1.6.07

Για την Αμαλία

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»
(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαΐου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com/, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»
(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:
«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

* ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ


ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

17 σχόλια:

Σπύρος Σεραφείμ είπε...

είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε, Αμαλία μου.
Με το παράδειγμά σου, ας γίνει το περισσότερο...

BeBe είπε...

Καλημέρες :)
Το λιγότερο, όπως το έγραψες.

auburn Kate είπε...

ταλαιπωρήθηκα πολύ μέχτρι να το ανεβασω το ποστ γαι την Αμαλία. Ελπιζω ότι το έκανα καλά. Δεν είμαι και άσος στους υπολογιστές! σε φιλώ κύριε ταξιδιώτη...χχχχ

Γεωργία είπε...

καλό της ταξίδι...

adiple είπε...

Πάνω που πας να δεις με αισιοδοξία την θυσία μιας νέας κοπέλας - της Αμαλίας - ότι κάτι μπορεί να γίνει και να αλλάξει,

Πάνω που γεμίζεις τα πνευμόνια σου με τον καλοκαιρινό αέρα που έσκασε δειλά δειλά σήμερα (καλό μας μήνα),

Ακους την είδηση: μωρό που γεννήθηκε πρόωρα, πέθανε γιατί το ασθενοφόρο άργησε 3 ώρες ! ! !

και μελαγχολείς....

Αλεξία Κουλούρη είπε...

για να μην ξεχάσουμε την Αμαλία μας

passer-by είπε...

@adiple

Και περισσότερο μελαγχολώ γιατί σκέφτομαι ότι κάποιος θα έκανε τον καμπόσο κλείνοντας το ασθενοφόρο στο φανάρι και μπαίνοντας σφήνα μπροστά του στο μποτιλιάρισμα

και πάει το μωράκι.

roxanne είπε...

Επίσης τα δύο διαθέσιμα ασθενοφόρα ήταν προσφορά του χαμόγελου του παιδιού από ότι άκουσα στις ειδήσεις. Η ιδιωτική πρωτοβουλία βάζει τα ασθενοφόρα και το κράτος δεν καταφέρνει ούτε καν να τα οδηγήσει όπως πρέπει. Τι να πεις σε αυτή τη χώρα.

Μαριλένα είπε...

Καλησπέρα.
Για την Αμαλία που έφυγε.
Για τις Αμαλίες που έμειναν πίσω και το παλεύουν.


Καλό μήνα.

Τζένη είπε...

όχι άλλα φακελάκια

Aggelos Spyrou είπε...

Επαγγελματική κατάρτιση και ηθική.

Όταν λείπουν αυτά από έναν γιατρό έχουμε τάση για εύκολο πλουτισμό, αδιαφορία για επιμόρφωση, θανάτους από αμέλεια.

Όταν λείπουν από ένα μηχανικό, έχουμε σπίτια που γκρεμίζονται στον πρώτο σεισμό.

Όταν λείπουν από ένα δικηγόρο έχουμε ενόχους να κυκλοφορούν ανάμεσά μας.

Όταν λείπουν από έναν άνθρωπο, έχουμε αδιαφορία, αποξένωση, δυστυχία.

Dimosthenis είπε...

Καλησπέρα στην κοινοτητα

Είμαι πολύ επηρεασμένος από όσα διαβάζω, ακούω στο διαδίκτυο, γύρω από το ντόρο που έγινε στην Ελλάδα με την Αμαλία κι ανησυχώ. Ανησυχώ γιατί απλά στην πατρίδα τα πάντα ξεχνιούνται γρήγορα. Ας μη ξεχνάμε το Στέλλιο Παπαθωμά, παιδιά... Έχω γράψει πέντε αράδες στο δικό μου blogg και υπάρχει link για το Στέλλιο (στο σχόλιο δεν ξέρω πώς γίνεται, είμαι και φρέσκος...)

Είναι πολλά τα άσχημα, δυστυχώς και μέρα με τη μέρα αποκαρδιώνομαι...

Joshua είπε...

It's so nice for me to have found this blog of yours, it's so interesting. I sure hope and wish that you take courage enough to pay me a visit in my PALAVROSSAVRVS REX!, and plus get some surprise. My blog is also so cool!

Feel free off course to comment as you wish and remember: don't take it wrong, don't think that this visitation I make was a matter of more audiences for my own blogg. No. It's a matter of making universal, realy universal, all this question of bloggs.

I think it's to UNITE MANKIND! Don't see language as an obstacle. That's not the point. Open your heart and come along!!!!!

tf είπε...

Για την Αμαλία... επιτέλους.

rodoula-kelly είπε...

Ημασταν όλοι εδώ σήμερα ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ.
καλό μήνα Σπύρο.

Σπύρος Σεραφείμ είπε...

Αυτή η 1η Ιουνίου σήμερα ήταν αλλιώς. Διαφορετική. Σα μια σπίθα που ξεκινά και γίνεται φωτιά.
Για την Αμαλία μας
Για να μην ξεχνάμε να αγωνιζόμαστε κάθε μέρα
Εκείνη μας το θύμισε.

Σας ευχαριστώ πολύ όλους
Καλό μήνα

ΕΞΑΡΧΕΙΩΤΗΣ είπε...

Δεν μπορώ να είμαι αισιόδοξος.
Οταν βλέπω τους φορείς του κράτους να συμπάσχουν αντί να κάνουν την αυτοκριτική τους...
Δεν είναι μόδα η Αμαλία κύριοι.
Σταματήστε να θρηνείτε γιά τα εγκλήματά σας.
Κι αφού δεν μπορείτε να αυτοδικαστείτε,τουλάχιστον προσπαθείστε να μην τα διαπράττετε.
Και το κυριότερο:
σταματείστε να μιλάτε!!!