν τραβάω κάνα ζόρι που γυρίζω στη… φάμπρικα. Ίσως η άρνηση να επιστρέψεις πίσω στη δουλειά σχετίζεται με μια γενικότερη άρνηση που έχουμε για όλα αυτά που ζούμε, αφού, μην κρυβόμαστε, η καθημερινότητά μας έχει γίνει λίγο κλισέ, μπανάλ, πασέ, προβλέψιμη, κλειστή. Μονοκαλλιέργεια. Σπίτι-δουλειά. Τι κάνεις; Δουλεύω. Τρέχω. Στάνταρ ερωτήσεις, με στάνταρ απαντήσεις. Θεωρώ, λοιπόν, ότι έχουμε συνεχώς την ανάγκη να κάνουμε αποδράσεις με πάσης φύσεως «ταξίδια», για να ξεφεύγουμε. Συμφωνεί μαζί μου κι ο Ιρμπέν στα «Mυστικά του ταξιδιού», ο οποίος διατείνεται ότι δεν ταξιδεύουμε για να ξεκουραστούμε, αλλά για να αποδράσουμε από τις κοινωνικές συμβάσεις.

Ξεκινάει, λοιπόν, μια νέα σεζόν, κι αν θέλουμε να μας πάει καλά, ας πετάξουμε – όσο γίνεται αυτό – απέξω, τα πολλά «πρέπει» και, βασικά, τις κοινωνικές συμβάσεις που έχουν επιβάλλει οι «άλλοι» για μας. Και δεν το παίζω γκουρού, τα λέω (τα γράφω) για να τα ακούω (να τα διαβάζω) κι εγώ.
Ξεκινάει, λοιπόν, μια σεζόν, που μακάρι να φέρει καλές και μεγάλες ανατροπές, στιγμές που θα τις παρακολουθήσουμε με μάτια γουρλωμένα από ευχάριστες εκπλήξεις.
Σαν ένα καλοκαίρι, δηλαδή, μέσα στο φθινόπωρο ή το χειμώνα.

Υ.Γ.1: Δεν ξέρω γιατί έβαλα το West and Girls των Pet Shop Boys να ακούγεται στο μπλογκ (στην περίπτωση που μπορείς να το ακούσεις). Αλλά, γιατί όλα τα πράγματα που κάνουμε θα πρέπει να τα εξηγούμε; (Κι αυτό είναι άλλη μια συμβουλή για τη νέα σεζόν).
Υ.Γ.2: Και μην ακούσω την «ευχή» για «καλό χειμώνα», άλλωστε μεσολαβεί το φθινόπωρο. Καλή μας εποχή να λέμε, για να πιάσει, κιόλας…

I want my MTV

2009-08-02T23:41:00.002+03:00

Όταν τα ρολόγια της 1ης Αυγούστου 1981 έδειξαν μεσάνυχτα, ένα καλωδιακό τηλεοπτικό κανάλι (με έδρα το «Μεγάλο Μήλο», τη Νέα Υόρκη, my brother) έκανε το ντεμπούτο του κι έμελλε ν’ αλλάξει μια για πάντα όχι μόνο τον τρόπο με τον οποίο βλέπαμε τηλεόραση, αλλά – βασικά – τον τρόπο με τον οποίο ακούγαμε μουσική. Το πρώτο video clip που μεταδόθηκε ήταν το τραγούδι των Buggles «Video kill the radio star» και όχι των Bangles, όπως πολλοί θεωρούν. Το τραγούδι αποδείχτηκε προφητικό; Αυτοσαρκαστικό σίγουρα, προφητικό σε καμία περίπτωση.
Το νέο που έβαλε το MTV στις ζωές μας, ήταν ότι, πλέον, δεν έβλεπες - μόνο – οπτικοποιημένα τα αγαπημένα σου τραγούδια. Το πιο σπουδαίο είναι ότι το μουσικό κανάλι δημιούργησε μόδες, trend, hype, στάσεις ζωής, χειρονομίες, ατάκες, yo baby, yo…
Για να γίνει αυτό, όμως, για να έρθει η καθιέρωση – μεταξύ μας, δεν άργησε και πάρα πολύ – έπρεπε να αντιπαλέψει με την αντίδραση των δισκογραφικών εταιρειών οι οποίες στην αρχή το αντιμετώπισαν ως το αδηφάγο τέρας που θα συρρικνώσει (αν όχι «καταβροχθίσει») τα έσοδά τους. «Ποιος θα δώσει χρήματα για να ακούσει ένα βινύλιο (ναι, αυτό υπήρχε τότε) όταν μπορεί να ακούει και να βλέπει πολλές φορές μέσα στην ημέρα την επιτυχία της εποχής; Κι όμως, με έναν τρόπο που δεν τον λες μαγικό, αλλά μάλλον αναμενόμενο, οι πωλήσεις των καλλιτεχνών άρχισαν να αυξάνονται αφού τα κλιπ ήταν το καλύτερο προμόσιον. Για παράδειγμα, η καριέρα των Duran Duran εκτινάχτηκε, έτσι μάθαμε τη Μαντόνα, χάρη στο MTV προσπαθούσαμε να χορέψουμε με τον Τζάκο και το – διάρκειας 14 λεπτών! - «Thriller» του.
Και δεν ήταν μόνο αυτοί οι καλλιτέχνες που αναδείχτηκαν στο πέρασμα του χρόνου, όπως και η μουσική που μεταδιδόταν δεν ήταν μονοδιάστατη. Από τις οθόνες μας παρέλασαν επιτυχίες ποπ, ροκ, είδαμε ζώνες heavy metal, κάποιοι φόρεσαν μεγάλα ξυπνητήρια στους λαιμούς τους, αυτό επίτασσε η μόδα του περιθωριακού χιπ-χοπ, me myself and i, μάδα φάκα. Το «άνοιγμα» που επιχειρούσε το MTV δεν είχε να κάνει μόνο με τα μουσικά είδη. Στην πορεία της ζωής του, πέραν των μουσικών νέων και των κλιπ, είδαμε talk shows, reality, τηλεπαιχνίδια, Μπίβις εντ Μπάτχεντ, αλλά και καμπάνιες που είχαν ως στόχο να θυμίσουν ότι αυτός ο τηλεοπτικός δίαυλος που θα έλεγε κι ο – πάλαι ποτέ διευθυντής του 984 – ο Τζανετάκος, ήταν ένα κανάλι για τους νέους που ζουν σε μια κοινωνία που είχε τα προβληματάκια της.
Σαν σήμερα θυμάμαι τη στιγμή που το ΜΤV έδωσε εικόνα, μέσω δορυφόρου, στην Ελλάδα. Θυμάμαι, εκεί, στα τέλη της δεκαετίας του ’80, τις ατελείωτες ώρες που περνούσαμε στην οθόνη βλέποντας ξανά και ξανά τα τραγούδια που μετέδιδε το κανάλι βασισμένο σε ένα πολύ σφιχτό rotation. Πιο σφιχτό δεν είχες, τύφλα να έχει σήμερα το αυστηρό play list κάποιων ραδιοφωνικών σταθμών. Μπορείτε να θυμηθείτε πόσες φορές έχετε δει το A view to a kill, το Careless Whisper ή το Shout των Fears; Πόσες εξεταστικές ή πόσα διαβάσματα έγιναν με υπόκρουση το MTV; Σε καμία περίπτωση, εγώ δεν μπορώ.

Μπορώ να θυμηθώ, όμως, τη στιγμή που έκανε πρεμιέρα, επίσημα πια, το ελληνικό MTV, στις 5 Οκτωβρίου 2008, με τη συναυλία στο Καλλιμάρμαρο και την παρουσία όλων ημών που μεγαλώσαμε μαζί του κι ένα πλήθος καλλιτεχνών (Γκαμπριέλα Τσίλμι, Κάιζερ Τσιφς) και, φυσικά, των R.E.M.
Εκείνη τη βραδιά, που ούτε στα VIP που καθόμουν δεν ήταν ξενέρωτα, σκέφτηκα ότι, ναι, υπήρχε και θα υπάρχει για πάντα «η γενιά του MTV», ακόμη κι αν αυτό σταματήσει να εκπέμπει κάποια στιγμή. Ενώ το αεράκι φυσούσε στο Παναθηναϊκό Στάδιο, άναψα τσιγάρο μέσα στο πλήθος και κατάλαβα ότι ήμουν άλλος ένας εικονολάτρης του MTV που κάτσιασα μπροστά σε μια οθόνη. Ο Marc Almond συναντά τους Toto, ο Iggy Pop τον George Michael, δεν υπάρχουν πια καρεκλάδες, φλώροι και ροκάδες, οι διαχωριστικές μουσικές γραμμές έσπασαν, αυτό το κανάλι έκανε τους περισσότερους να έχουν ανοιχτές τις τηλεοράσεις τους μόνιμα, ως την καλύτερη ιδέα πορτατίφ που υπήρξε ποτέ, σαν εκείνο το φωτάκι που αλλάζει εικόνες και διώχνει μακριά τη μοναξιά, που σου δείχνει εικόνες από μέρη που θες να πας. Τα ηχεία των τηλεοράσεων τρίζουν, έχουν καεί, οι μουσικές βαράνε δυνατά και κάνουν βόλτες γρήγορα μέσα στις πόλεις σαν κουτσομπολιό, είδες ο Bowie τι φορούσε; Ένας γενναίος κόσμος είναι εκεί, ένας περιοδεύον μουσικός θίασος, με τη μεγαλύτερη ποικιλία που έχει γεμίσει ποτέ τα μάτια σου.
I love you MTV. I want my MTV…

Αθήνα-Ρώμη-Νίκαια και πίσω

2009-07-26T14:55:00.004+03:00

Επαγγελματικό ταξίδι. Παραλίγο να αναβληθεί, δε βρίσκουμε πτήση. Βρήκαμε. Πάμε; Πάμε..
Οι Κάννες, όταν δεν έχουν το φεστιβάλ, είναι μια ήσυχη πόλη. Την ησυχία – στην «ηρεμία» μας - διαταράσσουν κάποια «Πωλείται». 900 χιλιάρικα για ένα σπίτι, μάδα φάκα. Αν τα έχεις, βλέπεις Μεσόγειο κάθε μέρα. Από το ξενοδοχείο, από το μπαλκόνι του Ράντισον Χοτέλ, η Μεσόγειος μου κλέβει τη ματιά, το μάτι φεύγει για αλλού. Αν βρεθείς εκεί, η μεγάλη θάλασσα ταξιδεύει γρήγορα τις επιθυμίες σου, είναι αυτό που λέω εγώ «μεσογειακή (δια)τροφή μυαλού». Χωρίς «φούσκωμα» σκέψης, κάνει την καρδιά να λειτουργεί καλύτερα, ό,τι κάνει δηλαδή και η κανονική μεσογειακή διατροφή. Αλλά στο συναίσθημα.

Μια παρέα άναψε φωτιά μπροστά στην παραλία, με κιθάρες τραγουδάνε το Historia de un amor. Ένα ίδιο τραγούδι, για τόσες διαφορετικές ιστορίες αγάπης. Ανάβω τσιγάρο, τους κάνω δεύτερα φωνητικά, καλησπέρα μον αμί και τα πρόσωπά τους φέγγουν από τη φλόγα της φωτιάς τους. Από αυτή που άναψαν κι από εκείνη της ψυχής τους. Που είναι πάντα η πιο φάουσα…
Γράφω στο χέρι, πάνω στις σελίδες του μπλοκ που χαρίζει το ξενοδοχείο, για να μην ξεχάσεις ότι πήγες εκεί. Γράφω σε φύλλα που νοτίζουν και δε φταίει μόνο η υγρασία της Μεσογείου, το συναίσθημα έχει 90% υγρασία. Γράφω στο χαρτί για να μην ξεχάσω, να μην ξεχάσω, να θυμάμαι. Αν δεν τα γράψω στο χαρτί, απλώς δεν υπήρξαν ποτέ.

Άργησα πολύ να γράψω αυτό το ποστ, σα να ήθελα να σιτέψει λίγο ακόμη μέσα μου. Άλλωστε, τα καλύτερα γκολ μπαίνουν στην παράταση. Στις παρατάσεις της ζωής μας. Οι μικρές γιορτές που κάνει το μυαλό μας όταν νικά το χρόνο και κάποιες φορές και την απόσταση, αφού η χειρότερη απόσταση δεν είναι πάντα η χιλιομετρική.
Ένας σκέιτερ, στη μία μετά τα μεσάνυχτα, τρέχοντας, προσπαθεί να ξορκίσει ό,τι τον κυνηγάει. Ό,τι κάνουμε όλοι μας, δηλαδή.
Ναι. Σε αυτές τις μικρές γιορτές που κάνει το μυαλό μας…

Άπερκατ, baby

2009-07-06T19:16:00.002+03:00

«Ήθελε να κατατροπώσει τον αντίπαλό του. Να εξαϋλώσει την πυγμή του και να τον ρίξει στο καναβάτσο. Να είναι αυτός που θα στέκεται αγέρωχα όρθιος στο τέλος της αναμέτρησης, αυτός που θα υψώσει τη γροθιά του στον ουρανό. Να πολεμήσει με αξιοσύνη και να νικήσει χορεύοντας πάνω στο ρινγκ, πετώντας στα μήλα των ποδιών του...».

Έτσι ξεκίνησαν όλα. Βάζω το μυαλό μου να θυμηθώ πότε ήταν. Δύσκολο. Σα να έχεις φάει (άλλη μια) μπουνιά στο συκώτι και νιώθεις ότι εκεί τελειώνουν όλα. Η αλήθεια είναι ότι όλα τώρα αρχίζουν για το Άπερκατ και τον Αναστάσιο Οικονόμου, από τις εκδόσεις IntroBooks. Τον Τας, τον Τάσο, τον Tasus. Αν κι εγώ πάντα τον φώναζα Αναστάση. Επίσης, η αλήθεια λέει ότι όλα σχετικά με το βιβλίο φώλιασαν στο μυαλό του για μια πενταετία.
Αυτό το βιβλίο είναι και δικό μου, κι όχι επειδή του έκανα την αρχική επιμέλεια στο κείμενο. Είναι δικό μου επειδή έτσι το νιώθει κι ο Αναστάσης, που μια ζωή όλα θα του τα φέρνω τούμπα. Όλα, εκτός απ’ αυτή τη συγγραφή.
Η αλήθεια του είναι τόσο δυνατή, όσο κι ο Αρναούτης που βρέθηκε στην κορυφή, περνώντας μόνο μέσα από τα δύσκολα, που τα τράβαγε πάνω του σα μαγνήτης, για να τα αρπάξει μετά με νύχια και με δόντια και να τα νικήσει. Η ζωή του έχει μόνο τέτοια σκαμπανεβάσματα και ίσως αυτό να είναι ένα από τα στοιχεία που την κάνουν τόσο γοητευτική. Όσο και την απόδοσή της που έκανε ο κουμπάρος μου. Ναι, ξέχασα να το πω αυτό, δεν είμαστε μόνο συνάδελφοι, όχι μόνο κολλητοί, είμαστε και κουμπάροι.
Μέχρι τώρα έχω διαβάσει αυτό το βιβλίο τρεις φορές, δεν του το είπα ποτέ. Όταν παλεύω με τα δύσκολα, όταν το «δεξί-αριστερό-δεξί» δε βγάζει καλή «επίθεση», ανοίγω τυχαία μια σελίδα του βιβλίου του και χάνομαι. Έτσι, για να θυμάμαι ότι ο μοναδικός - με νόημα - τρόπος για να αντιμετωπίζει κανείς το απρόοπτο της ζωής, τόσο το ευχάριστο, όσο και το δυσάρεστο, είναι ο τρόπος του πολεμιστή. Το οποίο σημαίνει ατάραχος, δυνατός και αποφασιστικός.
Να έρχεται γρήγορα στη μνήμη μου, νικώντας τη λήθη με νοκ άουτ, ότι το θέμα είναι πως, όταν παρουσιαστεί η ευκαιρία, η δεύτερη, η τρίτη ή η τέταρτη - δεν έχει σημασία - να δώσεις το χτύπημα, με την προσποίηση που κάνει ο Mighty Mike, να δώσεις την ώθηση που χρειάζεται και, από τον πάτο που έχεις πιάσει, να φτάσεις και πάλι ψηλά.
Ναι, αυτό το βιβλίο είναι και δικό μου, για να μου θυμίζει το motto της ζωής μου: Η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς. Ή τους δυνατούς. Αυτούς που μπορούν να κάνουν το όνειρό τους πραγματικότητα και τους άλλους γύρω τους περήφανους.
Όπως ο Μιχάλης Αρναούτης στη δική του ζωή και καριέρα, όπως και ο Αναστάσης, αντίστοιχα, μας κάνουν, με κάνουν περήφανο.
Καλή επιτυχία στο Άπερκατ και στο Μιχάλη, περιμένω κι άλλα παρόμοια χτυπήματα.
Όπως κι απ’ τον Αναστάση. Αναμένω τα ίδια και μεγαλύτερα «χτυπήματα»…
Κι εγώ θα του χαρίζω τέτοια κείμενα, αν και ξέρω ότι δεν ξεπληρώνεις μια ζωή που χρωστάς, με λίγες αράδες, ούτε «δαίμονες» μπορείς να ξορκίσεις. Κι εγώ ξέρω ότι στον Αναστάση χρωστάω τη ζωή μου. Τώρα το ξέρει κι εκείνος. Και ίσως, κάποια στιγμή, να του δώσω τα εισιτήρια για να πάει στην Αμέρικα-Αμέρικα, που είναι (ένα ακόμη) όνειρό του, για να ξορκίσει κι εκείνος τους «δαίμονές» του...

«...Όταν κατέχεις τη στιγμή, καλύτερα να μην την αφήσεις να σου φύγει
Θα έχεις μόνο μία ευκαιρία, μην τη χάσεις
Επειδή η ευκαιρία έρχεται μία φορά μόνο στη ζωή...»

R.I.P., Michael

2009-06-26T09:41:00.002+03:00

Η είδηση το έγραφε ξεκάθαρα, οι τίτλοι έπαιζαν με επιτυχία το παιχνίδι των κλισέ:
Πρόωρο τέλος σε ηλικία 51 ετών Πέθανε ο «βασιλιάς της ποπ», Μάικλ Τζάκσον Πρόωρο τέλος, σε μια ταραγμένη ζωή

Για να συνεχίσουν: “Η παγκόσμια μουσική σκηνή θρηνεί για το θάνατο του διάσημου Αμερικανού τραγουδιστή Μάικλ Τζάκσον, ο οποίος απεβίωσε την Πέμπτη σε ηλικία 51 ετών. Ο «βασιλιάς της ποπ» μεταφέρθηκε εσπευσμένα το μεσημέρι της Πέμπτης (τοπική ώρα) από την έπαυλή του στο Μπέβερλι Χιλς σε νοσοκομείο του Λος Αντζελες, έχοντας υποστεί καρδιακό επεισόδιο”.

Θα μπορούσαν να συνεχίσουν λέγοντας ότι «ο κόσμος της μουσικής δε θα είναι πια ο ίδιος», κι άλλα τέτοια κλασικά και εικονογραφημένα. Ίσως να έλεγαν ότι «ο ίδιος δήλωνε Πήτερ Παν, εδώ τα αδέρφια του που τον ζήλευαν», οι κακές γλώσσες ακόμα και τώρα θα μιλούσαν για «το... κόλλημα που είχε με τα παιδιά, με το πόσο καιρό είχε να μας απασχολήσει μουσικά», να, παίζουν τα πλάνα με «το μπαλκόνι και τις ισορροπίες του παιδιού του από τη μασχάλη, 13 φορές κέρδισε Γκράμι, πάντα ήθελε να είναι λευκός, smooth criminal...».
Νέο πλάνο από συναυλία, ο Μάικλ στριφογυρίζει χορεύοντας όπως μόνο εκείνος μπορούσε, εδώ τα λαμέ ρούχα του.

Η αλήθεια είναι ότι μεγαλώσαμε με τον Μάικλ, εκείνος δε μεγάλωσε ποτέ. Εκείνος μας κατάλαβε, ήξερε τι θέλαμε, εμείς δεν τον καταλάβαμε ποτέ. Μόνο θαυμάσαμε το ταλέντο του, σε όλα αυτά που έκανε. Κι αν αξίζει να μας μείνει κάτι, αυτό ήταν: Το ταλέντο του.
Ο δάσκαλός μου, ο Ιωσήφ Αβράμογλου, γι’ αυτό που μόλις έγραψα, για το ταλέντο του, έφτιαξε πολύ γρήγορα ένα group στο Facebook, θα το βρείτε εδώ: http://www.facebook.com/group.php?gid=83640968238

Είμαι τρελά κουρασμένος από τη δουλειά, I’m bad, I’m bad, ανακατεύω με αργές κινήσεις το φρέντο μου, στο σαλόνι μου χορεύει ο Μάικλ με τα ζόμπι του από το «Θρίλερ», beat it, dirty Diana, οι κιθαριές του Σλας από τους Γκανς...
Ανάβω τσιγάρο, ο Μάικλ, ο Jacko, τώρα πια, είναι ένας άλλος...

Αντίο, ρε Αντώνη...

2009-06-09T17:35:00.008+03:00

Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα από το αποχαιρετάς φίλους, συνομήλικους. Ειδικά εκείνους που δεν ήσουν ποτέ σου κολλητός τους, αλλά ένιωθες ότι επικοινωνούσες. Ότι μπορούσες να πεις λόγια πολλά, με ένα και μόνο βλέμμα. Εκείνους που ένιωθες και νιώθεις ότι είχες ακόμη πολλά να μοιραστείς. Για όλα εκείνα που δεν πρόλαβες να πεις.
Ο Αντώνης Τριφύλλης, ήταν – και είναι – ένας από εκείνους. Ανήκε στα ωραία τυπάκια που έχουν μπόλικη ζωή μέσα τους, που μπορούσε να πιάσει τη ζωή και να τη στύψει. Πατέρας μεν ενός πιτσιρικά, αλλά πατέρας όχι από εκείνους που ξέρεις, αλλά από εκείνους που χτυπάνε ακόμα τατού, που γελάνε δυνατά, που είναι για πάντα παιδιά. Ερχόταν κάθε τόσο και, σκουντώντας με, μου έλεγε «Σπύρο; Σπύρο; Ακούς; Λέγε, ρε! Παίζει καμιά καλή συναυλία;».
Από σήμερα ο Αντώνης δε θα είναι ανάμεσά μας κι αυτό πονάει πάρα πολύ. Ξέρω ότι δε θα ήθελε να στεναχωριόμαστε που έφυγε, αλλά, ρε Αντώνη, σόρι, τα δάκρυα κυλάνε μόνα τους, δεν το ελέγχω.
Ξέρω, επίσης, ότι αν ήταν εδώ θα κάναμε άλλη μια μεγάλη συζήτηση – όπως εκείνες στα κλεισίματα κάθε τεύχους – και θα λέγαμε γελώντας όλα εκείνα τα σοφά, κυνικά κλισέ, που ισχύουν σε τέτοιες περιπτώσεις:
«Η ζωή είναι μικρή για να είναι μίζερη», «αλίμονο σ’ αυτούς που φεύγουν», «μην ξεχνάς πως είσαι θνητός», «ζήσε την κάθε στιγμή σα να είναι η τελευταία».
Και μετά θα γελούσαμε δυνατά, θα ανάβαμε τσιγάρο, θα κοιτιόμασταν και ταυτόχρονα θα κλαίγαμε από τα γέλια, λέγοντας: «Μια μέρα αυτό θα μας σκοτώσει, όποιος ζήσει να θυμάται ότι το είπαμε!»...

Βάζω να ακούσω Cure – Lullaby, σα νανούρισμα, η πόρτα σε κάποιο από τα γραφεία της Option Press ανοίγει, μπαίνει μέσα ο Αντώνης με το κοντομάνικο πουκάμισό του, τη βερμούδα και τα αθλητικά του, «πού ‘σαι, ρε Αντόνιο, εδώ είσαι;», «όταν θα φύγω θα το καταλάβετε, μάγκες...».
Ακόμα δεν το έχουμε καταλάβει, δεν ξέρω αν αυτό θα γίνει κάποια στιγμή.
Αλλά όσο προλαβαίνω, δώσε, ρε φίλε, χαιρετίσματα στον Τζιμάκο τον Μόρισον. Και να προσέχεις, ρε...

Πότε...

2009-05-24T20:25:00.001+03:00

Αυτή η λέξη, αυτές τις μέρες, είναι στα χείλη των περισσοτέρων από εμάς. Πολλά «πότε», συνεχείς ερωτήσεις. Βασικά όλοι ψάχνουμε το χαμένο χρόνο, ανάλογα με τις αντοχές μας. Άλλος μέχρι το Σαββατοκύριακο, άλλος μέχρι τις διακοπές...
Μου αρέσουν πάρα πολύ οι λέξεις που με μια πινελιά, μια έξυπνη ιδέα σαν κεράκι σε τραπέζι βεράντας καλοκαιρινής, μπορούν να αλλάξουν και να γίνουν κάτι άλλο. Να μεταμορφωθούν. Για παράδειγμα, ο αστρονόμος μπορεί να γίνει γαστρονόμος. Τρελαίνομαι (και) για τα ομόηχα. Μανάβης-μ’ ανάβεις. Στείλει-στήλη.
Κάποιες άλλες φορές, ένας παρατονισμός μπορεί να αλλάξει τα πάντα. Το πότε μπορεί να γίνει ποτέ.

Πότε ήταν η τελευταία φορά που...
...ήρθε κάτι στη ζωή σου και τα έκανε όλα άνω-κάτω;
...ρώτησες «πότε θα ισιώσει το πράγμα;
...σκέφτηκες ότι πρέπει να σταματήσεις να τρέχεις για να αντιμετωπίσεις το παρελθόν σου;
...είπες «γεια, εγώ τρίτος άνθρωπος δε γίνομαι», γκρεμίζοντας παρανομία, ασυνέχεια, μυστικά, συνενοχή, απαγορεύσεις;
...παρά την παραπάνω σκέψη, συνέχισες να θέλεις;
...συνειδητοποίησες ότι, συνήθως, η νύχτα ενώνει τις παράλληλες διαδρομές σε αυτή την πόλη; Και πότε κατάλαβες ότι η αληθινή ζωή δε θέλει να πάει για ύπνο;
...έψαχνες και πάλι απαντήσεις για όλα αυτά που μόλις διάβασες;

Στο ραδιόφωνο παίζει Best, το σάουντρακ αυτής της πόλης, η οποία απλώς άλλαξε τα controls των air conditions από heat, σε cool. Εδώ που αν βγεις ξημερώματα στη βεράντα και κλείσεις τα μάτια, μπορεί και να πλημμυρίσουν τα ρουθούνια σου από τις μυρωδιές τις βαριές των τροπικών. Είναι δύο μετά τα μεσάνυχτα, η οθόνη του κινητού μου ανάβει, όταν αυτό συμβαίνει σημαίνει ότι ζεις. Ανάβω τσιγάρο, δεν ξέρω εάν πρέπει να απαντήσω. Κι αν μου πει «έλα, για μία, τελευταία φορά...»; Απόρριψη; Ναι. Ξερά.

Aνθρώπινες ιστορίες, ζωές βολεμένες, ίσως χαμένες στην πόλη που αρχίζει να βράζει από τα μπετά της, αλήθειες με πρόσωπα που δε θα ξαναδείς, με χαμόγελα που δεν πρέπει να συναντήσεις ξανά, τόσο μεγάλες ιστορίες σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα.
Η φλόγα φτάνει στο φίλτρο του τσιγάρου μου, ετοιμάζομαι να το σβήσω, το τασάκι στη βεράντα έχει αδειάσει από τις στάχτες, έτσι πρέπει να βλέπω τους ανθρώπους με τους οποίους χάνομαι; Σα στάχτες στο τασάκι;
Ερωτήσεις, ερωτήσεις. Μια από τις ιστορίες της ζωής μου.

Πότε θα πεθάνεις;

2009-05-05T15:04:00.003+03:00

Τις τελευταίες ημέρες, στο Facebook, μου στέλνουν μια πραγματικά ιδιότυπη πρόσκληση: «Θες να μάθεις πότε θα πεθάνεις; Η αριθμολογία είναι και αυτή μία προφητεία. Δίνοντας την ημερομηνία γεννήσεώς σου... αν, φυσικά, δε φοβάσαι, θα μάθεις πότε θα πεθάνεις!».

Από τότε που πέθανε ο παιδικός μου φίλος σε ηλικία 12 ετών (ναι, καλά διαβάσατε, δεν έκανα λάθος) είδα το θέμα εντελώς διαφορετικά. Σε αυτό βοήθησε πάρα πολύ και ο παππούς μου που τον έβλεπα να λιώνει κάθε μέρα από τον καρκίνο. Παπάς ο παππούς, λίγο πριν φύγει μου είπε: «Δεν έχει σημασία το πώς θα πεθάνεις, ούτε το πότε. Σημασία έχει να ζήσεις, να τη ζήσεις τη ζωή σου. Γιατί, αγόρι μου, μια ζήση έχουμε όλοι μας.».
- Μα, παππού, δεν υπάρχει επόμενη ζωή; Έτσι δε λέει η θρησκεία μας;
Άναψε τσιγάρο, με κοίταξε ίσια στα μάτια και μου είπε:
«Κι αν δεν έχει; Ζήσε, λοιπόν, και ποτέ να μη χάσεις την περιέργεια που έχεις για ζωή. Μη λογίζεις το θάνατο. Τη ζωή να σκέφτεσαι και τη δική σου τη ζωή μέσα στη ζωή…».

Φυσικά και έχω πολλά «γιατί», που κάπου ξέμειναν μέσα στο μυαλό μου πίσω απ' τα χείλια τα σφιγμένα, πολλές τελείες που μπαίνουν πάνω από τα κόμματα και γίνονται ερωτηματικά. Φυσικά και κάποιες στιγμές σκέφτομαι το θάνατο. Επίσης, θα έπινα ένα ποτό τώρα κι ας μην πίνω ποτέ σταγόνα. Και συνεχίζω να κάνω ignore τις προσκλήσεις που μου στέλνουν για το πότε θα πεθάνω.
Στο ηχοσύστημα του αυτοκινήτου βαράνε οι ΗΙΜ, Join me in death, ανάβω τσιγάρο, γελάω, δεν ξέρω πότε θα πεθάνω, δε θέλω να ξέρω, δε με νοιάζει, μου αρκεί που τώρα ζω.
Στο κάτω – κάτω, κάθε μέρα βιώνουμε κι έναν... ντεμέκ θάνατο. Για παράδειγμα, τι είναι ένας ξαφνικός έρωτας, δίχως καμία συνέχεια;
Ένας σημαδιακός θάνατος, όπου δεν υπάρχει στο στόμα πια φωνή, το κορμί γίνεται «χώμα». Ένας σημαδιακός, αόρατος, περαστικός θάνατος… Ευτυχώς, περαστικός.

Τι σκέφτεσαι τώρα;

2009-05-03T13:07:00.004+03:00

Εμένα αυτή την Κυριακή κάτι μου λείπει και, διαπιστωμένο είναι, δεν ξέρω εάν το έχεις σκεφτεί, συνήθως σου λείπουν πράγματα που δεν μπόρεσες να έχεις. Αυτά που δεν πρόλαβες να κάνεις, να ζήσεις, δηλαδή. Τι τα θες, παλιοζωή!
Εγώ αυτήν την ώρα σκέφτομαι θάλασσα, άμμο κι αλάτι, ακούω τραγούδια Κυριακάτικα, αυτά που έχουν μια μελαγχολία κι ένα ανεκπλήρωτο μέσα τους. Οι σκέψεις μου μπερδεύονται από την ένταση που θα φέρει η νέα εβδομάδα, πρέπει να είμαι έτοιμος για τους μαθητές μου στο ΙΕΚ Δομή, πρέπει να κάνω μια εισήγηση, προσπαθώ να αποσυμπιεστώ και σκέφτομαι.
Σκέφτομαι πάλι καράβια, φρέντο στο κατάστρωμα, μαλλιά να χαϊδεύουν τον λαιμό μου, στο γκαράζ του πλοίου με περιμένει το αυτοκίνητο που πάντα θέλω να πάρω.
Πιθανώς να μην είναι αρμόδιο το ρήμα «σκέφτομαι», αλλά το ρήμα «φαντάζομαι».
Από τα ηχεία, ελπίζω να το ακούς κι εσύ τώρα, βαράει το «αφεντικό», τραγουδάω μαζί του. Oh oh I’m on fire… Όλες οι φωτιές μπορούν να σβήσουν, εκτός από εκείνες που είναι στο μυαλό και στην καρδιά. Εκείνες που ξεκίνησαν από σπινθήρα ματιών.
Με λίγα λόγια, για να μη σας ζαλίζω με τα δικά μου, αρχίζω τα mind games με τον εαυτό μου.
Σπυράκο, αγόρι μου, δε θα είσαι, πια, κυκλοθυμικός. Δε θα καπνίσεις. Θα αρχίσεις, πάλι, να τρέφεσαι σωστά. Θα τρέχεις στο διάδρομο περισσότερο. Δε θα σκέφτεσαι. Ακούς; Δε θα σκέφτεσαι. Δε θα σε τραβάνε καταστάσεις που δε σε πάνε πουθενά. Θα «ξεκολλήσεις».
Αρχίζω, δηλαδή, τα παιχνίδια, που - συνήθως - χάνω. Αλλά δεν πειράζει. Είναι ωραίο να παίζεις κι ας χάνεις. Γιατί κι όταν πονάς, ζεις...
Τι σκέφτεσαι τώρα;

Aπό πού είσαι, ρε φάτσα;

2009-05-02T03:04:00.005+03:00

Η περίπου δεκάχρονη, σκούρα, θεοβρόμικη μπέμπα, που έχω συντροφιά στα πρωινά μου ταξίδια, Γαλάτσι – Βαρυμπόμπη, αυτό τον καιρό, τσακώνεται με τους φίλους της για τα χαρτομάντιλα. Σε μια γλώσσα που δεν μπορώ να καταλάβω κι ας έχω πάει σε πολλές χώρες. Aλβανικά ή ρωσικά είναι; Ή, μήπως, Ρομά; Mε βλέπει, χαμογελάει, είμαι μόνιμος θαμώνας, παρατάει τον καβγά κι έρχεται με χαμόγελο. «Μαντίλι ή τζάμι;».
«Aπό πού είσαι, ρε φάτσα;», τη ρωτάω με την άνεση του Δυτικού μαλάκα. Σοβαρεύει.
- Aπό το Zεφύρι.
«Όχι πού μένεις, από πού είσαι σε ρωτάω!».
- Aπό δω, απαντάει ακόμα πιο σοβαρή.
«Kαλά, πώς σε λένε τότε;».
- Bασιλική, μου απαντάει.
«Δεν αφήνουμε τις μαλακίες, ρε Bασιλική, που σε λένε Bασιλική, σιγά μη σε λένε και Θεοδώρα», εκνευρίζομαι και η μικρή μου φίλη ξαφνικά, χωρίς χαμόγελα πια, κάνει μεταβολή και εξαφανίζεται. H μικρή μου φίλη φοβάται. Πρώτη φορά - τόσο καιρό που συναντιόμαστε, κάθε πρωί, εκεί, στο φανάρι της Πεύκης - φοβάται. Δε θέλει να μιλάει «ξένα», να έχει «ξένο» όνομα, να «έρχεται» από κάπου. Πρέπει να θυμηθώ να της πάρω την Barbie που μου ‘χει ζητήσει...

Ευτυχώς, υπάρχουν άνθρωποι που ξέρουν πώς να φερθούν σε αυτά τα παιδιά. Για παράδειγμα, το Κέντρο Συμπαράστασης Παιδιών και Οικογένειας (Αρίστωνος 6-8 & Πιερίας 5, Κολωνός-Μεταξουργείο, 10441, Τηλ. 5239402, fax. 5228957, E-Mail: socedact@otenet.gr). Ιδρύθηκε το 1997 από την Κοινωνική και Εκπαιδευτική Δράση (Μη Κυβερνητική Οργάνωση), η οποία αποφάσισε να αφιερώσει τη δράση της στα «κοινωνικά αποκλεισμένα» παιδιά (παιδιά των δρόμων), παιδιά που ανήκουν σε φυλετικές, εθνικές, θρησκευτικές μειονότητες, καθώς και παιδιά που αντιμετωπίζουν ψυχολογικά, οικογενειακά προβλήματα, προβλήματα ρατσισμού και περιθωριοποίησης.
Το Κέντρο παρέχει τις υπηρεσίες του στα παιδιά, στους εφήβους και στους γονείς τους σε ένα ενοικιαζόμενο κτίριο στην περιοχή του Κολωνού, όπου λειτουργεί το Κέντρο Ημέρας για τα παιδιά, το Κέντρο Εφήβων και Νέων καθώς και το Κέντρο Οικογένειας, η Κοινωνική Υπηρεσία, η οποία στηρίζει τις οικογένειες των παιδιών.
Πρωταρχικός σκοπός του Κέντρου είναι τα παιδιά αυτά να ενταχθούν ομαλά και σταδιακά στο κοινωνικό σύνολο και κυρίως να αντιληφθούν ότι υπάρχουν κι άλλες επιλογές στη ζωή τους.

Για τους εκατοντάδες χιλιάδες μετανάστες της Eλλάδας, για τα εκατοντάδες εκατομμύρια συμπατριωτών τους στις χώρες τους, να ξέρετε ότι - στη συνείδησή τους - η εικόνα του Έλληνα πια, το έχω ξαναγράψει, είναι η φιγούρα του χωρικού που πυροβολεί πεινασμένους αθώους στον δρόμο, η εικόνα της Eλλάδας είναι ένα πεδίο βολής με δολοφόνους, ναρκοπέδια, μαζικές συλλήψεις, ξυλοδαρμούς, πνιγμούς στο Aιγαίο, μια χώρα που τους ασκεί βία, βία σε όλες τους τις κινήσεις, στην εργασία, στο να βρουν σπίτι, στη βίζα, στο όνομά τους που πρέπει να γίνει χριστιανικό, στη θρησκεία τους που πρέπει να ξεχάσουν, γιατί «εδώ δε γουστάρουμε όσους είναι αλλόθρησκοι». Πόσες φορές έχετε ακούσει αυτή την ατάκα;
H δεκάχρονη Bασιλική «μου», φοβάται. Ήδη διάγουμε τα χρόνια ενός άγριου κοινωνικού πολέμου, που διεξάγεται στα ελληνικά σύνορα και στην Aθήνα. Kάποιοι, όπως ο Aταλί και ο Έκο, λένε ότι πολύ γρήγορα, θα προλάβουμε να το δούμε, ίσως και πριν τα μέσα του επόμενου αιώνα, η Eυρώπη θα είναι έγχρωμη. H Kαλιφόρνια είναι ήδη, όπως έγραφε κάποτε κι ο Γεωργελές στο ΚΛΙΚ, σε ένα εξαιρετικό άρθρο.
Η στάση μας, απέναντι σ’ αυτόν τον άγριο κοινωνικό πόλεμο των μεγαλουπόλεων, στο πώς θα διαχειριστούμε τους ξένους, θα καθορίσει το είδος της ζωής μας τα επόμενα χρόνια. Γιατί αν παίρνω εγώ κούκλα στη Bασιλική, δεν είναι επειδή είμαι πονόψυχος, αλλά γιατί τα προηγούμενα χρόνια καταλάβαμε ότι η ιδέα της δεκαετίας του ‘80 δεν ήταν σωστή, ότι δεν υπάρχει ευτυχία που να βασίζεται στη δυστυχία των άλλων. Tι να την κάνεις την ευημερία αν ζεις σε οχυρωμένα σπίτια-φρούρια των προαστίων, περιτριγυρισμένος από σεκιούριτι, και οι πόλεις σου είναι παραδομένες σε εξαθλιωμένους μετανάστες και ανέργους; Δυστυχώς, η κοινωνία μας φαίνεται να μη στηρίζεται στη συνύπαρξη αλλά στην απόρριψη.

Την Barbie την αγόρασα στη Βασιλική, στην μπέμπα «μου», την έχω δίπλα μου στο κάθισμα της δικιάς μου ακριβής μπέμπας, της BMW μου. Πηγαίνω να της τη δώσω και έχω μάθει να μην κάνω ερωτήσεις που δε με νοιάζει και δε με αφορά η απάντησή τους. Δε με νοιάζει από πού είναι η Βασιλική «μου».
Το πίσω τζάμι του αυτοκινήτου μου είναι όλο καθαρό, εκτός από ένα μικρό κομμάτι που το άφησε από χτες με σκόνη για να γράψει με τα δαχτυλάκια της: Σ αγπο. Το πιο γλυκό «Σ’ αγαπώ» που μου έχουν πει ποτέ, το πιο ποιητικό. Πλησιάζω στο φανάρι, δεν τη βλέπω πουθενά. Το ραδιόφωνο μεταδίδει ότι «H δεκάχρονη Μαρκίς Μπίλι, πέθανε χτες επιτόπου αφού την πάτησε φορτηγάκι, καθώς πουλούσε χαρτομάντιλα στο φανάρι». Κάνω στην άκρη, ένα άλλο κοριτσάκι με πλησιάζει.
«Kάνω καθαρά τζάμια σου;», ρωτάει.
- Όχι, τα θέλω σκονισμένα για να μου γράφουν ποιηματάκια.
Γελάει ειρωνικά και μου απαντάει.
«Άτσε μας, ρε φίλο, η ζωή ντεν έχει ποίηση. Μόνο φορτηγάκια έχει»...

Έλα απόψε στου Θωμά…

2009-04-26T14:25:00.002+03:00

Κυριακή του Θωμά. Του άπιστου Θωμά.
Μια - εκ προοιμίου - παράξενη μέρα, όπως έγραφα και πέρυσι. Όπως είναι γνωστό, ο Απόστολος Θωμάς απουσίαζε όταν ο Χριστός, μετά την Ανάστασή του, επισκέφθηκε τους μαθητές του στο υπερώο όπου ήταν συναγμένοι. Όταν πληροφορήθηκε τα σχετικά με την επίσκεψη του Χριστού, ζήτησε να τον δει και να ψηλαφίσει τις πληγές του Σταυρού στα χέρια και τα πλευρά του. Όταν, τελικά, πραγματοποιήθηκε η συνάντηση αυτή μετά από οκτώ ημέρες, ο Θωμάς τον ομολόγησε Κύριο και Θεό του.
Από τη μία, λοιπόν, ήταν η απιστία του Θωμά κι από την άλλη το «Ω, καλή απιστία του Θωμά, βεβαίαν πίστιν εγέννησεν». Κι ας μην ξεχνάμε κι αυτό που είπε και ο Ιησούς: «Μακάριοι οι μη ιδόντες και πιστεύσαντες», βγάζοντας "λάδι" τον Θωμά.

Ο άπιστος Θωμάς ανέκαθεν ασκούσε μια γοητεία πάνω μου. Δύσπιστος... Υποψιασμένος... Έτοιμος να ψάξει τον τύπο των ήλων κι ας τον κακοχαρακτηρίσουν. Άπιστος... Δύσπιστος ... Ολίγον μπουχτισμένος από hi teck θαύματα και, κυρίως, πρόθυμος να πεισθεί μόνο με αποδείξεις, αυτές που είναι καλά διασταυρωμένες.

Σήμερα είπα να ασχοληθώ με την απιστία. Όχι του Θωμά. Την άλλη, στα ερωτικά. Το κορμί σου προδοσία, που λέει κι ο Κότσιρας.
Στα ζωικά είδη η συντροφική αφοσίωση είναι εξαιρετικά σπάνια, το λέει συνέχεια κάθε ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΪ, το εμπεδώσαμε. H φύση έχει προγραμματίσει τα είδη της να είναι άπιστα, για τον απλούστατο λόγο ότι η μονογαμία θα δυσκόλευε πάρα πολύ την ανταλλαγή γενετικού υλικού και, κατά συνέπεια, την επιβίωσή τους. H μονογαμία και η συζυγική πίστη ήρθαν πολύ αργότερα, με τον πολιτισμό και τη Xριστιανική Hθική (που θυμίζει τρελά τη Χούντα και ξερνάω) - κι αυτό βέβαια όχι παντού.
Στους Tροπικούς, ακόμα και σήμερα, δεν υπάρχουν σχεδόν καθόλου μονογαμικές κοινωνίες. Ωστόσο και στις σύγχρονες κοινωνίες η απιστία είναι κάτι το συνηθισμένο κι αυτό διαπιστώνεται από πολλές έρευνες. Tι συμβαίνει, λοιπόν; Mήπως η απιστία έχει βιολογικά αίτια; Mήπως φταίει η χημεία; «Nαι», απαντάνε ορισμένοι ερευνητές. Στον εγκέφαλο του ερωτευμένου εκκρίνονται αμφεταμίνες, όπως η φαινυλαιθυλαμίνη, που ευθύνονται για την κατάστασή του. Δυστυχώς, το χημικό ελιξίριο του έρωτα δεν κρατάει πολύ, συνήθως από 2 έως 4 χρόνια. Για την ανθρωπολόγο Φίσερ αυτό δεν είναι τυχαίο, αλλά αποτελεί ένα μηχανισμό που ανέπτυξε η εξέλιξη προκειμένου να κρατάει μαζί ένα ζευγάρι, τουλάχιστον τον χρόνο που απαιτείται για να αναπτυχθεί αρκετά ο απόγονός τους.

Mετά υποχωρεί η επήρεια των ερωτικών ουσιών και αντί για αμφεταμίνες στο αίμα κυκλοφορούν ενδορφίνες. Στη θέση του πάθους αναπτύσσονται τώρα συναισθήματα συμπόνιας, φροντίδας και αγάπης. Aν αυτά δεν είναι ικανά να σε κρατήσουν, τότε ξεκινάς χωρίς ενοχές την αναζήτηση νέου συντρόφου. Kαι όταν συλληφθείς για τις απιστίες σου, θα ξέρεις - πια - και τη δικαιολογία: «Δεν φταίω εγώ, αγάπη μου, η φαινυλαιθυλαμίνη μου μ’ εξουσιάζει».

Πέραν της πλάκας, τώρα έρχονται οι ερωτήσεις.
Ποιος θα κοστολογήσει σοβαρότερη την απιστία από τη συντροφικότητα; Ποιος θα δώσει τον ορισμό της οικογένειας του 21ου αιώνα; Mπορεί να είναι άλλος εκτός από αυτόν που λέει ότι οικογένεια είναι άνθρωποι που αγαπιούνται και δεν κάνουν «στραβές» ο ένας στον άλλο; Από την άλλη, όμως, τι σημαίνει η «αλήθεια και μόνον η αλήθεια» στον έρωτα; Πόσες φορές η αγάπη δεν επιβάλλει μικρά ψέματα για να μην πληγωθεί ο άλλος; Ποιος είναι αυτός που θα απαιτήσει από τον οποιονδήποτε να λέει την «αλήθεια» για τις ερωτικές του δραστηριότητες, εξαιρώντας τους παντρεμένους και μιλώντας για μια απλή σχέση; Tι μπορεί να σημαίνει διαφάνεια στο σεξ; Η απιστία είναι, τελικά, σαρκική ή εγκεφαλική;

Δεν έχω απαντήσεις σε όλα αυτά. Πιθανώς επηρεάστηκα επειδή είδα πρόσφατα «Την αβάσταχτη ελαφρότητα του είναι»...

Κυριακή του Θωμά. Του άπιστου Θωμά.
Γιατί τον άπιστο πολλοί εμίσησαν, την απιστία, όμως πόσοι; Μήπως ήταν πολύ λιγότεροι; Γράφω σήμερα γιατί του το χρώσταγα του Θωμάκου. Μια καλή κουβέντα, μια συγγνώμη γιατί το θρησκευτικό «πρέπει» τον έβαλε στα «μαύρα πρόβατα». Και, εν τέλει, ίσως μας έφτιαξε και μια γιορτή.
Έτσι, για να λέμε και σήμερα «χρόνια πολλά» και η «κανονική ζωή» να ξεκινά από αύριο.

Υ.Γ.: Ο Απόστολος Θωμάς, είχε μαρτυρικό τέλος. Καταρχάς ρίχτηκε στη φυλακή. Ύστερα παραδόθηκε σε πέντε στρατιώτες, οι οποίοι τον ανέβασαν πάνω σε ένα βουνό και τον θανάτωσαν, αφού κατατρύπησαν το σώμα του με λόγχες. «Ο Θωμάς, ο οποίος ζητούσε να βάλη το χέρι του στην πλευρά Σου, για σένα νύττεται (του ρήματος νύττω - νύσσω: κεντώ, τρυπώ, πλήττω) την πλευράν του».
Μήπως την πλήρωσε, σχεδόν με τον ίδιο τρόπο που βασανίστηκε ο Χριστός, για αυτό που είχε πει, το «εάν μη ίδω... ου μη πιστεύσω»;
Είναι τιμωρός ο Θεός; Καλά. Το σταματάω εδώ με τις ερωτήσεις.

21η Απριλίου 1967

2009-04-21T08:20:00.001+03:00

Ο μοιραίος εκείνος Απρίλης. Και τα συμπαρομαρτούντα: τανκ, βασιλιάς, Αμερικάνοι, στρατηγοί, κυβέρνηση της Δεξιάς, Φρειδερίκη.
Στις 2 τα ξημερώματα της 21ης Απριλίου ο συνταγματάρχης Ι. Λαδάς εξαπέλυσε την ΕΣΑ, που συνέλαβε το σύνολο της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας της χώρας. Ταυτόχρονα, ο διοικητής του Κέντρου Τεθωρακισμένων, ταξίαρχος Στ. Παττακός, έβγαλε τα τεθωρακισμένα και κατέλαβε όλα τα στρατηγικά σημεία της πρωτεύουσας, εφαρμόζοντας το σχέδιο «Προμηθεύς».
Ήταν η αρχή...

«Υπό τα έκπληκτα βλέμματα των ολίγων Αθηναίων, που εκυκλοφόρουν, την προκεχωρημένην αυτήν ώραν, τεθωρακισμένα απέκλεισαν τα Παλαιά Ανάκτορα, ενώ στρατιωτικαί δυνάμεις κατελάμβανον τον ΟΤΕ, τους ραδιοφωνικούς θαλάμους του ΕΙΡ, εις το Ζάππειον και τα υπουργεία.». Καθημερινή
Το χρονικό μιας δικτατορίας ή ενός στρατιωτικού πραξικοπήματος είναι δύσκολο να γραφεί. Γιατί ο Τύπος, το ραδιόφωνο, η τηλεόραση φιμώνονται ή καταργούνται. Και ακούγεται μια μόνο η φωνή, η φωνή των δικτατόρων. Οι συνωμοσίες, η διαφθορά, τα εγκλήματα, οι δολοφονίες ή δεν γίνονται γνωστές ή εμφανίζονται ως νομιμότητα και τυχαία περιστατικά. Η αλήθεια κυκλοφορεί μόνο από στόμα σε στόμα ή σε ψιλά χαρτάκια (παράνομος Τύπος) ή στα κελιά της φυλακής και στα στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Εκείνο το ανοιξιάτικο πρωινό της Παρασκευής 21 Απριλίου 1967 ήταν λαμπρό και διαυγές. Αλλά στην Αθήνα και την υπόλοιπη Ελλάδα μπορεί να μην το παρατήρησε κανείς μέσα στη σύγχυση, την αναμονή και την αγωνία για το χειρότερο. Τα τανκ και οι ένοπλοι στρατιώτες ήταν έξω από τη Βουλή, τα υπουργεία, τον ΟΤΕ και άλλα δημόσια κτίρια και στρατηγικά σημεία. Οι αστυνομικοί των Τμημάτων Ασφαλείας έτρεχαν συνοφρυωμένοι στα σπίτια πολιτικών, δημοσιογράφων, αριστερών και δημοκρατικών πολιτών, συλλαμβάνοντας χιλιάδες ανθρώπους βάσει καταλόγων.
Οι συγκοινωνίες είχαν παραλύσει. Το ραδιόφωνο έπαιζε εμβατήρια και δημοτικά τραγούδια, αναγγέλλοντας ενδιαμέσως την αναστολή βασικών άρθρων του Συντάγματος.
Το ξημέρωμα της 21ης Απριλίου 1967 δεν είχε, τελικά, το άρωμα της άνοιξης. Τα τεθωρακισμένα οχήματα δεν άφηναν πολλά περιθώρια ανοιξιάτικης αισιοδοξίας.

Την ημέρα εκείνη ξεκινούσε για την Ελλάδα μια επταετία χωρίς Δημοκρατία, γεμάτη αιματοχυσίες και ανεπανόρθωτα πολιτικά λάθη.

Πώς φτάσαμε στο πραξικόπημα

Τον Ιούλιο του 1965 σημειώθηκε σοβαρό ρήγμα στις τάξεις του κυβερνώντος κόμματος Ένωση Κέντρου, γνωστό στη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας με τον όρο Αποστασία του 1965 ή Ιουλιανά. Αφορμή υπήρξε η απόφαση του Γεωργίου Παπανδρέου να αντικαταστήσει τον Πέτρο Γαρουφαλιά από το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης και η άρνηση του τότε Βασιλιά Κωνσταντίνου Β΄ να υπογράψει το σχετικό διάταγμα, αν ο διάδοχος του Γαρουφαλιά δεν απολάμβανε της απόλυτης εμπιστοσύνης του.

Ο Γ. Παπανδρέου αναγκάστηκε από τον Κωνσταντίνο να παραιτηθεί στις 15 Ιουλίου 1965. Από εκείνη την ημέρα και μέχρι τα τέλη Δεκεμβρίου του 1966, ο Κωνσταντίνος προσπάθησε να σχηματίσει κυβερνήσεις με τη συμμετοχή κατά διαστήματα 48 βουλευτών της παράταξης Ένωση Κέντρου (αποστατών) που εγκατέλειψαν τον Γεώργιο Παπανδρέου. Ο όρος Αποστασία προήλθε από τον χαρακτηρισμό αποστάτες που αποδόθηκε στους βουλευτές της Ένωσης Κέντρου που, υπό την προτροπή του επίσης βουλευτή της Ένωσης Κέντρου Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, πήραν μέρος ή έδωσαν ψήφο εμπιστοσύνης στις κυβερνήσεις της περιόδου αυτής. Ο Κωνσταντίνος αρχικά διόρισε πρωθυπουργό τον Γεώργιο Αθανασιάδη-Νόβα με υπουργούς αποστάτες βουλευτές την Ένωσης Κέντρου. Η νέα κυβέρνηση όμως δεν είχε πλειοψηφία στην Βουλή, οπότε σχηματίστηκε άλλη κυβέρνηση υπό τον Ηλία Τσιριμώκο.

Όλη η περίοδος που ακολούθησε την αποπομπή της κυβέρνησης του Γεωργίου Παπανδρέου χαρακτηρίζεται γενικότερα ως περίοδος πολιτικής ανωμαλίας.
Πηγή: wikipedia

Το Διάγγελμα της χούντας προς τον ελληνικό Λαό

«Ελληνικέ Λαέ

Από μακρού παριστάμεθα μάρτυρες ενός εγκλήματος, το οποίον διεπράττετο εις βάρος του κοινωνικού συνόλου και του Έθνους μας. Η αδίστακτος και αθλία κομματική συναλλαγή, ο εκτραχηλισμός μεγάλης μερίδος του Τύπου, η μεθοδική επίθεσις εναντίον όλων των θεσμών, η διάβρωσίς των, ο εξευτελισμός το Κοινοβουλίου, η κατασυκοφάντησις των πάντων, η παράλυσις της κρατικής μηχανής, η πλήρης έλλειψις κατανοήσεως προς τα φλέγοντα προβλήματα της νεολαίας μας, η κακομεταχείρισις των φοιτητών και σπουδαστών μας, η ηθική κάμψις, η σύγχυσις και η θολότης, η μυστική και φανερά συνεργασία με τους ανατροπείς και τέλος τα συνεχή εμπρηστικά κηρύγματα ασυνειδήτων δημοκόπων κατέστρεψαν την γαλήνην του τόπου, εδημιούργησαν κλίμα αναρχίας και χάους, εκαλλιέργησαν συνθήκας μίσους και διχασμού και μας ωδήγησαν εις το χείλος της εθνικής καταστροφής.

Δεν απέμεινεν πλέον άλλος τρόπος σωτηρίας από την επέμβασιν του Στρατού μας. Η επέμβασις αύτη βεβαίως αποτελεί εκτροπήν εκ του Συντάγματος, αλλά η εκτροπή αύτη ήτο επιβεβλημένη διά την σωτηρίαν της Πατρίδος. Η σωτηρία της Πατρίδος είναι ο υπέρτατος νόμος. Αι εκλογαί, αι οποίαι προεκηρύχθησαν, δεν ήτο δυνατόν να δώσουν την λύσιν εις το υφιστάμενον αδιέξοδον. Πρώτον, διότι, υπό τας παρούσας συνθήκας, ήτο αδύνατος η ομαλή δεξαγωγή των και, δεύτερον, διότι οιονδήποτε και αν ήτο το αποτέλεσμα αυτών, θα ωδηγούμεθα μοιραίως εις την αιματοχυσίαν και το χάος.

Δι’ αυτό επενέβη ο Στρατός. Διά να ανακόψη την πορείαν προς την καταστροφήν, ένα βήμα προ της αβύσσου. Εις ολόκληρον την Χώραν επικρατεί απόλυτος γαλήνη και τάξις. Ο πρόεδρος και τα μέλη της Κυβερνήσεως εστρατεύθησαν προς εκτέλεσιν του προς την Πατρίδα καθήκοντος.

Ποίοι είμεθα: Δεν ανήκομεν εις ουδέν πολιτικόν κόμμα, και ουδεμίαν πολιτικήν παράταξιν είμεθα διατεθειμένοι να ευνοήσωμεν εις βάρος της άλλης. Δεν ανήκομεν ούτε εις την οικονομικήν ολιγαρχίαν, την οποίαν ομοίως δεν είμεθα διατεθειμένοι να αφήσωμεν να προκαλή την πενίαν. Ανήκομεν εις την τάξιν του μόχθου. Και θα σταθώμεν εις το πλευρόν των πτωχών αδελφών μας Ελλήνων.

Ελαυνόμεθα αποκλειστικώς από πατριωτικά κίνητρα και επιδιώκομεν να καταργήσωμεν την φαυλοκρατίαν. Να εξυγιάνωμεν τον δημόσιον βίον. Να απομακρύνωμεν από τον οργανισμόν της Χώρας την σήψιν από την οποίαν εκινδύνευε. Να αποτρέψωμεν τον διχασμόν και την αλληλοσφαγήν προς την οποίαν μας κατηύθυναν κακοί Έλληνες και να δημιουργήσωμεν υγιείς βάσεις δια την ταχείαν επάνοδον της Χώρας εις τον αληθώς ορθόδοξον κοινοβουλευτικόν βίον.

Κηρύσσομεν την συναδέλφωσιν. Από της στιγμής αυτής δεν υπάρχουν Δεξιοί, Κεντρώοι, Αριστεροί. Υπάρχουν μόνον Έλληνες, οι οποίοι πιστεύουν εις την Ελλάδα, εις ένα ευγενές, ανώτερον, και πλήρες ιδεώδες της αληθούς Δημοκρατίας και όχι της Δημοκρατίας του πεζοδρομίου, της οχλοκρατίας και της αναρχίας. Όταν οι Έλληνες είναι ηνωμένοι, θαυματουργούν.

Υπάρχουν βεβαίως, και ελάχιστοι εφιάλται δημαγωγοί, ασυνείδητοι καιροσκόποι και κατ’ επάγγελμα αναρχικοί. Αυτοί επεδίωξαν να μας διχάσουν! Και μας ονομάζουν αριστερούς, κεντρώους, κεντροαριστερούς και δεξιούς. Επεδίωξαν να ενσταλάξουν εις την ψυχήν μας, με κάθε τρόπο, το μίσος των μεν προς τους δε. Επεδίωξαν να μας φανατίσουν και να μας εξωθήσουν εις τον αλληλοσπαραγμόν. Αυτούς τους εμπρηστάς θα απομονώσωμεν και όλοι ημείς οι άλλοι Έλληνες ηνωμένοι, θα βαδίσωμεν εμπρός την οδόν τού προς την Πατρίδαν καθήκοντος και της αρετής. Προς την ριζικήν αλλαγήν. Προς την ευημερίαν και την πρόοδον.

Ο βασικός μας στόχος είναι δικαιοσύνη. Η δικαία κατανομή του εισοδήματος. Η ηθική και υλική εξύψωσις του κοινωνικού συνόλου και ιδιαιτέρως των αγροτών, των εργατών, και των πενεστέρων τάξεων. Η στοργή της Κυβερνήσεως θα στραφή αμέριστος προς την νεολαίαν και τα προβλήματά της. Μετά την παγίωσιν ομαλού ρυθμού και την δημιουργίαν των καταλλήλων προς τούτο συνθηκών, το ταχύτερον δυνατόν θα επανέλθη η Χώρα εις τον Κοινοβουλευτισμόν επί υγιούς βάσεως. Τότε η αποστολή της Κυβερνήσεως θα έχη λήξη.

Προς αποτροπήν του διχασμού και της ετοίμου να εκσπάση εμφυλίου συρράξεως, η οποία ωδήγει εις αιματοχυσίαν και κοινωνικήν και εθνικήν καταστροφήν, η Κυβέρνησις προέβη εις την κήρυξιν του Στρατιωτικού Νόμου καθ’ άπασαν την Χώραν. Η Κυβέρνησις δηλοί κατηγορηματικώς, ότι είναι αποφασισμένη να φέρη εις πέρας δια παντός μέσου και με ταχύν ρυθμόν την βαρείαν αποστολήν την οποίαν ανέλαβεν. Είναι αποφασισμένη να εκπληρώση εις το ακέραιον τας υποχρεώσεις της έναντι του Ελληνικού Λαού. Επικαλείται την καθολικήν συμπαράστασιν του λαού διά την πραγματοποίησιν του σκοπού της. Ζητεί πλήρη πειθαρχίαν προς τον Νόμον του Κράτους. Όπως συμβαίνει εις όλας τας πολιτισμένας Χώρας. Διότι πραγματική ελευθερία υπάρχει εκεί όπου υπάρχει Νόμος. Εκεί, όπου η ελευθερία του ενός φθάνει μέχρι του σημείου, εις το οποίον αρχίζει η ελευθερία του άλλου.

Η Κυβέρνησις οφείλει να προειδοποιήση κατά τον πλέον κατηγορηματικόν τρόπον, ότι οιαδήποτε αντίδρασις εις το εθνικόν της έργον τής αλλαγής, οποθενδήποτε προερχομένη, θα παταχθή πάραυτα διά παντός εις την διάθεσίν της μέσου.

Ζήτω το Έθνος!
Ζήτω ο Βασιλεύς!
Ζήτω η Αιωνία Ελλάς!

Αθήναι τη 22α Απριλίου 1967».

Τα συμπεράσματα δικά σας…

Όσα πρέπει να γνωρίζουμε περί πραξικοπήματος

@ Στο Πεντάγωνο εγκαταστάθηκαν οι ηγέτες της μικρής χούντας, οι συνταγματάρχες Γ. Παπαδόπουλος, Ν. Μακαρέζος και ο ταξίαρχος Στ. Παττακός. Αποπειράθηκαν να αντισταθούν ο υπουργός Δημόσιας Τάξης Γεώργιος Ράλλης και το Πολεμικό Ναυτικό. Τον πρώτο τον συνέλαβαν, ο ναύαρχος ε.α. Αθ. Σπανίδης υποχώρησε όταν συμβιβάστηκε ο Κωνσταντίνος, ο Κοκός, ντε!.

@ Στις 7 το πρωί η ηγεσία του πραξικοπήματος επισκέφθηκε στα Ανάκτορα Τατοΐου τον Κωνσταντίνο (είπαμε, τον Κοκό!) και του ζήτησε να ορκίσει την κυβέρνησή τους. Ο Κωνσταντίνος (παρά τη συμβουλή του συλληφθέντα πρωθυπουργού Π. Κανελλοπούλου που του ζήτησε να αντισταθεί) συμβιβάστηκε μαζί τους και τους ζήτησε να βάλουν πρωθυπουργό τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου Κ. Κόλλια, γνωστό από τις παρεμβάσεις του υπέρ των δολοφόνων του Γρηγόρη Λαμπράκη.

@ Η χούντα ανακοίνωσε ότι συνέλαβε 6.500 κομμουνιστές ήταν πολύ περισσότεροι. Το πρώτο θύμα ήταν η νεαρή Αθηναία, Μαρία Καλαυρά, που πυροβολήθηκε την πρώτη μέρα από στρατιώτη γιατί δεν υπάκουσε στις διαταγές.
Λίγες μέρες αργότερα από το πραξικόπημα οι πρώτοι (6.000 και κάποιοι ακόμη) στέλνονταν εξορία στη Γυάρο, για να ακολουθήσουν κι άλλοι. Τα φακελώματα στην Ασφάλεια συνεχίζονται όπως και πριν, αλλά με μεγαλύτερη ένταση.
Οι συλληφθέντες περνάνε από χίλιους εξευτελισμούς και βασανιστήρια, ακολουθούν φυλακές και εκτοπίσεις σε ξερονήσια, εξορία. Εκεί τα ίδια, εξευτελισμοί, βασανιστήρια, πίεση για δηλώσεις υποταγής στο φασιστικό καθεστώς, δηλώσεις μετανοίας. Αλλά και έξω, όσους δεν στέλνουν εξορία, τους καλούν στην Ασφάλεια για δήλωση μετανοίας, για καθολική υποταγή και μετά τις δηλώσεις αυτές τις δημοσιεύουν στον Τύπο για εξευτελισμό και για «σωφρονισμό» των υπολοίπων. Η δημοσίευση των δηλώσεων γίνονταν ήδη από τη δεκαετία του 1930.

@ Οι πρωινές εφημερίδες εκείνης της ημέρας δημοσίευαν τη συνηθισμένη ύλη μιας έντονης προεκλογικής διαμάχης, που συνέχιζε την ανωμαλία του Ιουλίου 1965. Μόνο η «Αυγή» και η «Καθημερινή» είχαν μερικά ψήγματα και υποψίες των γεγονότων και των εξελίξεων της νύχτας.
«Η Καθημερινή» είχε στην πρώτη σελίδα ένα μονόστηλο κορυφής με τίτλο: «Την 2αν πρωινήν εξερράγη στρατιωτικόν κίνημα. Συνελήφθησαν πολιτικοί άνδρες».
«Η Αυγή», πάνω από τον τίτλο της, στην πρώτη σελίδα, έγραφε: «Συνελήφθησαν από στρατιωτικούς οι Μ. Γλέζος, Λ. Κύρκος, Α. Παπανδρέου. Ασυνήθιστες κινήσεις στρατιωτικών και αστυνομικών δυνάμεων (Λεπτομέρειες στην 8η σελίδα)».

@ Το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 έχει την καταγωγή του κατευθείαν στο συνταγματικό πραξικόπημα του Κωνσταντίνου, τον Ιούλιο 1965.
Η ανωμαλία που δημιούργησε και συντήρησε επί δύο χρόνια, αλλά και η θεωρία που διατύπωσε «περί μιάσματος» ήταν οι ιδανικές συνθήκες για την επώαση του αυγού του φιδιού.
Το πραξικόπημα των στρατηγών, που ετοίμαζε για μερικές ημέρες αργότερα, καθώς και η συγκέντρωση των πραξικοπηματιών σε θέσεις - κλειδιά στις Μονάδες της Αττικής ήταν το καλύτερο πρόσχημα για τη «μικρή χούντα», αφού της έδινε κάλυψη κινήσεων.

@ Η λέξη Χούντα έχει ισπανική προέλευση και σημαίνει σύνδεσμος ή γενικότερα διοίκηση. Ο όρος επικράτησε ιστορικά να θυμίζει ομάδες αξιωματικών που συνωμοτούσαν για να καταλάβουν την εξουσία με ένα στρατιωτικό πραξικόπημα. Τέτοια πραξικοπήματα γίνονταν στην Λατινική Αμερική, αλλά στην Ελλάδα παρόλο που υπάρχει ιστορικό πραξικοπημάτων ο όρος αναφέρεται αποκλειστικά στην επταετή περίοδο δικτατορίας και «γύψου» της Χούντας των Συνταγματαρχών 1967-1974.

@ Η αμερικανική πλευρά γνώριζε μήνες πριν από τον Απρίλιο του 1967 τα σχέδια για την εκδήλωση πραξικοπήματος στην Ελλάδα, αλλά δεν έκανε τίποτα για να το αποτρέψει. Αυτό προκύπτει από τα αρχεία του Στέιτ Ντιπάρτμεντ για τις σχέσεις των Ηνωμένων Πολιτειών με την Ελλάδα, την Κύπρο και την Τουρκία, την περίοδο 1964-1968, που αποχαρακτηρίστηκαν, τελικά, και ενώ η CIA επέμενε να κρατηθούν πάση θυσία μυστικά.
Σύμφωνα με τα αρχεία αυτά, οι Ηνωμένες Πολιτείες εξέτασαν στα τέλη του 1966 το ενδεχόμενο να χρηματοδοτήσουν τους αντιπάλους του Ανδρέα Παπανδρέου εν όψει των εκλογών που είχαν προγραμματιστεί. Αυτόν θεωρούσαν άλλωστε ως μεγαλύτερο αντίπαλό τους. Δύο μόλις ημέρες μετά το πραξικόπημα, η αμερικανική πρεσβεία στην Αθήνα επισημαίνει πως το πραξικόπημα δεν πρέπει να αποτύχει, γιατί «η Ελλάδα θα οδηγηθεί εκεί που η Δεξιά φοβόταν ότι θα την οδηγούσε ο Ανδρέας Παπανδρέου».
Έχουν περάσει 42 χρόνια από το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου 1967 και παρά τη δημόσια συγγνώμη του προέδρου Κλίντον, κατά τη διάρκεια της επίσκεψής του στην Αθήνα τον Νοέμβριο του1999, με την οποία οι ΗΠΑ αναγνώρισαν εμμέσως πλην σαφώς το μερίδιο της ευθύνης τους στην επιβολή και εδραίωση της δικτατορίας και αργότερα στην τραγωδία της Κύπρου, οι λεπτομέρειες της αμερικανικής ανάμειξης στις δύο αυτές τραγικές σελίδες της νεότερης ελληνικής ιστορίας παραμένουν, εν πολλοίς, άγνωστες.

@ Το βασικό σύνθημα «Ελλάς Ελλήνων Χριστιανών» δίνει την κεντρική ιδεολογική κατεύθυνση της στρατιωτικοφασιστικής δικταορίας. Και όχι μόνο. Ο εθνικισμός, ο αντικομμουνισμός, η πρόφαση «κομμουνιστικού κινδύνου», η θρησκοληψία, τα κατηχητικά και οι «ηθικές αρχές» στο χώρο της παιδείας αλλά και γενικότερα, γίνονται κυρίαρχα στην καθημερινότητα. Όλα αυτά ασφυχτικά πιέζουν και καταπιέζουν τις λαϊκές μάζες για την αποδοχή τους ως μόνες «αλήθειες», μέσα από αναφορές και διαστρεβλώσεις στην ιστορία, από αρχαιότητα έως τη σύγχρονη εποχή. Και μην ξεχάσω τα τσάμικα. Πολύ τσάμικο…

@ Η αρχή του τέλους για τη χούντα των συνταγματαρχών ήλθε με την εξέγερση των φοιτητών στο Πολυτεχνείο. Το δικτατορικό καθεστώς κατέρρευσε τελικά στις 23 Ιουλίου του 1974, αφού είχε ήδη προηγηθεί η τουρκική εισβολή στην Κύπρο.
Οι πρωταγωνιστές του πραξικοπήματος της 21ης Απριλίου δικάστηκαν το καλοκαίρι του 1975 από το Στρατοδικείο. Κρίθηκαν ένοχοι "εσχάτης προδοσίας" και καταδικάστηκαν σε θάνατο, ποινή που λίγο αργότερα μετατράπηκε σε ισόβια δεσμά.

Η ιστορία, η μνήμη δεν πρέπει να σβήνει, πρέπει να μιλά, να μην ησυχάζει, πρέπει να αποκαλύπτει το πραγματικό πρόσωπο του φασισμού, της βίας. Η 21η Απριλίου 1967 είναι και όλα εκείνα που δεν μπόρεσα να γράψω λόγω χώρου, όλα εκείνα που δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι έγιναν. Που έγιναν στη χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία.

Μ' όλη μου τη μελαγχολία

Σπύρος Σεραφείμ

Υ.Γ.1: Χούντα δε θυμάμαι, μα ούτε ελευθερία, της Μεταπολίτευσης, καημένη γενιά…
Γι’ αυτό σου λέω. Υπάρχει λόγος σοβαρός…
Υ.Γ.2: O αρχιεπίσκοπος δεν ήξερε ότι είχαμε χούντα, σπούδαζε.
Υ.Γ.3:Αυτά είχα να γράψω. Βάλτε και τα δικά σας…

Βιβλιογραφία, πηγές
Ελένη Φαλιάγκα-Παπανικολάου: «Νήσος Γυάρος-Γιούρα» Αθήνα 1989
Ελένη Μουζαράκη: Τα έκτακτα μέτρα, μαζικές συλλήψεις και εξορίες. Εφημ. Εμφύλιος Τύπος φ.53
Γιώργος Καρανικόλας: Οι ρασοφόροι συμφορά του έθνους. Έκδ. Θουκυδίδης.

Μεγάλο Σάββατο - Κυριακή του Πάσχα

2009-04-18T15:37:00.004+03:00

Κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες, η πασχαλινή ατμόσφαιρα μ’ αρέσει. Με συγκινεί η πανάρχαια θλίψη της απώλειας, του τέλους, που συνοδεύεται έπειτα από τη χαρά της αναγέννησης, της άνοιξης, της νέας ζωής.
Το Πάσχα είναι γεννημένο για να γεννάει σκέψεις.
Κάποιες, χωρίς αξιολογική σειρά, κάνω τώρα που γράφω αυτό το ποστ και τις μοιράζομαι μαζί σας. Θέλω και τις δικές σας.

@ Λαμπάδες για τα βαφτιστήρια: Kυκλοφορούν σαν πολυκαταστήματα από μόνες τους, δεν κοστίζουν μια περιουσία και σβήνουν το ίδιο βράδυ που ανάβουν. Αλλά θα του μείνει του πιτσιρικά, ο-καουμπόη-του-μεσονυχτίου-και-το-σκουτεράκι-Πάουερ-Ρέιντζερ-με-το-αεροβόλο-για-να-πετυχαίνει-τις-γάτες-της-απέναντι-και-ο-ζίπο-για-να-βάζει-άνετα-φωτιές-στις-κουρτίνες-ενώ-θα-ακούει-μουσική-από-το-ραδιοφωνάκι-με-τα-5-ηχεία (ένα διαλόγων και 4 «δορυφόροι», ενώ το σαμπ γούφερ θα δονεί το μυαλό των αποκάτω)...

@ Πήγα για πρώτη φορά στη Mύκονο το Πάσχα του 1994 κι από μία άποψη δεν έφυγα ποτέ. Eίχα πάει ως τότε σε διάφορα άλλα ελληνικά νησιά, που όλα ήταν ωραία, αλλά η Mύκονος στα δικά μου μάτια τότε ήταν το κάτι άλλο. O ήλιος, η θάλασσα, οι παραλίες, οι φλογίτσες στα στενά, τα πετρόχτιστα δρομάκια, οι γυναίκες, οι ωραιότερες γυναίκες που είχα δει ποτέ μαζεμένες σε ένα μέρος, ο αέρας και η δύναμη, αυτή η δύναμη που νόμιζες ότι ανάβλυζε από τα βράχια και έκανε τους ανθρώπους αλλιώτικους, η περιφορά του Επιταφίου, οι φλογίτσες στα Ματογιάννια, τα βεγγαλικά, τα τρελά ξενύχτια, τα τρελά μεθύσια, όλα τα τρελά σε -ίσια, -ύσια, -ήσια. Και εκείνη η Αμερικάνα. Πάσχα είναι να είσαι σε νησί, μην κοιτάς που φέτος φυλάω την πόλη. .
Όμως, Πάσχα ήταν που «έφυγε» κι ένας δάσκαλος της οδήγησης.

@ Θεωρώ τον εαυτό μου πραγματικά τυχερό που μεγάλωσα «παρέα» με τον Αϊρτον Σένα και τα δωρεάν μαθήματα οδηγικής ευφυΐας που χάριζε απλόχερα σε κάθε grand prix. Και όταν έφυγε εκείνη την Πρωτομαγιά του '94, και Κυριακή του Πάσχα ταυτόχρονα, μου φάνηκε η πρώτη χρονιά που το Πάσχα είχε Μεγάλη Εβδομάδα αλλά όχι Ανάσταση.

@ Οι γείτονες αμιλλώνται σε τεχνικές. Άλλος γνωρίζει να βάζει φωτιά στις κληματόβεργες, ξέρει να συντηρεί τη θράκα βρέχοντάς την. Άλλος ξέρει να σφάζει αρνιά, να τα γδέρνει, άλλος γνωρίζει να τα σουβλίζει, να τα ράβει, να τα αλατοπιπερίζει. Και άλλος είναι μάστορας στο ψήσιμο. Στην αρχή γρήγορα να μην αρπάξει απ' έξω το αρνί, ύστερα πιο αργά για να γίνει «λουκούμι». Άλλος ξέρει να περνάει το κοκορέτσι και να γεμίζει το σπληνάντερο. Ανοίγουν τα καλά βαρέλια και δοκιμάζεται η πείρα του καθενός γειτόνου(!) στα μυστικά της οινοποιίας. Πάντως, δεν μπορώ άλλα τσιγκέλια. Άλλα αίματα. Άλλες πεταμένες προβιές προβάτων. Φτάνει το αίμα τους, πλημμύρισε τα σπίτια μας. Δεν τρώω ούτε το αρνί, ούτε τα κατσίκια. Μου μυρίζει το κρέας τους, έχω δυσανεξία. Μπλιαχ…

@ Το πέρασμα, το Πάσχα, είναι μια εμπειρία πυκνή, συμβολική και έντονη. Το πένθος και ο θρήνος δίνουν τη θέση τους στη χαρά της Αναστάσεως. Η προσδοκία μιας άλλης ζωής αλλού είναι μια ανθρώπινη ελπίδα που τον συνοδεύει από τα σκότη των Σπηλαίων. Όσο κι αν φαίνεται παράλογος ο θάνατος και πιο παράλογο το γεγονός της εκ νεκρών εγέρσεως, ο άνθρωπος, όπως ο Τερτυλλιανός τα πιστεύει ακριβώς γιατί είναι παράλογα. Το ελληνικό Πάσχα είναι μια κατάφαση στο Παράλογο. Όπως οι αρχαίοι Έλληνες μόνοι αυτοί συνέλαβαν το τραγικό, έτσι και οι νεώτεροι αποδέχτηκαν και το παράλογο γεγονός του θανάτου.

@ Πάσχα των Ελλήνων οδηγών και επιβατών... Τα μέτρα της Τροχαίας, το ρεπορτάζ από τη Βαρβάκειο. Το δελτίο καιρού. Τα βεγγαλικά. Ουρανός Μεγάλης Εβδομάδας, ουρανός δόξας και θλίψης. Λευκό, το χρώμα της Λαμπρής.

@ Τα καλύτερα σαρδάμ του Πάσχα: 1996, η Γιούλα Ράπτη από τον Flash 9,61 που είπε: «Τα κατσιά και τα αρνίκια» και οι ευχές από το δελτίο ειδήσεων των 18:00 του Mega, πάλι την ίδια χρονιά, για «Καλή χρονιά»!

@ Γιατί ο Χριστός ήταν Έλληνας; Γιατί μέχρι τα 30 ζούσε με τη μαμά του, αυτή νόμιζε ότι ήταν Θεός κι εκείνος πίστευε ότι ήτανε παρθένα!

@ Εχω σιχαθεί τον βρομοχρόνο που τρέχει με εξαπλάσια ταχύτητα από αυτήν του φωτός. Mπορεί κανείς να μου εξηγήσει ΠOTE ήρθε το Πάσχα του ’09; Aφού είχαμε Xριστούγεννα του ’97 και μόλις τέσσερα χρόνια πριν, καλοκαίρι του ’87 και δεν φτάνει αυτό, αλλά είχε το θράσος (το Πάσχα) να περάσει σε χρόνο... πιο «dt» δεν γίνεται.

Το Πάσχα είναι…

…η πανάρχαια θλίψη της απώλειας, του τέλους, που συνοδεύεται έπειτα από τη χαρά της αναγέννησης, της άνοιξης, της νέας ζωής, της νίκης της αγάπης κόντρα στον παλιοθάνατο.

...η διαπίστωση πως αν ο Χριστός σταυρώνεται κάθε χρόνο τέτοια μέρα, υπάρχουν άνθρωποι που σταυρώνονται κάθε μέρα.

...οι θρησκευτικές συζητήσεις που σκάνε άξαφνα στην παρέα. Δεν μπορώ να γνωρίζω εάν υπάρχει εκεί πάνω Παράδεισος. Αυτό που γνωρίζω καλά, είναι ότι εδώ κάτω σίγουρα είναι η Κόλαση, εδώ κάτω κι ο Παράδεισος.

Πάσχα είναι και όλα αυτά που σου έρχονται στο μυαλό και δεν προλαβαίνεις να γράψεις. Είναι τόσα πολλά. Όσα και τα Πάσχα της ζωής σου! Κι ένα τραγούδι, όποιο κι αν είναι αυτό, που έχεις δέσει για πάντα με κάποιο Πάσχα. Αυτό που δε θα ξανάρθει ποτέ... Pascal Obispo - Tu Vas Me Manquer. Θα σου λείψω. Έτσι, εντελώς εγωιστικά και αλτρουιστικά....

Καλό ΠΑΣΧΑ!

Μεγάλη Παρασκευή 2009

2009-04-17T08:42:00.002+03:00

«Θα σε βρούμε Χριστέ μου πάλι / κάποια Μεγάλη / Παρασκευή / θα κρατούμε / σταυρό στο χέρι / και το μαχαίρι / με συντριβή / γράφει ο Γκάτσος. Κι ο Χατζιδάκις απογειώνει το λόγο με την αξεπέραστη μουσική του. Και το ίδιο απομεσήμερο, το ίδιο βράδυ, έρχονται από παντού και σμίγουν, τα μανιάτικα μοιρολόγια, με τον Ρίτσο και τον Θεοδωράκη. Και το «γιε μου, σπλάχνο των σπλάχνων μου», γίνεται ένα με το «Ω γλυκύ μου έαρ», που ψέλνουν οι ψαλτάδες με το λαό.

«Υπάρχει μια μεγάλη λαϊκή τραγουδίστρια στον Λίβανο. Δεν τη γνωρίζει, εδώ, στην Ελλάδα, ο πολύς κόσμος. Είναι η Φεϊρούζ. Ο τρόπος με τον οποίο λέει το «Άξιον εστί» και το «Ω γλυκύ μου έαρ», σε καθηλώνει! Δεν μπορώ να περιγράψω τη φωνή της. Το μόνο που μπορώ να πω, είναι τούτο: όταν την ακούω, αισθάνομαι το τραγούδι της σαν ευλογία. Και νιώθω ευγνωμοσύνη. Κι ας μην είμαι θρησκόληπτος», όπως έλεγε ο στιχουργός μας ο Παπαδόπουλος στα «Νέα».

Μεγάλη Παρασκευή, λοιπόν.
«Σήμερα μαύρος ουρανός, σήμερα μαύρη μέρα». Έτσι περιγράφει η παράδοση τη Μ. Παρασκευή.
Όμως τα στατιστικά μετεωρολογικά δεδομένα διαψεύδουν τη λαϊκή δοξασία που θέλει την ημέρα της κορύφωσης του Θείου Δράματος να είναι ο καιρός πάντα συννεφιασμένος και βροχερός. Αποδεικνύουν μάλιστα ότι τη Μ. Τρίτη σημειώνονται περισσότερες βροχοπτώσεις.
Σύμφωνα με τα στοιχεία της Μετεωρολογικής Υπηρεσίας, από τα τελευταία εβδομήντα τρία χρόνια μόνο τα είκοσι έβρεξε Μ. Παρασκευή - και όχι σε όλη τη χώρα. Τα υπόλοιπα πενήντα τρία δεν έπεσε ούτε σταγόνα βροχής. Κάποια χρόνια μάλιστα η θερμοκρασία είχε «σκαρφαλώσει» σε υψηλά επίπεδα και η ζέστη ήταν έντονη. Είκοσι μία φορές έβρεξε Μεγάλη Τρίτη - μία παραπάνω από τις Μ. Παρασκευές.

Υπήρξαν, βέβαια, Μεγάλες Παρασκευές όπου παρουσιάστηκαν ακόμα και ακραία καιρικά φαινόμενα. Π.χ., το 1997 κατεγράφησαν οι ελάχιστες θερμοκρασίες τριακονταετίας στις παρακάτω περιοχές: Σουφλί -7,0oC, Καστοριά -5,6oC, Κοζάνη -5,0oC, Φλώρινα -5,6oC, Σέρρες -1,0oC, Τρίκαλα Ημαθίας -2,0oC, Γιάννενα -3,0oC και Πτολεμαΐδα -2,6oC.
Άλλες χρονιές, π.χ. το 1951, χαρακτηριστικό της Μεγάλης Εβδομάδας (22-29 Απριλίου) ήταν η έντονη ζέστη και οι υψηλές για την εποχή θερμοκρασίες.

«Πρόκειται για μια υπαρκτή λαϊκή δοξασία, αυτή που θέλει τη Μ. Παρασκευή βροχερή, είτε πέφτει αρχές Απριλίου είτε αρχές Μαΐου. Πηγάζει από την πίστη του ανθρώπου», σα να ακούω τα λόγια του καθηγητή Θεολογίας, του πατρός Γεώργιου Μεταλληνού.
Και η επίσημη Εκκλησία, επίσης, δεν την αποδέχεται. Σε κανένα κείμενο δεν υπάρχει αναφορά στον καιρό της Μεγάλης Παρασκευής και όλης της Μεγάλης Εβδομάδας. Πουθενά δεν περιγράφονται ιδιαίτερα μετεωρολογικά φαινόμενα κατά τη διάρκεια του εορτασμού της Μεγάλης Παρασκευής ανά τους αιώνες.
Από την άλλη, η επιστήμη της Μετεωρολογίας δεν δέχεται ότι ο καιρός της Μεγάλης Εβδομάδας παρουσιάζει κάποια ιδιαιτερότητα. Ανάλογα με το πότε πέφτει, παρατηρούνται διαφορετικά φαινόμενα. Η συμπεριφορά του καιρού δεν επηρεάζεται από γιορτές και δοξασίες. Λογικό.
Προς το παρόν, σήμερα, Μεγάλη Παρασκευή 2009, δε βρέχει. Αυτή τη στιγμή έχει ήλιο.
Εγώ, όμως, θα ήθελα να βρέξει. Έτσι την έχω το μυαλό μου τη Μεγάλη Παρασκευή.
«Να δακρύζει», όπως έλεγαν και οι γριούλες στο χωριό.
Κι ας το έχω ψάξει το θέμα.
Κι ας μην είμαι θρησκόληπτος…

Αμαρτία...

2009-04-14T12:51:00.001+03:00

"Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή... μυροφόρου αναλαβούσα τάξιν, οδυρομένη μύρα σοι προ του ενταφιασμού κομίζει".
Το τροπάριο της Κασσιανής δεσπόζει στην ακολουθία της Μ. Τρίτης. Είδες για να είμαι εγγονός παπά, πώς τα ξέρω;
Μια γυναίκα αμαρτωλή, κατά τας γραφάς, καταλαβαίνοντας την κατάσταση στην οποία βρίσκεται, αναλαμβάνει το ρόλο της Μυροφόρου, και φέρνει στο Χριστό μύρα, πριν από τον ενταφιασμό Του. Με μια συγκλονιστική χειρονομία αγάπης, σιωπηλή, αλείφει με μύρο τα πόδια του Κυρίου, και τα σκουπίζει με τα δάκρυα και τα μαλλιά της, δείχνοντας μ' αυτό τον τρόπο την έμπρακτη μετάνοιά της, την οποία ο Κύριος κάνει αποδεκτή!
Μυροφόρος η πόρνη γυναίκα, στην ψυχή της οποίας παρέμεινε η ευαισθησία και η συναίσθηση της αμαρτωλότητας.
Αυτά λέει η Εκκλησία.
Τι είναι, άραγε, αμαρτία;
Η σκηνή με την Eύα στον Παράδεισο, όταν δάγκωνε το μήλο στον κήπο της Eδέμ, εμπεριέχει ερωτισμό. Όλα ήταν έτοιμα για να αποπλανήσει τον Αδάμ. Πέραν της αλήθειας ή του παραμυθιού του Παραδείσου, η αμαρτία συνδέεται με την απαγόρευση κι η απαγόρευση με την ηδονή. Tο απαγορευμένο, εδώ και χιλιάδες χρόνια, είναι πηγή ηδονής για τον άνθρωπο που προσπαθεί να φτάσει εκεί πάντα με τον ίδιο τρόπο: παραβιάζοντας τους κανόνες.
Η αμαρτία, όσο κι αν είναι μια λέξη που είναι συνδεδεμένη με τις σεξουαλικές ανάγκες, πάντα κατά την Εκκλησία, στην ουσία έχει σχέση με την ηθική και την κοινωνική διαπαιδαγώγηση. Κι ας είχα κάνει κοπάνα εκείνη τη μέρα από το Κατηχητικό! Το απαγορευμένο, δηλαδή η αμαρτία, είναι πηγή ερεθισμάτων και φάρμακο στην πλήξη, ας μην κρυβόμαστε.
«H ουσία του ερωτισμού», γράφει ο Mπατάιγ, «αποδίδεται με την αξεδιάλυτη συνένωση της σεξουαλικής ηδονής και του απαγορευμένου. Ποτέ στον άνθρωπο το απαγορευμένο δεν εμφανίζεται χωρίς την αποκάλυψη της ηδονής και ποτέ η ηδονή χωρίς το αίσθημα του απαγορευμένου».
Μόλις παίζουν οι τελευταίες νότες από το “Living in sin” των Bon Jovi. Κομματάρα.
Παίρνω τα κλειδιά του αυτοκινήτου, φεύγω, βγαίνω έξω, στην Αθήνα που βρέχεται από τις στάλες της Μεγάλης Εβδομάδας.
Τι είναι αμαρτία για σένα;

15 χρόνια χωρίς τον Κομπέιν

2009-04-04T08:11:00.003+03:00

Ήταν 5 Απριλίου του 1994 όταν ο Κερτ Κομπέιν, δημιουργός του συγκροτήματος grunge Nirvana, «έφυγε» για πάντα. Η αστυνομία απεφάνθη ότι αυτοκτόνησε και κανείς δεν είχε άλλη άποψη. Είχε γεννηθεί στις 20/2/1967…

Οι παραδόπιστοι είχαν αρχίσει να πιστεύουν ότι το ροκ είχε πεθάνει και η αυτοκαταστροφική του φύση δεν θα γεννούσε άλλον καταραμένο ήρωα, όπως υποστήριζε ο Μηλάτος στο Kλικ και είχε δίκιο, όπως πάντα. Όμως, ένα προβληματικό αγόρι από το πουθενά, ή πιο συγκεκριμένα από το κωλοχώρι Άμπερντιν της Ουάσιγκτον, έγινε ο νέος ροκ ήρωας, ένας απελπισμένος που με τον θάνατό του «ενέπνευσε» τους πιτσιρικάδες για να τον ακολουθήσουν στο σκυλάδικο του παραδείσου, όπου παίζει κάθε βράδυ.

Πέρασε τα παιδικά του χρόνια ανάμεσα στο τροχόσπιτο του πατέρα του και το σπίτι της μάνας του, υπέφερε από έντονα προβλήματα στο στομάχι, παντρεύτηκε ένα κορίτσι (Courtney Love ή «The best fuck in the world», έλεγε ο ίδιος) που τον παίδεψε πολύ, και ανακάλυψε τη γοητεία των ναρκωτικών που ποτέ δεν κρατάει πολύ. Ο τίτλος εργασίας για το άλμπουμ «In Utero» ήταν: «I hate myself and I want to die». Λίγο έλειψε τον Μάρτιο του 1994 στη Ρώμη, αλλά έφτασε μέχρι το κώμα. Λίγο αργότερα κόλλησε ένα Remington στον κρόταφό του. Λίγο πριν είχε γράψει ένα σημείωμα: «It's not fun for me anymore. I can't live this life».
Δεν ξέρω πώς θα ήταν τώρα η μουσική εάν ο Κερτ δεν είχε επιλέξει να φύγει. Τη στιγμή που μάθαινα, όμως, το θάνατό του, ήμουν βέβαιος ότι η μουσική δε θα ήταν ποτέ πια η ίδια...

Πρωταπριλιά

2009-04-01T10:43:00.002+03:00

Ήρθε κι ο Απρίλης o ψεύτης. Σαν ψέμα που ακούγεται σα μουσική. Σα μια πασχαλιά στο φράκτη...

Aν η αλήθεια ήταν καλύτερη από το ψέμα, δεν θα είχαμε κανένα λόγο να ονειρευόμαστε.
Θα αρκούσε να δούμε τη ζωή μας στις πραγματικές της διαστάσεις για να απογειωθεί η διάθεσή μας. Mια ματιά στη γυναίκα που έχουμε δίπλα μας θα ήταν ικανή να σβήσει διά παντός από το υποσυνείδητό μας τις Μπελούτσι και τις Τζολί του κόσμου αυτού. Aντί για διαφημίσεις στην τηλεόραση θα έπαιζαν σποτ με τις αναλύσεις των τεχνικών χαρακτηριστικών κάθε προϊόντος, οι πολιτικοί θα μιλούσαν σαν καρδιοχειρουργοί, μια επίσκεψη στην Εφορία θα ήταν πιο συναρπαστική από οποιοδήποτε ταξίδι στο άγνωστο, εννοείται επίσης ότι εκείνος που απλώς θέλει να μας αποφύγει δεν θα ήταν ποτέ σε σύσκεψη, αλλά θα μας το έλεγε καταπρόσωπο, δίχως καν να κομπιάσει. Eυτυχώς τα πράγματα δεν είναι έτσι! Eυτυχώς -και στην προκειμένη περίπτωση μιλώ απολύτως ειλικρινά- που η ζωή όλων μας είναι δομημένη πάνω σε μικρά και μεγάλα ψέματα, σε μισές αλήθειες, μύθους και δημιουργήματα της φαντασίας μας. Είναι ωραίο το παραμύθι.

H ειλικρίνεια και η φιλαλήθεια είναι προδήλως υπερτιμημένες αρετές. Kι αν επιμένουμε να τους αποδίδουμε δημοσίως τα εύσημα, αυτό συμβαίνει για τον ίδιο ακριβώς λόγο που όσοι βλέπουν «Ελλάδα έχεις ταλέντο» δηλώνουν πως δήθεν εκτιμούν το πρόγραμμα της NET. Eπειδή είναι πρέπον. Mόνο που δεν είναι... αλήθεια.

Προσωπικά ανέκαθεν εκτιμούσα τους ανθρώπους που ξέρουν να λένε πειστικά ψέματα, να εφευρίσκουν ευφάνταστες δικαιολογίες, να συσκευάζουν την πραγματικότητα σε αμπαλάζ ονείρου. Κι ας καταλάβαινα ποιος μου έλεγε ψέματα. Ανέκαθεν γούσταρα τους ανθρώπους που πραγματοποιούν γοητευτικά ταξίδια στον χώρο και τον χρόνο χωρίς να μετακινηθούν από την πολυθρόνα του σπιτιού τους-και έχουν την ευγενή καλοσύνη να προσκαλέσουν κι εσένα μαζί τους.

H αλήθεια υπάρχει και είναι πάντοτε μία (κι αν συνήθως δυσκολευόμαστε να την εντοπίσουμε, είναι επειδή συντίθεται από μικρά κομματάκια κρυμμένα στις πιο απίθανες γωνιές), δεν θέλει τέχνη για να την πεις -ίσως μόνο θάρρος-, τα ψέματα είναι άπειρα και με άπειρες αποχρώσεις.
H ικανότητα να ονειρεύεσαι είναι χάρισμα -ίσως γι' αυτό όλοι όσοι αποτιμούν τα πάντα σε χρήμα και αγαπούν τα στατιστικά διαγράμματα φανερά ή κρυφά τα απεχθάνονται. Tο να πιστεύεις στον Αι-Bασίλη, στο ότι η Λιζ Xάρλεϊ θα εμφανιστεί ένα βράδυ στον Αλκίνοο Ιωαννίδη, θα σε δει και θα σε ερωτευτεί παράφορα, είναι πολλαπλά χρήσιμο για την ψυχική σου υγεία -όσο τουλάχιστον σε μια γωνιά του μυαλού σου υπάρχει η συναίσθηση ότι αυτά δεν πρόκειται να γίνουν ποτέ.

Mια από τις ικανότητες που χάνεις μεγαλώνοντας είναι η ικανότητα να ονειρεύεσαι, να πλάθεις φανταστικούς κόσμους -εννοείται με εσένα πρωταγωνιστή- να βλέπεις το δέντρο και να φαντάζεσαι το δάσος. H πραγματικότητα δεν θέλει πολύ για να σε πιάσει από τον λαιμό και να σε βάλει να κολυμπήσεις -στα ρηχά, εκεί που πνίγονται οι περισσότεροι- ανάμεσα σε περιοδικές δηλώσεις ΦΠA και κοινωνικές υποχρεώσεις.

Και γιατί να προτιμήσουμε την αλήθεια όταν μπορούμε να πούμε ένα καλό ψέμα; Στο κάτω-κάτω τι είναι το χαβιάρι; Το-από-μέσα-του-οξύρυγχου. Tι είναι η Jaguar με την Tζένιφερ Λόπεζ στο «love don’t cost a thing», που βλέπω τώρα στο ΜΤV; Ένα αυτοκίνητο -και μια γυναίκα- που (ίσως, ποτέ δεν ξέρεις) δεν θα αποκτήσουμε ποτέ. Ίσως γιατί και μπορεί να μη θέλουμε. Γιατί ευτυχία είναι να ζεις και όχι να έχεις.
Aλλά -εύχομαι να- μπορείτε να ονειρευτείτε.
Καλό μήνα σας εύχομαι! Κι αυτό είναι αλήθεια…

(οι μπλε λεξούλες στο κείμενο είναι λινκς για άλλα κείμενα σχετικά με τον Απρίλιο. Κάνε κλικ)

25η Μαρτίου 2008

2009-03-25T11:35:00.002+02:00

Ωραία είναι αυτά. Οι παρελάσεις της μαθητιώσας νεολαίας, «το εθνικό μας φρόνημα», το «οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες», το «η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει», η αναπόληση του παρελθόντος έχει μια μελοδραματική και επική γεύση. Γι' αυτό μας αρέσει να αναπολούμε το παρελθόν. Επειδή φαντάζει μεγάλο. Εξίσου καλό όμως, κι ακόμη περισσότερο, είναι το να «αναπολούμε» καμιά φορά και το μέλλον.
Μέσα στους αιώνες, βέβαια, σε σχέση με τους Τούρκους, τους «απέναντι», τη «γείτονα χώρα» ή «τον νταβατζή της γειτονιάς», και ούτω καθ’ εξής, υπήρξαν πάρα πολλά που μας χώρισαν και κάμποσα που μας χωρίζουν ακόμα. Δεν είμαστε βέβαια οι μόνοι λαοί που για κάποιον λόγο βρέθηκαν αντιμέτωποι.
Απλώς εμείς είμαστε λίγο πιο μελοδραματικοί.
Oι Γερμανοί και οι Γάλλοι, για παράδειγμα, σε κάποιες από τις φονικότερες μάχες της ιστορίας, του Α' και Β' Παγκοσμίου Πολέμου, έχασαν εκατομμύρια ανθρώπους. Το ίδιο συνέβη και στις μάχες ανάμεσα στους Γερμανούς και στους Άγγλους, ή ανάμεσα στους Ρώσους και στους Γερμανούς, ή στους Αμερικανούς και στους Γιαπωνέζους. Μια ματιά στην παγκόσμια ιστορία αρκεί για να μας πείσει ότι είναι μια ατέλειωτη σειρά από μάχες και πολέμους.
Αυτό δεν εμποδίζει όμως τους εχθρούς να γίνουν κάποια στιγμή φίλοι.
Κάτω από αυτό το πρίσμα, το γεγονός ότι η αντιπαλότητα Ελλάδας και Τουρκίας κράτησε τόσο πολύ, μοιάζει λίγο μυστήριο. Αλλά δεν είναι…

O πόλεμος και η ένταση - εκτός των άλλων - είναι και ένα οικονομικό μέγεθος, όπως και η ειρήνη, άλλωστε, αλλά με διαφορετικό τρόπο. Η αντιπαλότητα Ελλάδας – Τουρκίας, όπως έγραφα και πριν από δυο χρόνια, δε συντηρήθηκε μόνο για λόγους ιστορικούς, που πράγματι υπήρξαν και υπάρχουν ακόμη, αλλά και για λόγους οικονομικούς. Η πολλές φορές αυτοτροφοδοτούμενη ένταση είχε νόημα κι από οικονομικής πλευράς. Η πορεία των εξοπλιστικών προγραμμάτων της Ελλάδας και της Τουρκίας δίνει την απάντηση σε πολλά μεγάλα μυστήρια. Oι εξοπλισμοί παράγουν οικονομικό αποτέλεσμα και σε αυτούς που πουλούν και σε αυτούς που αγοράζουν. Ή σε κάποιους από αυτούς, εν πάση περιπτώσει. Γι' αυτό άλλωστε είναι «χρήσιμοι» - και η ένταση και οι εξοπλισμοί. Και από ποιον είπαμε ότι αγοράζουμε όπλα;

1821-2008. Λες να μας καταλάβουν ξανά οι Τούρκοι και ο Λιακόπουλος, ο Άδωνις και ο Καρατζαφέρης του ΛΑΟΣ να είναι οι νέοι οπλαρχηγοί; Ακούω πολλές φορές, κι από σοβαρούς ανθρώπους, όχι μόνο από τους προαναφερθέντες τραγικούς τύπους, ότι οι Τούρκοι θα καταλάβουν τα νησιά μας, θα κάνουν απόβαση στη Μύκονο, θα μας κάνουν οθωμανικό στο Super paradise. Ότι με αλλεπάλληλες προκλήσεις προσπαθούν να μας «σύρουν» σ’ έναν πόλεμο. Έχω αρχίσει να απορώ, τόσα χρόνια τώρα, πώς δεν το ’χουν καταφέρει ακόμα. Δεν είναι περίεργο που κανείς δεν εξηγεί καθαρά ποιες είναι ακριβώς οι επιδιώξεις της Τουρκίας, για να καθορίσουμε κι εμείς την αντίδρασή μας; Να πηγαίνουμε στη Ρόδο αρματωμένοι, βρε αδερφέ! Θέλουν να μονιμοποιήσουν την κατοχή στην Κύπρο οι Τουρκαλιώτες, που λένε και τα Ημισκούμπρια; Θέλουν να την καταλάβουν όλη; Θέλουν να καταλάβουν τα νησιά μας; Θέλουν να μοιράσουν την υφαλοκρηπίδα; Θέλουν να μας σκίσουν την... άντε μην το πω, μέρα που ΄ναι; Να κάνουν γεωτρήσεις στο Αιγαίο; Όλα αυτά μαζί;

Σε μία άλλη περίπτωση, υπάρχει περίπτωση να βολεύει κι εμάς η επιθετική πολιτική της Τουρκίας;
Πάντα η διαιώνιση μιας σύγκρουσης λειτουργεί ενοποιητικά. Όπως έλεγε κι ο Φώτης στο Κλικ, ίσως χρειαζόμαστε τον δικό μας Ψυχρό πόλεμο, τους δικούς μας «κόκκινους» εχθρούς που θα μας συσπειρώσουν.
Έτσι, συζητάμε για «παλλαϊκή άμυνα» και «γυναίκες στα όπλα».
Για να βγαίνει κάθε φορά εκείνος ο πολέμαρχος-δημοσιογράφος να περιγράφει με γουρλωμένα μάτια και τόνο «ένα λεπτό πριν τη θανάσιμη αναμέτρηση» το τελευταίο «παρά λίγο θερμό επεισόδιο» στο Αιγαίο και να κάνει τηλεθέαση.
Οι πίστες του ίδιου παιχνιδιού είναι άπειρες. Χρόνια τώρα παίζουμε το ίδιο βολικό και καταστροφικό παιχνίδι χωρίς στόχο. Σαν δύο ομάδες που χτυπάνε πέναλτι επ’ άπειρον, χωρίς να συμμετέχουν σε πρωτάθλημα, χωρίς κύπελλο. Που στο τέλος θα έχουν ξεχάσει τι ακριβώς στόχους έχουν, θα θυμούνται μόνο ότι είναι εχθροί, ότι οι άλλοι είναι οι κακοί, ότι πρέπει να νικήσουν. Και θα είναι μονίμως χαμένοι.

Με πήρε ο ύπνος στην παραλία και είχα εφιάλτη. Eίδα ότι οι Tούρκοι έκαναν απόβαση σε Κω ή Μυτιλήνη (το όνειρο δεν ήταν σαφές εδώ) με πλοία της γραμμής, μεταμφιεσμένοι σε τουρίστες! Φοβερό κόλπο! Και ήμουν, λέει, μόνο εγώ που το ήξερα (συνήθως έτσι γίνεται στους εφιάλτες) και το έλεγα στους λιμενικούς που γέλαγαν και, φυσικά, δεν με πίστευε κανείς. Ξύπνησα λουσμένος στον ιδρώτα. Μπήκα κι έκανα ένα ντους για να συνέλθω. Mετά ξανακοιμήθηκα, αποφασισμένος αυτήν τη φορά να ονειρευτώ ξανθές.
Στο κάτω-κάτω, αν έχει κηρυχθεί πόλεμος με την Τουρκία, θα το καταλάβω από τις αφίσες για τις συναυλίες του Νταλάρα...

Αναζήτηση

2009-03-16T18:56:00.004+02:00

Το τελευταίο διάστημα διαπιστώνω – χωρίς να κάνω μεγάλη προσπάθεια - ότι όλοι έχουμε μπει για τα καλά στη διαδικασία αναζήτησης. Ο καθένας σύμφωνα με την προσωπικότητά του, τα θέλω του, τα σχέδιά του, τους στόχους του, τα όνειρά του για τη ζωή. Ταυτόχρονα, στην ίδια παρέα συναδέλφων, μπορώ να ακούσω για τον τύπο που ψάχνεται να βρει το καλύτερο home cinema, εκείνη που θέλει να κάνει το μεταπτυχιακό της κι ας φαλιρίσει, έως τον τύπο που διαβάζει τις ειδήσεις και θέλει να βάλει φωτιά στα πάντα, έτσι ώστε όλα να δημιουργηθούν απ’ την αρχή.

Είναι κι άλλος ο τύπος που ακούει όλα αυτά που γίνονται γύρω μας, του λες ότι «με την τρέλα και το πάθος, το ζόρι που μπορεί να βράζει στην ψυχή σου, μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο», σου πετάει ένα «ποιον κόσμο, μωρέ, αν μπορέσει κάτι να γίνει θα το κάνει μόνο η τηλεόραση» και αναρωτιέσαι για ποιο λόγο χάνεις το χρόνο σου.
Πώς την πατήσαμε έτσι; Κι όταν λέω «την πατήσαμε» και μας βάζω όλους μέσα, εννοώ ότι υπάρχουν κάποιοι που έχουν φάει αυτή την παραμύθα και υπάρχουν και οι άλλοι που δεν την έχουν φάει, αλλά έχουν επαναπαυθεί. Έχουμε επαναπαυθεί.
Πιστέψαμε ότι η λάμψη είναι μόνο στα πλατό, ότι οι πραγματικοί ήρωες δεν υπάρχουν, κι αν υπάρχουν είναι γκρίζοι, πολιτικά ορθοί, φανατισμένοι, ιεροκήρυκες δίχως ζωή. Η εξαιρετικά όμορφη λέξη «αναζήτηση» έχει αντικατασταθεί από εκείνη που λέγεται «ψάξιμο» και μη νομίζετε ότι είναι απλά τα πράγματα. Από τον ευτελισμό ξεκινάνε όλα. Πρωτίστως των λέξεων.

Οδηγώ για το περιοδικό ένα Audi A6, για να πάω κόντρα σε όλο αυτό, φοράω μια κόκκινη μπλούζα που έχει τον Τσε επάνω της. Περνάω δρόμους με φώτα και ο Tσε είναι πάντα εκεί, πάλι, ξανά και ξανά, σα μύθος εμφανίζεται ξανά, για να (μου, μας) θυμίσει ότι οι ήρωες είναι γεμάτοι ζωή, ομορφιά, τρέλα, μόνο που τέτοιοι ήρωες πια δεν υπάρχουν. Ίσως γιατί και εμείς είμαστε έτσι: Χωρίς ζωή, ομορφιά, τρέλα. Μόνο συγκάτοικοι είμαστε στην κακώς εννοούμενη τρέλα.
Ανεβαίνω τη Γαλατσίου, ανάβω τσιγάρο, κάποια προσπαθεί να διασχίσει το δρόμο, κάνω ελιγμό για να την αποφύγω, τα λάστιχα στριγγλίζουν σα δαιμονισμένα, 18 χρόνων πρέπει να είναι, γελάω, έτσι είναι οι πολύ νέοι, σαν την ίδια τη ζωή: Ανυπόμονοι και αχόρταγοι, αναζητούν τα ίδια που ψάχναμε κι εμείς στην ηλικία τους, σε ένα ταξίδι άγνωστο, που είναι η ίδια η ζωή. Σε μια ιδέα που δύσκολα γίνεται πράξη.
Δεν έχει σημασία, όμως. Σ’ αυτόν το δύσκολο δρόμο της αναζήτησης, απαραίτητο είναι μόνο ένα στοιχείο που μας δίνει τη δυνατότητα να συνεχίζουμε. Αυτό το "κάτι" που κάνει τη ζωή μας ενδιαφέρουσα, ανεξάρτητα απ’ την ηλικία μας και τη φάση που περνάμε.
Την κοιτάζω στον καθρέπτη και με χαιρετάει σα να αναγνωρίζει και να με ευχαριστεί που έκανα τα πάντα για να τη σώσω, σε λίγο φτάνω σπίτι και κάπου πρέπει να παρκάρω αυτό το… πλοίο που οδηγώ, ενώ μου έρχονται στο μυαλό τα λόγια του Σωκράτη: «Eν οίδα ότι ουδέν οίδα».
Κατεβάζω ταχύτητα, το αποφάσισα, θα πάω μια μεγάλη βόλτα απόψε, το σπίτι μου μπορεί να περιμένει. Η ζωή είναι εκεί έξω, όχι πίσω από τοίχους. Κάποια στιγμή πρέπει να πούμε όχι στις οχυρωμένες ζωές μας.

Γιατί δε μου αρέσουν οι Απόκριες...

2009-02-27T22:23:00.006+02:00

Τρελό καρναβάλι ήρθες και πάλι. Λιλιπούτειοι καρναβαλιστές περνάνε στο λιμάνι (να διαβαστεί με προφορά Ελίζας Καλίτση)

Δεν ξέρω ποια είναι η άποψή σας για τις Απόκριες. Τα έγραφα και πέρυσι, αλλά αυτή είναι νέα έκδοση, βελτιωμένη, και ούτε φέτος άλλαξα γνώμη. Άρα, τι δείχνει αυτό; Ότι είμαι σταθερός χαρακτήρας, διάολε!
Εμένα, λοιπόν, οι Απόκριες μάλλον με ξενέρωναν απίστευτα, επειδή

- Όταν ήμουν πιτσιρικάς μεταμφιεζόμουν σε Ινδιάνο και έπρεπε να εξηγώ σε όλα τα παιδάκια, ένα-ένα, γιατί δεν ντύθηκα cowboy(ς) ή «καμπόγιας» που έλεγε κι ο Μανωλάκης (που ήταν μεγάλος τρόμπας επειδή είχε μπαμπά-πρόεδρο-κάπου) που ήταν και το τρεντ της εποχής. Όχι ο Μανωλάκης, συγκεντρώσου, ο καουμπόη ήταν το τρεντ. Πού να εξηγείς ότι πάντα ήθελες να είσαι με όλους τους χαμένους του πλανήτη και ότι ξέρναγες με τα Αμερικανά; Οπότε, σε κάθε σχολικό πάρτι, έπρεπε να είμαι – εν γνώσει μου – ο χαμένος, πώς μπορείς να τα βάλεις, έστω και υπό τη μορφή παιχνιδιού, με τόσους γιάνκηδες; Γκόου χομ, ρε λούζερς...
- Οι Απόκριες κρατούσαν ελάχιστα. Μέχρι να τις καταλάβεις έφτανε η Καθαροδευτέρα, που ήξερες ότι το όλο παιχνίδι με το πέταγμα του αητού θα κρατούσε μέχρι το μεσημέρι. Όπως και ο αετός-αητός-αϊτός-αετόστ θα κρατούσε μέχρι τότε, γιατί ως το μεσημέρι είχαμε καταφέρει:
να τον ρίξουμε στα ηλεκτροφόρα της ΔΕΗ
να σπάσει η καλούμπα και να τον πάρει ο διάολος ο γέρος
να σκιστούν οι λαδόκολλες γιατί καλές ήταν για κάνα κοψίδι, αλλά από πτητική ικανότητα - αγγούρια
να μην πετάξουμε καθόλου αετό επειδή
α) ήμασταν άχρηστα
β) δε φυσούσε καθόλου.
Τα τρελά τα νεύρα…

- Μετά τα θαλασσινά και τα ντολμαδάκια γιαλαντζί, άντε επιστροφή και πάλι στο σπίτι γιατί «τα παιδιά πρέπει να διαβάσουν», άντε ο μπαμπάς να βρίζει θεούς και δαίμονες και να υπόσχεται, για τριακοσιοστή έβδομη φορά(!), ότι δεν υπάρχει περίπτωση να το κουνήσει ρούπι από το σπίτι την επόμενη χρονιά, γιατί τρώγαμε τρελό πήξιμο στην επιστροφή. Αυτή η Λεωφόρος Λαυρίου αποτελούσε τον εφιάλτη του κάθε μπαμπά που είχε την ατυχία να κάνει Κούλουμα στα Μεσόγεια. Άσε που από τα θαλασσινά έκανες στομάχι τουμπελέκι και έβλεπες και εφιάλτες τρία βράδια συνεχόμενα!
- Οι μάσκες οι πλαστικές πάντα κιτς μου φαινόταν και δεν μπορούσα να βρω κανένα φαν με τις σερπαντίνες και το κομφετί, που πολλά παιδάκια τα μάλωνε η δασκάλα γιατί το έγραφαν στις εκθέσεις ως «κονφετί» και τους έλεγε, τραβώντας τους τ' αφτιά, «το κομφετί και το κομβόι θέλουν μ». Μαλακίες, δηλαδή, που αρχίζει κι από «μ». Θα μου πεις, έμαθες να το γράφεις σωστά. Ε, και;
- Όταν μεγάλωσα, βρήκα τις αποκριάτικες στολές εντελώς αντιεργονομικές. Δηλαδή: Άντε και ντύνεσαι αρκούδος. Πού θα βάλεις το κινητό, τα τσιγάρα, το πορτοφόλι σου; Ή θα αρχίσεις να κυκλοφορείς με τσαντάκι-μπανάνα; Τι σόι γαμω-αρκούδος θα είσαι τότε;
Άντε και ντύνεσαι ιππότης. Θα κουβαλάς, μαζί με το δόρυ και το Bluetooth; Ήμαρτον… Τι αναχρονισμοί είναι αυτοί; Ούτε σε ταινία του Χόλιγουντ που εξιστορεί τα κατορθώματα Έλληνα ήρωα δεν παίζουν αυτά!
- Υπάρχει η Πάτρα, το μεγάλο κεφάλαιο «Πάτρα», που θα το εξαντλήσω σε ελάχιστες γραμμές: Πήγα μια χρονιά, με άλλους δύο, από απόγευμα Παρασκευής κι αρχίσαμε να πίνουμε. Ξύπνησα ξημερώματα Τρίτης - μετά την Καθαροδευτέρα! - μέσα σε ένα αυτοκίνητο μιας παρέας, που δεν είχα δει ξανά στη ζωή μου, η οποία με περιμάζεψε από ένα παγκάκι μέσα στην πόλη, λέει, όπου ήμουν σε αφασία, λέει, και είχα και ένα σουβλάκι... στην κωλότσεπη! Πάλι καλά. Ο ένας από την παρέα μου έκανε ράμματα στο χέρι του, ποιος ξέρει πού σαβουρδιάστηκε, και ο άλλος κόλλησε έρπη των γεννητικών οργάνων. Καλά που δεν πάθαμε τίποτε...
- Κανένα από τα έθιμα της Αποκριάς δε μου άρεσε, δε μου πήγαινε κάτω ούτε με σόδα, τότε δεν υπήρχε το Περιέ. Γιατί να διασκεδάσω με τα αλευρομουτζουρώματα στο Γαλαξείδι, που πλέον γράφεται Γαλαξίδι; Χάλια τα ρούχα, χάλια τα καθίσματα του αυτοκινήτου και, πάνω απ’ όλα, χάλια η διάθεση που ήξερες ότι όλες οι Αποκριές είναι μέχρι και το μεσημέρι της Καθαροδευτέρας, με λιγδωμένα τα χέρια από τη λαγάνα, με ίχνη χαλβά στα χείλη και με τις παλάμες σκισμένες από τον σπάγκο της καλούμπας. (του αετού που δεν πέταξε, τελικά!)
- Την επομένη, η κυρά-δασκάλα, μας έβαζε τη γνωστή έκθεση με θέμα «Πώς πέρασα τις Απόκριες» και έπρεπε να σκαρφιστώ τις απόλυτες προς περιγραφή Απόκριες γιατί αν τολμούσα και έλεγα την αλήθεια, θα είχα πρόβλημα με τα «χρηστά ήθη κι έθιμα της πατρίδος μου», με «τις ρίζες της ενδόξου παραδόσεώς μας» κι άλλα τέτοια χουντικά, κλασικά και εικονογραφημένα. Ποτέ μου δε διατύπωσα, τώρα που το θυμήθηκα, την απορία μου, γιατί μετά την Καθαρή Δευτέρα αρχίζει η Σαρακοστή η οποία, τελικά, κρατάει 50 ημέρες μετρημένες. Ή κάνω λάθος;
- Οι Βραζιλιάνες που έφερναν στην Ελλάδα είχαν κυτταρίτιδα μέχρι και στα μάγουλα, ενώ οι καλές, οι κορμάρες, στο Ρίο, στην Brazil, είχαν Aids που το κολλάς και με το ροχαλητό...

Το θέμα είναι ότι, εσχάτως, συναντώ πολύ κόσμο που δε γουστάρει Απόκριες. Λέτε, τελικά, να τους έχω κάνει όλους σαν τα μούτρα μου; Λέτε να υπάρχουν κι άλλοι που να βροντοφωνάζουν «Γαμιούνται οι Απόκριες»;
Και μην το παίρνετε σα βρισιά, όπως και τις υπόλοιπες που διαβάσατε στο ποστ αυτό. Είναι από τα απαγορευμένα, σκωπτικά τραγούδια της Δόμνας Σαμίου…
Τελικά, το μόνο Carnival που προτιμώ, είναι αυτό των Cardigans, που ακούγεται από τα ηχεία σου. Τελεία.
Απόκριες είναι, θα περάσουν!...

Παγωμένες καρδιές...

2009-02-26T23:43:00.001+02:00

Πολύ βαρύ και χαμηλό βαρομετρικό. Από αυτά που καμιά Πετρούλα δεν μπορεί να μετρήσει, να προβλέψει. Τις τελευταίες δύο εβδομάδες, όταν διακρίνω μια ελαφριά μελαγχολία στο βλέμμα, ξέρω ότι δεν έχω κάνει λάθος. Έχω απέναντί μου άλλη μια παγωμένη καρδιά...

Δεν ξέρω αν το έχετε παρατηρήσει, εσχάτως, κάνει παγωνιά. Και μοναξιά, είναι ολόγυρά μας. Κάνει και χωρισμό. Όπου στο βάθος, μια είναι η βασική αιτία των χωρισμών. Και δεν είναι άλλη από το χρόνο. Και στην «πτώση» σημασία έχει από πόσο ψηλά πέφτεις. Χρειάζεται ανάλυση αυτό που έγραψα;
Μπαίνω στο αυτοκίνητο, ανάβω τσιγάρο, οι Πυξ βαράνε, τραγουδάω κι εγώ δυνατά, ένα ζευγάρι μάτια από το αυτοκίνητο δίπλα γελάει, πάει, σου λέει, ο τύπος είναι τρελαμένος, έχει κόψει καπίστρι. Η ηλιοροφή είναι ανοιχτή, μπαίνει χιονόνερο μέσα, στη στάση μια κοπέλα κλαίει, κανένα χιονόνερο δε σε ενοχλεί όταν η καρδιά σου είναι παγωμένη. Νόμος.
Οδηγώ και φτιάχνω τις δικές μου ιστορίες, το παρμπρίζ στο αυτοκίνητό μου ξέρει να προβάλλει αυτά που βλέπει το μυαλό μου, δίπλα μου είναι ένα ζευγάρι αμίλητο, ο ένας από τους δύο κάτι θα είπε ή κάτι έχει σκοπό να πει, η καρδιά παγώνει, σφίγγεται.
Όλα είναι live, σαν το τραγούδι που ακούς από τα ηχεία σου. Δυνατά, φωτεινά και εντέχνως σκοτεινά, για να βγαίνει το «γιατί» με περισσότερο παράπονο. Με περισσότερο πόνο. Απόκριες στην Ελλάδα, πώς μπορείς, όμως, να μασκαρέψεις τη θλίψη και τη μοναξιά; Ποια μάσκα βενετσιάνικη είναι τόσο καλή;

Φτάνω, βρίσκω να παρκάρω, φοράω σκούφο, τα μάτια μου τρέχουν απ’ το κρύο, θέλω να μπω στο σπίτι και να με κεράσω ζεστό κονιάκ σα να είμαι σε καντίνα στις ακτές της Oλλανδίας.
Είμαστε λίγο πριν από τις Απόκριες, σε μια ποπ χριστουγεννιάτικη ατμόσφαιρα, ένα βράδυ αυτού του Φλεβάρη που το κρύο σου πάγωνε την καρδιά...

Ελεύθεροι Πολιορκημένοι...

2009-02-15T22:20:00.003+02:00

«Στον αποκλεισμό της εθνικής οδού προχώρησαν οι αγρότες της Θεσσαλίας, όπως και οι παραγωγοί στο Δομοκό».

Μου θυμίζει 1995ντίλα ή είναι της φαντασίας μου; Τότε, εν μέσω σκανδάλου ροζ βίλας, είχε σκάσει και το θέμα «Αποκλεισμοί δρόμων». Εκείνο τον Μάρτιο, τα αντικειμενικά κριτήρια για τους αγρότες ήταν η αφορμή να βγουν τα τρακτέρ και να κλείσουν τις Eθνικές και να τον πίνεις εσύ που ήθελες όχι μόνο να πας στας εξοχάς, αλλά είχες σοβαρό πρόβλημα και έπρεπε να ταξιδέψεις. Έγιναν και κάτι τσάμπα μαγκιές του στιλ χύμα οι καρδάρες με το γάλα στην άσφαλτο και κάνα κριάρι θυσία στις κάμερες, που απαθανάτιζαν την αγροτική επανάσταση. Θα μου πεις, «αυτοί οι άνθρωποι πώς πρέπει να αντιδράσουν;».

Δηλώνω εξαρχής παντελή άγνοια επί του θέματος, για να μην παρεξηγηθώ. Δεν ξέρω ποιος είχε υποσχεθεί στους αγρότες και τι ακριβώς, πόσο βαμβάκι μπορεί να απορροφήσει η αγορά. Ξέρω μόνο ότι το βαμβάκι είναι απαλό. Όταν όμως το ποτίσεις με οινόπνευμα και το ακουμπήσεις σε μια ανοιχτή πληγή, τσούζει πολύ. Θα μου πεις, «μπορούμε να τους κρίνουμε απ' τον καναπέ μας;».

Είχε τύχει, λοιπόν, να πέσω σε μπλόκα. Είναι πολύ δυσάρεστο συναίσθημα κάποιος να μη σε αφήνει να συνεχίσεις, ακόμη κι αν εσύ το ζητάς ευγενικά, παρακαλώντας. Είναι ακόμη πιο δυσάρεστο να βλέπεις ανθρώπους να νιώθουν θεοί, έχοντας βάλει τρακτέρ στο δρόμο. Να σε ταρακουνάει κάποιος και να φωνάζει στ' αφτί σου «ξέρεις πώς βγαίνει το βαμβάκι, ρε;», με την έντονη μυρωδιά του κρασιού στο πρόσωπό σου. Είναι πολύ εύκολο να σκεφτείς «τα έχει τσούξει» και να μη σκεφτείς ότι ήπιε απλώς για να ζεσταθεί από την παγωνιά. Ότι μπορεί να έχει καταστραφεί η σοδειά του, ότι μπορεί η τράπεζα να του κατασχέσει το τρακτέρ, ότι θα μπορούσε να είναι ο πατέρας σου. Δεν έχει σημασία πάντα πόσα «κιλά» δίκιο έχεις, αλλά πώς τα κοστολογείς. Από τον καναπέ του σπιτιού μας, δεν καταλαβαίνουμε την αγωνία των αγροτών. Oύτε καθηλωμένοι, όμως, σ' ένα μπλόκο επί ώρες θα την καταλάβουμε.
Σας αφήνω τώρα, πρέπει να κλείσω το λαπ τοπ. Προχωράμε, μου φαίνεται. Ένα μέτρο. Σε 1 χλμ., στο βάθος, βλέπω τρακτέρ. Φτάνουμε στο μπλόκο...

Όπως δημοσιεύτηκε στο CAR Φεβρουαρίου. Όταν έγραφα το κείμενο αυτό, δεν είχε αρχίσει το... "πανηγύρι"...

Εικόνες από ένα ταξίδι

2009-01-25T16:29:00.001+02:00

«...Αθήνα – Στουτγάρδη – Αθήνα...»
Το μεσημέρι της Παρασκευής έφυγα για Γερμανία. «Έφυγα», όμως. Πραγματικά αρκεί ένα ταξίδι, έστω και ολιγοήμερο, για να αλλάξεις παραστάσεις, εικόνες, να γεμίσουν τα μάτια σου με pixels μιας άλλης ζωής. Της πραγματικής ζωής. Αυτή που δε ζεις σε πόλεις, όπως η Αθήνα.
Κάποιοι, βέβαια, λένε ότι η Στουτγάρδη είναι το πιο βαρετό μέρος στον πλανήτη. Εξαρτάται τι θες να δεις, πώς πλασάρεις τη ζωή σου σε ένα διαφορετικό μέρος. Ίσως γι’ αυτό και οι διαφορετικές απόψεις. Εδώ ακόμη υπάρχουν άνθρωποι που διαφωνούν για το αν πρέπει να γράφεται Στουτγκάρδη (επειδή στα γερμανικά είναι Stuttgart) ή Στουτγάρδη. Στα σίγουρα τώρα, με εντατικά μαθήματα Γεωγραφίας, είναι πόλη της νότιας Γερμανίας, είναι η πρωτεύουσα του ομόσπονδου κρατιδίου της Βάδης-Βυρτεμβέργης, η έκτη μεγαλύτερη πόλη της Γερμανίας.
Φτάνουμε, πάμε κατευθείαν στο νέο μουσείο της Porsche, «μπαμπά θέλω κι εγώ μια Πόρσε, τώρα». Εδώ η Τέχνη συναντά τις μυθικές λαμαρίνες, αλλά ας μην πω περισσότερα και το κάψω, πρέπει να γράψω το θέμα για το CAR. Το απόγευμα και το βράδυ βόλτα. Μυρωδιές, ανάσες, παγωμένες ανάσες, ριπές βόρειου αέρα που φιλτράρεται από τα δάση και τους αμπελώνες, περήφανα χαιρετίσματα από το Μέλανα Δρυμό που είναι κοντά, υπερφυσική δροσιά από το οροπέδιο της Σουαβίας (Schwaben), ήχοι κελαρυστοί από τον ποταμό Νέκαρ.
Περπατάμε στους δρόμους με τον Γιάννη Κ. από την Ιμάκο, κλέβουμε καρέ μιας πραγματικής ζωής, από μια πόλη που έχει φτιαχτεί από ανθρώπους για ανθρώπους. Μιλάμε με ντόπιους, έκπληκτοι διαπιστώνουμε ότι γκρινιάζουν, αυτό στην τοπική διάλεκτο λέγεται «bruddeln». Τι σημαίνει αυτό; Ότι δεν είναι ποτέ τους ικανοποιημένοι, αλλά όλη τους η σκέψη επικεντρώνεται πάντα στο καλύτερο. Είναι, όμως, περήφανοι για την «αγία λαμαρίνα», όπως ονομάζουν το αυτοκίνητο. Σε απλά μαθήματα ιστορίας, εκεί, οι Gottlieb Daimler και Maybach κατασκεύασαν - το 1886 - το πρώτο αυτοκίνητο στον κόσμο. Μπορείς και να σταθείς προσοχή, ακίνητος από το δέος.

Με το Γιάννη, όμως, μόνο ακίνητοι δε μείναμε. Βόλτες κι άλλες βόλτες, πιο γρήγορα, αρχίζει και βρέχει. Κερνάω ποτό. Ποιος είπε ότι η Στουτγάρδη κοιμάται νωρίς; Εντάξει, δεν είναι Βερολίνο, Αμβούργο ή Φρανκφούρτη, αλλά η νεολαία γεμίζει τις ντίσκο, ουρές θαμώνων σχηματίζονται στις εισόδους. «Πρέπει να ζήσετε περισσότερο αυτήν την πόλη», μου λέει ο Γιώργος ο μπάρμαν του ξενοδοχείου, ήρθε εδώ παιδάκι επτά ετών με τους γονείς του, «δεν υπάρχει περίπτωση να γυρίσω στην πατρίδα. Καλοκαίρι και πολύ είναι».
Τα πόδια μου θέλουν κι άλλη βόλτα, το ίδιο και τα μάτια μου.
Την πόλη δεν την έχει αγγίξει ο χρόνος. Aπλώς divine. Οι στέγες από μαύρο κεραμίδι, σαν σε ταφικό ποίημα του Kαβάφη, μόνο θλίψη, όμως, δε νιώθεις. Όλα είναι τακτοποιημένα, ο δρόμος δεν έχει ούτε ένα χαρτάκι, τα πεζοδρόμια δεν είναι σπασμένα, δεν είναι σκαμμένα, οι κάδοι των σκουπιδιών είναι άδειοι, γελάμε, τι χάλια έχουν αυτοί εδώ; Bρέχει όπως στα ποιήματα και στο μυαλό μου πέφτουν μηνύματα. Nα μειώσω τις ώρες εργασίας μου. Eπείγον. Nα ζήσω σαν άνθρωπος.

Επιστροφή στην Αθήνα – Ελ. Βενιζέλος, για διπλό εσπρέσο στον Kafene. Είμαι μέρος ενός πολυπολιτισμικού μωσαϊκού που είναι σαν κύμα που ταξιδεύει αδιάκοπα, παρατηρώ πρόσωπα, φτιάχνω τις δικές μου ιστορίες, έχω έτοιμους τους πρωταγωνιστές. O καφές ας περιμένει. Aχνίζει. Xαμηλά ακούγεται μουσική, η τηλεόραση παίζει MAD tv. Αλλαγή στο κανάλι, ειδήσεις - εικόνες από την Παλαιστίνη. Επιστροφή στο παρόν. Βρέχει και εδώ. Mια θεία βροχή. Ψάχνω για φωτιά, στη βαλίτσα μου έχω το σπιρτόκουτο από το ξενοδοχείο Nestor της Στουτγάρδης. Ή της Στουτγκάρδης; Ανάβω τσιγάρο, χαμογελάω, μόλις γυρίσω σπίτι θα βάλω αυτό το κουτάκι σε ένα κουτί πούρων από ξύλο τριανταφυλλιάς.
Κάποτε, ποιος ξέρει πόσα χρόνια μπορεί να έχουν περάσει, θα θελήσω να καπνίσω, κάποιος θα μου έχει πάρει κατά λάθος τον αναπτήρα BIC, θ’ ανοίξω την πουροθήκη, θ’ ανάψω με σπίρτο από ξύλο του Μέλανα Δρυμού, και θα μου έρθουν στο μυαλό πάλι όλα, όλα όσα έζησα για τρεις μέρες σε μια χώρα που οι γονείς μου ήταν μετανάστες, ένα Σαββατοκύριακο που άφηνα για πάντα τα 37, ένα βροχερό weekend που είχα γενέθλια.

Ελληνίδα μάνα

2009-01-18T16:04:00.001+02:00

Γυρίζει από mail σε mail και είπα να το μοιραστώ μαζί σας!

«Ελληνίδα μάνα: 25+1 πράγματα που μ΄ έμαθε η μάνα μου».

1. ΕΚΤΙΜΗΣΗ ΤΗΣ ΔΟΥΛΕΙΑΣ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ
Αν πρόκειται να σκοτωθείτε με τον αδερφό σου, πηγαίνετε έξω. Μόλις τελείωσα το σφουγγάρισμα.

2. ΠΡΟΣΕΥΧΗ
«Κάνε την προσευχή σου να βγει ο λεκές από το χαλί».

3. ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΟΣ ΣΤΑ ΤΑΞΙΔΙΑ
«Αν την άλλη Πέμπτη που θα πάω στο σχολείο σου για το τρίμηνο δεν έχεις καλούς βαθμούς, καλύτερα να έχεις φύγει από το σπίτι πριν γυρίσω».

4. ΛΟΓΙΚΗ
«Δεν έχει γιατί. Γιατί έτσι είπα εγώ».

5. ΤΕΤΡΑΓΩΝΗ ΛΟΓΙΚΗ
«Αν πέσεις και ματώσεις τα γόνατά σου, θα φας το ξύλο της χρονιάς σου γιατί θα έχεις σκίσει και το παντελόνι σου».

6. ΠΡΟΝΟΗΤΙΚΟΤΗΤΑ
«Άλλαξε βρακί, ρε παιδάκι μου. Αν χτυπήσεις και σε πάνε στο νοσοκομείο τι θα πουν οι γιατροί;».

7. ΕΙΡΩΝΕΙΑ
«Σταμάτα να κλαις δίχως λόγο, γιατί θα σε κάνω να κλάψεις με λόγο».

8. ΕΥΛΥΓΙΣΙΑ
«Ωραίο πλύσιμο έκανες! Δεν βλέπεις το σβέρκο σου που είναι μαύρος;».

9. ΩΣΜΩΣΗ
«Κλείσε το στόμα σου και φάε το φαΐ σου».

10. ΑΝΤΟΧΗ
«Δεν θα σηκωθείς από το τραπέζι αν δεν φας όλα τα ρεβίθια σου».

11. ΚΑΙΡΙΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ
«Το δωμάτιό σου είναι σαν να το χτύπησε τυφώνας».

12. ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ
«Ό,τι σου λέω εγώ σου φαίνεται παράλογο. Εσύ τα ξέρεις όλα κι εγώ είμαι παράλογη, έτσι;».

13. ΒΙΟΛΟΓΙΚΟΣ ΚΥΚΛΟΣ
«Συνέχισε την γκρίνια και θα δεις! Εγώ σε γέννησα, εγώ θα σε σκοτώσω».

14. ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ
«Πού τα ΄μαθες αυτά, ρε παιδάκι μου; Γιατί δεν βλέπεις τον αδερφό σου; Έτσι κάνει;».

15. ΖΗΛΙΑ
«Εγώ στην ηλικία σου δεν είχα παπούτσια να φορέσω. Χιλιάδες παιδάκια σήμερα γυρνάνε ξυπόλητα. Μην είσαι αχάριστος».

16. ΔΙΟΡΑΤΙΚΟΤΗΤΑ
«Περίμενε να πάμε σπίτι και θα δεις».

17. ΥΠΟΜΟΝΗ
«Θα το ανοίξουμε όταν πάμε σπίτι».

18. ΙΑΤΡΙΚΗ ΣΥΜΒΟΥΛΗ
«Σταμάτα να αλληθωρίζεις γιατί στο τέλος θα μείνεις αλλήθωρος».

19. ΥΠΕΡΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ
«Βάλε το πουλόβερ σου. Κάνει κρύο και δεν το καταλαβαίνεις».

20. ΧΙΟΥΜΟΡ
«Αν κοπείς με το μαχαίρι μην έρθεις κλαίγοντας σε μένα, γιατί θα τις φας κι από πάνω».

21. ΕΝΗΛΙΚΙΩΣΗ
«Αν δεν φας όλο το φαΐ σου δεν θα μεγαλώσεις».

22. ΓΕΝΕΤΙΚΗ
«Όλα τα ελαττώματα του πατέρα σου πήρες».

23. ΚΑΤΑΓΩΓΗ
«Όταν σου δίνουν κάτι να λες ευχαριστώ. Μην είσαι βλάχος».

24. ΣΟΦΙΑ
«Όταν μεγαλώσεις θα καταλάβεις».
25. ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ
«Θα κάνεις και συ παιδιά μια μέρα. Μακάρι να σου κάνουν ό,τι κάνεις εσύ σε μένα». 25+1. ΑΜΕΤΡΟΕΠΕΙΑ
Αμέσως μετά τον γάμο: «Άντε, κάντε κι ένα παιδάκι τώρα. Εγώ είμαι εδώ, εγώ θα το μεγαλώσω».
Ένα-δυο χρόνια αργότερα: «Όποιος έχει παιδί κάθεται στο σπίτι του και το μεγαλώνει. Αρκετά! Εγώ τα δικά μου τα μεγάλωσα».
Ποιο εφαρμόζει ακόμα η δική σας μάνα; Προσθέστε και τα δικά σας!

Μπεστ σέλερ στην Ελλάδα

2009-01-10T18:58:00.001+02:00

Μπεστ σέλερ στον κόσμο και την Ελλάδα αναδείχθηκε, για μιαν ακόμη φορά, το 2008 η Αγία Γραφή. Σύμφωνα με τα στοιχεία της Βιβλικής Εταιρείας, η παγκόσμια κυκλοφορία της τον προηγούμενο χρόνο έφτασε τα 30.000.000 αντίτυπα, γραμμένα σε 2.212 γλώσσες και διαλέκτους (!), και στην Ελλάδα τα 250.000.
Το γαλλικό περιοδικό «L’ Express» χαρακτηρίζει «θαύμα» την τόσο υψηλή αυτή κυκλοφορία, αφού - όπως σημειώνει - δεν επηρεάστηκε καθόλου από την παγκόσμια οικονομική κρίση. Κάπου πρέπει να έβαλε το χεράκι του κι ο Κύριος, δεν εξηγείται αλλιώς.
Στη χώρα μας, εκτιμάται ότι το 60% του πληθυσμού διαθέτει τουλάχιστον μία Αγία Γραφή στο σπίτι του. Ανάβω τσιγάρω, ξαπλώνω την πολυθρόνα μου προς τα πίσω, για φαντάσου να υπάρχουν Αγίες Γραφές μέσα σε τσάντες Hermes!

Μέσω του διαβάσματος, για να έρθουμε και στα δικά μου, έμαθα να θεωρώ το θάρρος, την τόλμη και την ευγένεια, από τις μεγάλες αρετές της ανθρώπινης συνθήκης. Ταυτόχρονα, έμαθα να ξεχωρίζω την τόλμη απ’ τη βλακεία και πότε η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς.
Τον τελευταίο καιρό – και λόγω της αποχής από τις ραδιοφωνικές εκπομπές - έχω, ευτυχώς, βρει χρόνο και πάλι για να διαβάζω βιβλία. Και έτσι, όταν τα φώτα σβήνουν στην Αθήνα, ανάβω το μικρό φως δίπλα στο κρεβάτι μου και για άλλη μια φορά χώνομαι στις σελίδες ενός καλού βιβλίου. Πάντα, για έναν ανεξήγητο λόγο, από το εξώφυλλο και μόνο, μου κάθονται να διαβάσω αυτά τα ωραία βιβλία που δεν μπορείς να τα σταματήσεις, που τα διαβάζεις σαν πεινασμένος και, όταν φτάσεις στο τέλος, σηκώνεις τα μάτια σου και έχει ξημερώσει.
Kάποτε, πριν από χρόνια, είχα γράψει ένα βιβλίο. Aπ’ αυτά τα εύκολα που γράφουν οι Έλληνες δημοσιογράφοι: η ζωή πνίγει τον συγγραφέα και τις έντονες στιγμές του τις κάνει ιστορία, ροκ μυθιστόρημα, αυτοτελείς ιστορίες μέσα στη μεγάλη πόλη. Φυσικά και δεν το έδειξα πουθενά, φυσικά και επόμενα δεν εκδόθηκε πουθενά.
Και έτσι, συνεχίζω να γράφω το βιβλίο της ζωής μου. Και νιώθω ότι ακόμη είμαι στον πρόλογό του... Tο παραδέχομαι ντροπαλά, όταν κουραστώ, όταν βαρεθώ να ψάχνω πομπούς και δέκτες, θα 'χω γεράσει, θα πεθάνω.

Υ.Γ.: Αυτή η ανάρτηση εγκαινιάζει το 2009. Μπορεί σε αυτό το «παιχνίδι» της νέας χρονιάς να «χτυπήσουμε», να «πέσουμε», να στεναχωρήσουμε κάποιους, να πικραθούμε οι ίδιοι. Δεν πειράζει. Η ζωή είναι ρεαλίστρια, προχωράει με βήματα και ξαναχτίζει τα ερείπια, κάθε φορά λίγο πιο στέρεα.
Ατάκα του Γεωργελέ στο ΚΛΙΚ είναι και την έχω πάντα στο μυαλό μου, όπως και όλα τα υπόλοιπα που έλεγε...
Τι διάβασες τελευταία και σου άρεσε;

KΑΖΑΜΙΑΣ 2009 - Μέρος Β'

2008-12-31T13:28:00.003+02:00

Οι προβλέψεις συνεχίζονται. Αν δεν έχετε διαβάσει το πρώτο μέρος, πατήστε εδώ

ΙΟΥΛΙΟΣ. Οι εξελίξεις τρέχουν γρήγορα και εκεί, εν μέσω των μπάνιων του λαού, το πανελλήνιο μένει το φραπέ στο χέρι: Ο Λάκης Λαζόπουλος παντρεύεται τη Μιμή Ντενίση γιατί συνήθως το ζηλεύουμε αυτό που ρεζιλεύουμε και κουμπάρος είναι ο Μητσιάς που το τραγουδάει live, μέσα στην εκκλησία. Η κυρία Μπεζαντάκου συστήνει εταιρεία από κοινού με κουκουλοφόρους και μαζί, σα μια γροθιά ενωμένη, αγοράζουν το θέατρο της Μιμής Ντενίση. Δυναμική απάντηση της μεγάλης τραγουδίστριας Σάσας Μπάστα που δηλώνει ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ και θαυμάστρια του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος παραιτείται για να προσχωρήσει στο ΚΚΕ, όπου, όμως, η Αλέκα Παπαρήγα έχει στραφεί στην Τέχνη και παίζει άρπα (κόλλα).

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ. Τον Αύγουστο, ως γνωστόν, δεν υπάρχουν ειδήσεις, εκτός κι αν γίνει καμιά στραβή και πιάσουν στο ξεκούδουνο καμιά 17Ν...

ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΣ. Το πρωτάθλημα έχει ήδη ξεκινήσει και ο Παναθηναϊκός προηγείται του μισητού αντιπάλου κατά 8 βαθμούς. Ο Θρύλος χάνει από τους πάντες και υπάρχει παραφιλολογία να μετονομαστεί σε Θρήνος. Ο Γιάννης Αλαφούζος πουλάει το «Σκάι TV» και ο αγοραστής είναι ο κύριος Γουλανδρής. Με τα μάτια της Έλλης απολύονται άπαντες από το κανάλι και, πλέον, τη βλέπουμε όλες τις ώρες. Αναγκαστικά, έχει αλλάξει και τους τίτλους των εκπομπών του καναλιού: BBC @ Elli, Oι άγριοι καρχαρίες και η Έλλη, Ελληφρένεια κ.λπ.
ΟΚΤΩΒΡΙΟΣ. Το ΕΣΡ διαλύεται εν μία νυκτί και πρόεδρος αναλαμβάνει ο μικρός το δέμας Αλέξης Κούγιας, που δηλώνει – ως ο καλύτερος ποινικολόγος – ότι αφενός θα ποινικοποιηθεί κάθε εκπομπή που δε συνάδει με το ήθος του, αφετέρου, ότι ήταν θέλημα Θεού να γίνει πρόεδρος. Σηκώνει μανίκια και αρχίζει να ρίχνει «μανίκια» σε όλα τα κανάλια που παρουσιάζουν το Λάκη Λαζόπουλο και την Εύη Βατίδου. Ταυτόχρονα, βρίσκει το Βαλιανάτο στο Κολωνάκι και τον δέρνει ξανά. Ισχυρίζεται ότι οι σφαλιάρες ήταν ένα ατύχημα, καθώς προσπαθούσε να διώξει κάτι μύγες κι απλώς ο άτυχος Γρηγόρης βρέθηκε εκεί.

ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ. Κι ενώ η χώρα βαρυγκωμά και έχει το «δεν πάει άλλο» ως ψωμοτύρι στο στόμα, ο Καραμανλής θυμάται ότι πρέπει να κάνει και εκλογές. Η διαδικασία σταματά, όμως, καθώς οι Γερμανοί, που έχουν παρεισφρήσει παντού στη χώρα, έχουν αγοράσει ΚΑΙ το υπουργείο Εσωτερικών, οπότε η όλη διαδικασία σταματά. Η Ελλάδα βρίσκεται προ αδιεξόδου, αλλά οι Γερμανοί έχουν την απάντηση που λέγεται «Κώστας Σημίτης». Ήταν ο μόνος που μπορούσε να συνομιλήσει μαζί τους τόσο άπταιστα και οι Γερμανοί, που είναι φίλοι μας και θέλουν το καλό μας, τον διορίζουν έπαρχο της Ελλάδας.

ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΣ. Για να κλείσει όμορφα η χρονιά και για να μην πούμε ότι ο Ομπάμα είναι ντεμέκ πρόεδρος των ΗΠΑ, προσπαθώντας ταυτόχρονα να δείξει ότι και αυτός τις ρίχνει τις βόμβες του αλλά χωρίς να σκοτωθεί κανείς, ξεκινά επίθεση στην Αλάσκα, ρίχνοντας τα τελευταία αποθέματα βομβών ουρανίου. Μέγιστη βλακεία αφού η Αλάσκα ανήκει στη Ρωσία που ετοιμάζεται για τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Δε θα γίνει, όμως, αφού οι πάγοι θα λιώσουν εντελώς και ο πλανήτης θα οδηγηθεί στην υπερθέρμανση. Οι εξωγήινοι ξεσπούν σε ζητωκραυγές και γράφουν με άσπρα γράμματα στο φεγγάρι «Και δε σας χάλασε, κουφάλες άνθρωποι». Σε μια κίνηση ανθρωπιάς οι άνθρωποι αφήνουν τα μίση και πιάνουν τα όπλα για να πολεμήσουν τον Αλφ και την παρέα του. Ο κόσμος μας, δεν θα είναι ποτέ πια ο ίδιος...
Καλή χρονιά, με υγεία!...

KΑΖΑΜΙΑΣ 2009

2008-12-28T09:23:00.005+02:00

Ο υποφαινόμενος δημοσιογράφος Σπύρος Σεραφείμ, είναι αυτό που πολύ τρυφερά θα ονομάζαμε «διορατικός επαγγελματίας». Μπορεί μικρός να διάβαζε Οράτιο και να έτρωγε μπαρμπούνια που κάνουν καλό στα μάτια, μπορεί να χτύπησε σα φώκια παλαμάκια όταν έμαθε ότι στα λατινικά «video» σημαίνει «βλέπω», αλλά δεν οφείλει στα ανωτέρω το κληρονομικό του χάρισμα.
Μπορεί να διαβάζει το μέλλον ως άλλος Ιωάννης της Αποκαλύψεως κι αυτό είναι κάτι που λίγοι γνωρίζουν. Ο μόνος λόγος που δε διαδίδει ότι διαθέτει το κληρονομικό χάρισμα, είναι επειδή φοβάται το φόρο κληρονομιάς που θα του επιβληθεί από τον κ. Αλογογ(σ)κούφη.
(Και μην αρχίζετε τα φοροτεχνικά κόλπα, ούτε ως γονική παροχή μπορεί να το περάσει)
Ένα κρύο κυριακάτικο πρωινό, λοιπόν, προέβλεψε με ακρίβεια το τι μέλλει γενέσθαι στην Ελλάδα, την επόμενη χρονιά, τα υπαγόρευσε στη Σούζι Κιου τη γραμματέα του και τα παρουσιάζει δωρεάν, σε δυο δόσεις, ως ελάχιστη προσφορά προς το συνάνθρωπο...
Καλή ανάγνωση...

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ. Καινούρια εισβολή διαδηλωτών στην ΕΡΤ, υπό το σύνθημα «αφίσται τιν TV και βγήται στους δρώμους». Από όλο αυτό, μόνο τα «TV», «και», «στους» είναι σωστά γραμμένα, απόδειξη ότι οι εισβολείς βλέπουν μόνο ΕΡΤ. Ο κ. Παναγόπουλος, πρόεδρος της ΕΡΤ, παθαίνει εγκεφαλικό καθώς ο κόσμος σταματάει να βλέπει ΕΡΤ και τα νούμερα του κρατικού καταποντίζονται. Σε μια γενναία κίνηση μικροαστισμού, ο απλός λαός πράγματι σηκώνει την κωλάρα του απ’ τους καναπέδες, καίει και γκρεμίζει την Αθήνα, κάνοντας πλιάτσικο στα καταστήματα ηλεκτρονικών και ηλεκτρικών ειδών. Έτσι, μια νέα κοινωνία γεννιέται, που διαθέτει, πλέον, άπασα, δονητές τριών ταχυτήτων και flat τηλεοράσεις. Ο πρόεδρος της ΕΡΤ συνέρχεται και βρίσκει την ευκαιρία να αυξήσει το ανταποδοτικό τέλος. Όχι στην ΕΡΤ. Στους δονητές.

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ. Χημεία και τέρατα και πάλι καταγράφουν οι κάμερες. Ένας μπάτσ, εεεε, συγγνώμη, ένας αστυνομικός ήθελα να πω, κι ενώ απειλείται η ζωή του, πυροβολεί δεκαπεντάχρονο έξω από το Γενικό Χημείο του κράτους (έξω από το κράτος, δηλαδή, αφού αυτό είναι το μεγαλύτερο Χημείο), αλλά η σφαίρα – σε αυτά τα παράξενα παιχνίδια που παίζει η ζωή στις σφαίρες που σέβονται το δραστικό τους βεληνεκές - χτυπάει σε κάτι αθλητικά πράσινα παπούτσια, μια ζαρντινιέρα που έχει πάνω της έναν Κύπριο φοιτητή που τσακώνεται μαζί της, εξοστρακίζεται και τραυματίζει ελαφρά μια κάμερα, ένα μικρόφωνο, έναν μπούμαν κι έναν καναλάρχη, επιλέξτε εσείς όποιον θέλετε. Ο κύριος Πάνος Σόμπολος, υπεύθυνος γραφείου Τύπου της κυβέρνησης, κι ενώ μόλις έχει αναλάβει καθήκοντα, επωμίζεται το βαρύ έργο της ενημέρωσής μας σχετικά με το γαλλικό μπιλιάρδο.

ΜΑΡΤΙΟΣ. Η Γιάννα βρίσκει θύμα, εεε, σόρι, αγοραστή για την εφημερίδα της, αλλά κρατάει το CITY FM, βασικά για το κτήριο, που εκεί το λένε «κτίριο». Ο Λιακόπουλος βγάζει νέο βιβλίο στο οποίο διερωτάται: «Blue Land: Ραδιοφωνικός σταθμός ή διαστημόπλοιο;». Οι μπλόγκερς μπαίνουν και πάλι στο παιχνίδι και ξεκινούν διαμαρτυρίες αφού ο ΣΚΑΪ απέλυσε τον Πιτσιρίκο. Ο Πιτσιρίκος καταγγέλλει ότι όλο αυτό είναι δάκτυλος Πορτοσάλτε, επειδή στα επεισόδια στα Εξάρχεια, τον περασμένο Δεκέμβριο του 2008, το γιαούρτι το έφαγε μόνο ο Άρης και ήταν και πρόβειο. Ο ΣΚΑΪ ξεκινά ραδιομαραθώνιο για την τόνωση του Άρη, παίζοντας στο repeat το Last Christmas, i gave you my yogurt…

ΑΠΡΙΛΙΟΣ. Η οικονομική κρίση έχει περάσει τις πύλες και χτυπάει τους απλούς εργαζομένους στα κανάλια: Το Mega απολύει τον Αρναούτογλου και παίρνει πίσω το Μουτσινά (και καλά θα κάνει), ο Antenna νυν απολύεις τον δούλον σου, δέσποτα. Ξέρω, δε βγαίνει νόημα, αλλά ήθελα να γράψω και κάτι υπερεαλιστικό, τι διάολο μελλοντολόγος θα ήμουν. Το Σταρ κάνει διευθύντρια τη Μανωλίδου (ice tea!) που χώρισε τον Adonis και παντρεύτηκε τον Κυριακού (όχι το γιο), ο Alpha κόβει τα αυτιά του Αυτιά, η ΕΤ3 κόβει και ράβει. Η Νικολούλη χάνεται, και μαζί της και το Alter.

ΜΑΪΟΣ. Τα ΜΜΕ συνεχίζουν να δοκιμάζονται σκληρά, πέφτει (ακόμη περισσότερη) τρελή πείνα. Οι μόνοι κερδισμένοι είναι οι δημοσιογράφοι των 700 ευρώ οι οποίοι τι είχαν, τι έχασαν! Σε μια κίνηση που θυμίζει κοριτσάκι με τα σπίρτα, Άθλιους των Αθηνών, ο Θέμος Αναστασιάδης αναγκάζεται να πάρει δανεικά από το Θόδωρο Ρουσόπουλο, τον θυμόσαστε; Ο Θόδωρος της Μάρας, που δεν ξεχνάει από πού ξεκίνησε, σπάει παγκάρι εκκλησίας και δανείζει το Θέμο, με δάκρυα στα μάτια. Στης Μάρας τα μάτια, φυσικά...

ΙΟΥΝΙΟΣ. Όλοι οι wannabe δημοσιογράφοι της τηλεόρασης, έχοντας κάνει ταχύρυθμα μαθήματα γερμανικών, στέλνουν βιογραφικά στον Alpha, με το βλέμμα στραμμένο στο RTL και μια καριέρα που υπόσχεται Πόρσε, BMW και λοιπά γερμανικά σούπερκαρς. Μαλακία τους, σόρι κιόλας, αλλά ο Alpha πωλείται στο Μιχάλη Γουλανδρή και μένουν με το «βαρούμ» στο χέρι. Βαρούμ σημαίνει «γιατί» και όπως έχετε καταλάβει έχω βάλει τον πατέρα μου να μου συνεχίσει τα μαθήματα γερμανικών, μια χαρά περιοχή είναι η Κάντζα...

Συνεχίζεται...