29.6.07

Αναζητάω-ώ…

Αυτή η βραδιά δεν είναι για μέσα, είναι για βόλτα, είναι για τσιγάρο και σκέψεις, είναι από τα πράγματα που κάνω πολύ καλά!
Χαμογελάω και με κοιτάζω στον καθρέπτη, τα μάτια μου λένε «απάνω τους», ανοίγω την οροφή του αυτοκινήτου, στα χαμένα μονοπάτια το μυαλό μου γυρίζει και ξανά η αναζήτηση μέσα μου αρχίζει…

Το γήπεδο του Χαλανδρίου τέτοια ώρα έχει φώτα αναμμένα, αν και κανείς δεν κάνει μέσα προπόνηση, γελάω μόνος μου, «after γήπεδο για ξενύχτηδες», δεν πειράζει, μωρέ, τι κι αν τα ενεργειακά αποθέματα της ΔΕΗ χτυπήσουν κόκκινο, who gives a fuck, ποιος θα αναζητήσει ευθύνες κι από ποιον…

Στην πλατεία που έχει κατασκευαστεί πάνω από το τούνελ της Αττικής Οδού στα Βριλήσσια δεν έρχεται κανείς, πατάω λίγο γκάζι και η ουρά του αυτοκινήτου χάνεται προς τα δεξιά λες και θέλει να χαιρετήσει τα αστέρια εκεί ψηλά. Περιμένω στο στοπ και, ξαφνικά, δε μου ρίχνει κανείς αγιασμό, ούτε απόφοιτοι παίζουν «μπουγέλο», ούτε με φτύνει κάποιος εντυπωσιασμένος για το παντιλίκι. Κάποιος ανόητος, στην καλύτερη περίπτωση, έβαλε σε λάθος μέρος τα pop-up που ποτίζουν το γκαζόν και αρκετές στάλες μπαίνουν μέσα στο κόκπιτ του αυτοκινήτου, κάνοντάς με μούσκεμα! Ειλικρινά, καθόλου δεν με νοιάζει που έγινα Σπύρος ο πάπιος, αλλά, ρε ηλίθιοι, ποιος σας είπε ότι έχουμε νερό για ξόδεμα;
Τι αναζητάω κι εγώ, βραδιάτικα…

Στην Αττική οδό πηγαίνω με λίγα, με προσπερνάει φορτηγό που μεταφέρει άμμο και κάποιοι κόκκοι μπαίνουν στα μάτια μου, αλλά δε με νοιάζει, τραγουδάω δυνατά, «δουλειά μέσα στη νύχτα, παιχνίδι χαμένο, αλλά όλο ψάχνομαι κι όλο επιμένω – τελευταίο θρανίο και μια ανούσια θητεία» και συνειδητοποιώ ότι δίπλα μου είναι ένα Saab cabriolet, τριαντάρες συν-πλην, γελάνε, τραγουδάνε κι εκείνες μαζί μου με χέρια υψωμένα στον ουρανό, είναι το τέταρτο αυτοκίνητο με singles γυναίκες, χμ, κάτι αναζητούν αυτές βραδιάτικα, συγγνώμη, κορίτσια, αυτή η βόλτα απόψε είναι μόνο για μένα, κατεβάζω μια ταχύτητα και εξαφανίζομαι…

Έξοδος προς Λαμία, έχω πάρει την άνοδο της Εθνικής, μια παρέα πιτσιρικάδων με ένα αυτοκίνητο - που, πλέον, από την πολλή μετατροπή δεν μπορώ να καταλάβω τι μάρκα είναι - έχει φάει σκάλωμα με το αυτοκίνητο που οδηγώ, το δικό τους ούτε να το βλέπω δεν θέλω, πάντα μου φέρνει στιλιστική αναγούλα η λάμπα νέον κάτω από το αυτοκίνητο. (Μεγάλε, σύνελθε, δεν είσαι στο Μπρονξ, ούτε καν αποτυχημένος έμπορος κόκας στα Άνω Λιόσια δεν είσαι.) Τους κοιτάζω με ύφος που δηλώνει ξεκάθαρα ότι θα ήθελα να πάνε στο γέρο διάολο και αυτοί και ο Βας Βας ο Παρασκευάς τους, που ακούγεται σε ακτίνα 18 χλμ. και μου τρυπάει τα τύμπανα, αλλά δεν ασχολούμαι άλλο, δεν μπορώ να αναζητήσω πολιτισμό τέτοια ώρα.

Αυτό που θέλω να αναζητήσω απόψε, είναι μόνο μια απάντηση, που σκέφτομαι από το πρωί, με αφορμή έναν μπογιατζή που έλιωνε ο άνθρωπος μέσα στο λιοπύρι βάφοντας:
Πόσο εύκολο είναι να αλλάξει ένας άνθρωπος ζωή;

Μέχρι την Κυριακή που θα επιστρέψω στην Αθήνα και θα διαβάσω τις απαντήσεις σας, έχετε καιρό να το σκεφτείτε. Και μακάρι αυτή η αναζήτηση μέσα σας να σας κάνει να αλλάξετε και τη ζωή που κάνετε, αν δεν σας καλύπτει…

Κοιτάζομαι στον καθρέπτη για να βγάλω με κολλύριο την άμμο που έπεσε από το φορτηγό στα μάτια μου, χαμογελώ, όπως άρχισε η βραδιά έτσι θα τελειώσει, με κοίταγμα στον καθρέπτη. Είναι κόκκινα, αλλά ακόμα βλέπω, με βλέπω μέσα στον καθρέπτη, διαβάζω τα μάτια μου. Εκεί μέσα γράφει «επιθυμία για ζωή», καμία καλή μάρκα για να τ’ αγοράσεις αυτό δεν υπάρχει.
Ξημερώνει σε λίγο κι η επιστροφή είναι πάντα απότομη, μα το ταξίδι έχει γίνει.
Πολύ χαμηλές πτήσεις με εισιτήριο την επιθυμία για άλλους κόσμους, άλλους χρόνους.

Και, το βασικότερο: επιθυμία για άλλη ζωή...

28.6.07

Δίψα

Δεν είν' η θάλασσα, ο ήλιος
τα χαμένα νησιά
δεν είναι τίποτα απ' όλα
κι είναι όλ' αυτά...

Είν' η κρυφή σου η ατέλειωτη Δίψα
Είναι η Δίψα που σε κρατά ζωντανό
Είν' η κρυφή σου η ατέλειωτη Δίψα
Είναι η Δίψα για καθαρό ουρανό...

Ίσως, επίσης, να είναι και η δίψα δυο ψυχών να βρεθούν μαζί
Ή η δίψα των χειλιών να ενωθούν και μονομιάς να στεγνώσουν από την κάψα του πάθους
Η δίψα της άσβεστης επιθυμίας για έναν άνθρωπο και μόνο...
Η δίψα η βαθιά σαν ωκεανός αισθήσεων.
Η δίψα για αυτά που θες να ζήσεις

Ίσως να μην είναι τίποτα απ' όλα και να είναι όλ' αυτά. Κι άλλα τόσα...

Ποια είναι η δική σας η δίψα;

27.6.07

«Πεθαίνω»…

Το ρήμα «πεθαίνω» το χρησιμοποιούν μόνο οι άνθρωποι, είναι το μόνο είδος πάνω στον πλανήτη που γνωρίζει ότι κάποια στιγμή θα πεθάνει. Επειδή είμαι φύσει αισιόδοξο άτομο και επειδή δεν θα ήθελα να το δούμε καθόλου μακάβρια, ή, έστω, στις διαστάσεις που όλοι γνωρίζουμε, λέω σήμερα να εξετάσουμε τις άλλες έννοιες που έχει το ρήμα «πεθαίνω» στη γλώσσα μας, να βρούμε πού αλλού το χρησιμοποιούμε, προσδίδοντάς του άλλες σημασίες.
Καλοκαίρι είναι και «πεθαίνουμε» για πολλά…

«Πεθαίνω» όταν έχω μόλις παραδώσει κείμενο 4000 λέξεων και έχω κλείσει την ύλη του περιοδικού!
«Πεθαίνω», όμως, όταν ξαφνικά σκάει ένα θέμα άλλων τόσων λέξεων...

«Πεθαίνω» όταν βρίσκομαι στις 12.000 στροφές…
«Πεθαίνω», όμως, όταν τελειώνει ο δρόμος και όχι το γκάζι και δεν προλαβαίνει το γόνατό μου να ξύσει την άσφαλτο.

«Πεθαίνω» να έρθει η Παρασκευή
«Πεθαίνω», όμως, γιατί δουλεύω και Σάββατο και Κυριακή!

«Πεθαίνω» για μια όμορφη γυναίκα μέσα σε ένα super car.
«Πεθαίνω» με τη σκέψη ότι θα τη μάθω να οδηγεί!

Κι άλλα «πεθαίνω»…

«Πεθαίνω» από επιθυμία να σε δω

«Πεθαίνω» να κάνουμε μαζί ένα μπάνιο

«Πεθαίνω» να μετράω μέρες για σένα

«Πεθαίνω» να σε κοιτάζω στα μάτια, χωρίς να μιλάμε

«Πεθαίνω» για την ανάσα σου στο αφτί μου

«Πεθαίνω» να σε βλέπω στο μισοσκόταδο και να κλέβω τα καρέ σου…

«Πεθαίνω» να σου δίνω τα φιλιά στων κεριών το φως
και να παίρνω αυτά που ο νους μας απαγορεύει

26.6.07

Για τ’ αδέρφια που χάθηκαν νωρίς


Πολλές φορές θέτω ερωτήματα στον εαυτό μου. Όσοι διαβάζετε τακτικά, το ξέρετε.
Αυτή τη φορά τα ερωτήματα που θέτω, αφορούν στην ίδια τη ζωή. Ξεκινάω…

Γιατί, κυρίως, οι νέοι άνθρωποι πέφτουν στα ναρκωτικά; Τι δεν έχει γίνει σωστά και χάνονται τ’ αδέρφια μας;
Εννοείται ότι δεν θα ήθελα να πω συνθήματα του τύπου «Ναι στον αθλητισμό ­ Όχι στα ναρκωτικά». Τα εύηχα συνθήματα, χωρίς όμως να ισχυροποιούνται με επιχειρήματα, που έχουν απλώς φευγαλέα επίδραση στο συναίσθημα και δεν είναι τίποτε άλλο από «έπεα πτερόεντα», δεν μου αρέσουν

Από την άλλη, όχι, δεν θα ήθελα ποτέ να ταυτιστώ με «δυσκοίλιους» ακροδεξιούς βλάκες όπως η Nάνσι Pίγκαν και οι ναζιστικής έμπνευσης «Just Say No» πολιτικές της, μόνο το stay drug free μου κάνει, ούτε βέβαια να περάσω γι' άλλος, ένας πρώην «καμένος» και νυν «βαθύτατα μεταμελημένος» ρόκερ. H συνείδησή μου όμως μου επιβάλλει πλέον να κρατώ αποστάσεις απ' αυτά, και εξηγούμαι:
Τα ναρκωτικά είναι το είδος του χάι που θα σας συνιστούσα ανεπιφύλακτα και με κάθε τρόπο να αποφύγετε. Όμως, σε μια άλλη περίπτωση, τα ναρκωτικά αποτελούν μια πραγματικότητα που δεν μπορούμε να παραβλέψουμε.

"Δεν αρνούμαι, βεβαίως, ότι καθένας έχει το δικαίωμα ν' αποφασίσει πώς θα χρησιμοποιήσει το σώμα του. Kαμιά κυβέρνηση, οργανισμός ή πρόσωπο δεν δικαιούται να του επιβάλει κάτι διαφορετικό. Eίναι ξεφτίλα, π.χ., το γεγονός ότι μια κατά τεκμήριο αβλαβής ουσία όπως το χασίς είναι παράνομη, τη στιγμή που τα τσιγάρα και το αλκοόλ είναι κοινωνικά αποδεκτά και νομίμως διαθέσιμα 24 ώρες το 24ωρο. Θέλω απλώς να επικεντρώσω στο ποιος ωφελείται από το εμπόριο εθιστικών ναρκωτικών όπως η ηρωίνη και η κοκαΐνη. Aυτές, προπαντός, οι ουσίες, αποτελούν ένα μέσο κυριαρχίας και επιβολής για εξουσιομανείς παράφρονες και διαφόρων ειδών αποβράσματα, που επιδιώκουν να διαφεντέψουν την ανθρωπότητα αναρριχώμενοι στην εξουσία πάνω στις πλάτες λεγεώνων από εξαρτημένα, πειθήνια και ακίνδυνα ζόμπι. Aπ' αυτή την οπτική, τα ναρκωτικά αποτελούν ένα είδος χημικού πολέμου ενάντια σ' ένα δυνάμει επαναστατικό πληθυσμό. Όποιος, όμως, «πολεμά την εξουσία» πρέπει ν' αντιστέκεται σε κάθε μορφή φίμωσης ή υποδούλωσης. O διαρκώς ετοιμοπόλεμος μαχητής είναι ο καλύτερος.
Kάντε έρωτα όλη τη νύχτα. / Kάντε ροκ από το σούρουπο ως την αυγή. / Mείνετε μόνο μακριά απ' αυτά τα ναρκωτικά..."
Το είπε ο Blaine Reininger, τραγουδιστής, μουσικός, συνθέτης, ιδρυτικό μέλος των Tuxedomoon

Ποιο είναι το δικό σας «ναρκωτικό»; Τι είναι αυτό που σας δίνει ένα απίστευτο high, που δεν μπορεί να σας το δώσει καμία ναρκωτική ουσία;
Για παράδειγμα, ο Mπράιαν Φέρι το είχε πει: «Love is a Drug»…

Υ.Γ.: Σήμερα, 26 Ιουνίου, είναι η Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών και της Παράνομης Διακίνησής τους. Έχω χάσει πολλούς φίλους, πολλά «αδέρφια» από τα ναρκωτικά. Αυτό το κείμενο ίσως να ήθελαν να το γράψουν εκείνοι. Δεν ξέρω, δεν μπορώ να είμαι σίγουρος.
Όμως, Αλέξη, Κώστα, Μαρία, Τάκη, Γεωργία, Στέλιο, Γιάννη, είμαι σίγουρος ότι αυτό το κείμενο το χαρίζω σ’ εσάς…

25.6.07

Υδάτινος πολιτισμός


Ήταν σαν σήμερα, 25 Ιουνίου 1996. Ο Ζακ-Υβ Κουστώ έκλεισε τελικά τα μάτια του στο σπίτι του στο Παρίσι. Δεν ήταν μόνο Ωκεανολόγος, μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας και της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ.
Ήταν ο άνθρωπος που μας έμαθε τι θα πει βυθός.
Ο Γάλλος, βούτηξε σε τόσο μεγάλα και παρθένα βάθη που κανείς δεν δύναται να αμφισβητήσει τον ηρωισμό των καταδύσεών του.
Σε έναν εντελώς άγνωστο, μπλε κόσμο.

Πριν από τον Κουστώ η επαφή μας με αυτόν τον κόσμο - και με όλα αυτά τα πολύχρωμα πλάσματα που λικνίζονται μέσα του - διαρκούσε όσο και μια υποβρύχια, ανθρώπινη αναπνοή.
Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εγώ μεγάλωσα με τον Κουστώ. Μάλιστα, όταν τα άλλα παιδάκια απαντούσαν «αστροναύτης» στην ερώτηση «τι θες να γίνεις όταν μεγαλώσεις», εγώ απαντούσα «Κουστώ». Κουστώ, φυσικά και δεν έγινα, αλλά είχα και εκείνη τη συνάντηση με το «μεγάλο λευκό», οπότε το «άθλημα» το παράτησα τελείως.

Όσα πρέπει να θυμόμαστε και να γνωρίζουμε

@ Τα περίεργα γυαλιά που φορούσαν οι αλιείς μαργαριταριών ενέπνευσαν τον Κουστώ να κατασκευάσει την πρώτη μάσκα καταδύσεων, το 1936. Με τη βοήθεια της μάσκας ο Κουστώ έκανε συνεχείς καταδύσεις και εξερευνήσεις. Καθώς όμως ήθελε να παραμένει όσο το δυνατόν περισσότερο κάτω από το νερό, καταπιάστηκε με την κατασκευή μιας στολής που θα διατηρούσε ζεστό το σώμα του δύτη αλλά και μιας συσκευής παροχής οξυγόνου. Ταυτόχρονα έφτιαξε μια αδιάβροχη θήκη για την κάμερα, ώστε να μπορεί να κινηματογραφεί όσα έβλεπε. Με τη βοήθεια του έμπειρου μηχανικού Εμίλ Γκανιάν, το 1943, κατάφερε να φτιάξει την ολοκληρωμένη στολή του δύτη.

@ Ο Κουστώ έπεισε τις στρατιωτικές και πολιτικές αρχές της Γαλλίας να δημιουργήσουν μια υποβρύχια ερευνητική ομάδα. Το 1950 ιδρύθηκε η Γαλλική Ωκεανογραφική Υπηρεσία και δύο χρόνια αργότερα το Κέντρο Εξελιγμένων Θαλάσσιων Ερευνών. Ο Κουστώ παράλληλα είχε ξεκινήσει το γύρισμα των πρώτων του ντοκυμαντέρ τα οποία και βραβεύτηκαν στο Φεστιβάλ των Καννών. Τότε αγόρασε ένα παλιό ναρκαλιευτικό σκάφος το οποίο μετέτρεψε σε εξερευνητικό και το ονόμασε «Καλυψώ». Σαν άλλος Οδυσσέας ξεκίνησε μαζί με τη δική του πλωτή νύμφη για να εξερευνήσει τον «Σιωπηλό Κόσμο», όπως ονόμασε τον βυθό της θάλασσας. (Ένας χαρακτηρισμός που έγινε τίτλος του βιβλίου που έγραψε το 1953, το οποίο πούλησε 5 εκατομμύρια αντίτυπα και μεταφράστηκε σε 22 γλώσσες.)

@ Το 1955 ο Κουστώ ξεκίνησε ένα ταξίδι 13.800 μιλίων για να καταγράψει στο κινηματογραφικό φιλμ όλα όσα περιέγραφε στις σελίδες του βιβλίου. (Ένας από τους βοηθούς κινηματογραφιστές ήταν ο νεαρός τότε Λουί Μαλ.) Έτσι άρχισε μια απίστευτη διαδρομή που οδήγησε τον Κουστώ στα βάθη όλων των θαλασσών του πλανήτη, στη δημιουργία εκατοντάδων ντοκυμαντέρ και ταινιών που κέρδισαν πολλά βραβεία (ανάμεσά τους δέκα Εμι και ένα Οσκαρ). Ήταν ο πρώτος που ήρθε πρόσωπο με πρόσωπο με καρχαρίες και φάλαινες, εξερεύνησε αμέτρητα ναυάγια, ενώ προσπάθησε να δώσει απαντήσεις σε διαφόρους θρύλους όπως αυτόν της Ατλαντίδας. Γι' αυτόν τον σκοπό επισκέφθηκε μάλιστα αρκετές φορές τα δικά μας νερά, ερευνώντας από το 1955 ως το 1976 διάφορες περιοχές ανάμεσα στη Σαντορίνη και στην Κρήτη. Σε δηλώσεις του τον Νοέμβριο του 1976 ο Κουστώ απέκλεισε την ύπαρξη της Ατλαντίδας στη συγκεκριμένη περιοχή, κάτι που υποστήριζαν πολλοί.

@ Τα τελευταία 17 χρόνια της πολυτάραχης ζωής του ο Κουστώ αντιμετώπισε πολλά προβλήματα, με κορυφαίο όλων τον θάνατο του γιου του, Φιλίπ, τον οποίο προόριζε για διάδοχό του. Έτσι υποχρεώθηκε να συνεργαστεί με τον μεγαλύτερο γιο του, Ζαν Μισέλ, με τον οποίο όμως είχαν πολύ κακές σχέσεις. Το 1990 η σύζυγός του, Σιμόν Μελχιόρ, η οποία τον ακολουθούσε σε όλες του τις περιπέτειες, πέθανε. Ο Κουστώ, σε ηλικία 79 ετών, παντρεύτηκε τη Φρανσίτ Τριπλέ, με την οποία απέκτησε δύο παιδιά. Οι συνεχείς τριβές με τον Ζαν Μισέλ οδήγησαν τον τελευταίο να αποχωρήσει από το Ίδρυμα Κουστώ το 1992. Το τελικό χτύπημα για τον ηλικιωμένο αλλά πάντοτε μαχόμενο εξερευνητή ήρθε το 1996, όταν το θρυλικό «Καλυψώ» προσάραξε σε ύφαλο στο λιμάνι της Σιγκαπούρης με αποτέλεσμα να βυθισθεί.

@ Ο ίδιος ο Κουστώ κέρδισε παγκοσμίως τη φήμη του υπέρμαχου του περιβάλλοντος. Το 1978 είχε δαπανήσει 900.000 δολάρια για μια έρευνα για τα τοξικά απόβλητα στη Μεσόγειο. Μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας από το 1988, είχε πάρει δραστήρια μέρος στις διεθνείς διαμαρτυρίες για τη ρύπανση των θαλασσών. Το 1995 ένωσε τη φωνή του στις διεθνείς αντιδράσεις κατά της επανάληψης των γαλλικών πυρηνικών δοκιμών στο Νότιο Ειρηνικό από τον Γάλλο πρόεδρο Ζακ Σιράκ.

@ Το έργο του πρωτοπόρου εξερευνητή των θαλασσών συνεχίζουν σήμερα οι γιος του Ζαν Μισέλ, αλλά και τα εγγόνια του Σελίν και Φαμπιάν. Μόνο που στις μέρες μας τα πράγματα έχουν πια αλλάξει: Δυστυχώς δεν είναι μόνο η αγάπη για τον άγνωστο κόσμο των θαλασσών που έλκει την οικογένεια Κουστώ σε καταδύσεις και εξερευνήσεις! Είναι μαζί και η αγωνία τους για το αύριο του υδάτινου κόσμου (το οποίο - ας μην ξεχνάμε - είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το δικό μας αύριο). Εδώ και χρόνια ο Ζαν Μισέλ Κουστώ ίδρυσε το μη κερδοσκοπικό ερευνητικό και εκπαιδευτικό ίδρυμα Ocean Futures Society. Στόχος του ιδρύματος είναι να συμβάλει στην αλλαγή του τρόπου σκέψης μας σχετικά με το περιβάλλον, να μας κάνει να αντιληφθούμε ότι όλοι έχουμε ευθύνη και όλοι μπορούμε να υιοθετήσουμε έναν τρόπο ζωής φιλικό προς αυτό.

Πηγές
Βήμα
Τα Νέα
* www.cousteau.org/

Αντί επιλόγου, μια κατάδυση

Ο Ζακ Υβ Κουστώ
(θα συνεχίσω να τον γράφω Κουστώ, με ωμέγα), θα μείνει για πάντα στο μυαλό μου, ως ο άνθρωπος που με πήγε εκεί που δεν θα μπορούσα να πάω μόνος μου. Υπήρχαν πολλά μαύρα στίγματα στη ζωή και στην καριέρα του, του αποδόθηκαν αρκετές κατηγορίες. Εγώ δεν θέλω να τα θυμάμαι αυτά.
Στα μάτια μου είναι και θα είναι ο Σιωπηλός Κόσμος του και στα αυτιά μου η μουσική που έντυνε τα ντοκιμαντέρ του…

Υ.Γ1: Αφιερωμένο στο Sardo. Click-@, κάποιοι αλήτες-ρουφιάνοι-δημοσιογράφοι στα blogs, δεν γράφουμε μόνο αυτοβιογραφικά, δεν γράφουμε για να κάνουμε επίδειξη, το ποιος είναι ο καθένας μας το ξέρει πρώτα ο ίδιος. Εδώ, γράφουμε το κάτι παραπάνω, από ό,τι θα γράφαμε στα Μέσα που δουλεύουμε. Και έτσι βγάζουμε από την ψυχούλα μας πράγματα. Όποιος θέλει τα παίρνει και τα κάνει δικά του. Σε φιλώ, φίλε!

Υ.Γ.2: Μη μασάτε με τη ζέστη. Σαν χθες, 24 Ιουνίου 1912, αφόρητος καύσωνας ενέσκηψε στην Αθήνα, με αποτέλεσμα να πεθάνουν από τη θερμοπληξία 14 άτομα και να γίνουν πρωτοσέλιδο σε όλες τις εφημερίδες της εποχής. Πάντα έκανε ζέστη…

Υ.Γ.3: Σαν σήμερα, 25 Ιουνίου 1991, η Γιουγκοσλαβία διασπάται. Σλοβενία και Κροατία κηρύσσουν την ανεξαρτησία τους. Οι παλιοί φίλοι του μπλογκ είχαν διαβάσει ένα κείμενο που είχα γράψει.
Οι νεότεροι φίλοι, που ήρθαν πρόσφατα στην παρέα, μπορούν να το διαβάσουν εδώ.

23.6.07

Στη θάλασσα

Ήρθε άλλο ένα Σαββατοκύριακο.
Σαν κάθαρση για όλο το τρέξιμο της εβδομάδας, να μπαίνεις μέσα του κουρέλι, ρετάλι και να βγαίνεις άλλος άνθρωπος.
Ύλη στο περιοδικό κλείσαμε, μάτι, επίσης, δεν κλείσαμε, είμαι κουρασμένος, έχω μαύρους κύκλους, «μ’ αρέσεις όπως και να ‘σαι», μου λέει, «έχω το μαγικό φίλτρο για να γιατρεύω τα πάντα», γελάω, οδηγώ προς τη θάλασσα.
Πετάω παπούτσια, τα πόδια μου βυθίζονται στην άμμο, μπαίνει ανάμεσα στα δάχτυλά μου, η αποθεραπεία από την εργάσιμη εβδομάδα μόλις άρχισε.
Με κοιτάει, γελάει και τα μάτια της λάμπουν, στην πραγματικότητα μέσα τους βλέπω το έργο προσεχώς.
Η θάλασσα είναι ήρεμη, σαν λίμνη, ο ήλιος ανεβαίνει και ζωντανεύει τα σχήματα, φτιάχνει νέα χρώματα, η θάλασσα λικνίζεται σαν ατελείωτος όγκος από το περισσότερο μπλε που έχεις δει ποτέ. Δεν έχει καθόλου κόσμο, τη βλέπω μέσα από τα γυαλιά ηλίου μου και την παρατηρώ, το ξέρει ότι τη χαϊδεύει το βλέμμα μου, μένω στις λεπτομέρειές της. Τη γλώσσα που βρέχει τα χείλη, την άμμο πάνω στο κορμί της, χαμόγελα, παίζει μ' ένα παρεό, το κάνει φούστα, μαντίλι, σουτιέν, καπέλο, παίζει, φοράει μόνο το κάτω μέρος του μαγιό.
Βάζει την πλάτη της στο στήθος μου, σαν να θέλει να κρυφτεί στην αγκαλιά μου, καπνίζουμε από το ίδιο τσιγάρο, της χαϊδεύω τα ξανθά, λιτά της μαλλιά, της ψιθυρίζω στ’ αφτί το πώς πέρασα, «είσαι κουρασμένος», μου λέει, «αλλά θα σε ξεκουράσω εγώ γιατί σ’ αγαπάω», με φιλάει, τα χείλη της δεν μυρίζουν μόνο θάλασσα, έχουν τη δική της γεύση. Γεύση που μόνο το μυαλό σε κάνει να θυμάσαι.
Σηκώνεται, με πιάνει από τα χέρια, με σηκώνει, συνεχίζει να με φιλάει, η ανάσα της είναι κοφτή, με τραβάει προς τη θάλασσα, με κοιτάζει στα μάτια και γελάει, νομίζει ότι θα σταματήσω και δεν θα πέσω με τα ρούχα μέσα, συνεχίζω, με φιλάει κι άλλο για να εξαργυρώσουμε τα χρόνια που χάσαμε, καλό σαββατοκύριακο να έχουμε, κινητό δεν έχουμε πια, αλλά ποιος νοιάζεται, κόσμο δεν έχει τριγύρω, Σαββατοκύριακο έχουμε…

22.6.07

Δεν το ξανακάνω σε…

Στις 22 Ιουνίου κάθε χρόνο, σαν σήμερα δηλαδή, οι φανατικοί φίλοι του «Σκαραβαίου» (του δημοφιλούς μοντέλου «Beetle» της Volkswagen), γιορτάζουν το αντικείμενο της λατρείας τους. Η ημερομηνία αυτή επιλέχθηκε γιατί, στις 22 Ιουνίου 1934, ο μισητός Αδόλφος Χίτλερ υπέγραψε συμβόλαιο με τον Φέρντιναντ Πόρσε (θεός μηχανικός, προσκυνώ) για την κατασκευή του «Σκαραβαίου».
Σας έχω ιστορία…
…Γνωριστήκαμε πριν από λίγες ημέρες στo καφέ που έμενε μέχρι αργά ανοιχτό, για να σερβίρει εμένα και τους συναδέλφους μου στην εφημερίδα. Ήταν σερβιτόρα και, τα βράδια που δεν είχε τρελή δουλειά, έφτιαχνε και καφέδες. Στην εφημερίδα, της την είχαν πέσει όλοι. Όλοι, όμως. Είχαν βάλει και στοιχήματα για το «ποιος θα τα κατάφερνε».
Εκτός από εμένα που δεν είχα ασχοληθεί καθόλου. Όχι ότι δεν μου άρεσε, ψηλή ήταν, γυμνασμένη ήταν, απλώς, την πολιορκούσαν όλοι και δεν ήθελα να είμαι ένας από το σωρό.
Κάθε φορά που πήγαινα εκεί, ενώ με όλους ήταν τυπική, με μένα ήταν κάτι παραπάνω από διαχυτική. Ένα βράδυ - κι ενώ είχαμε να εκδώσουμε δύο φύλλα εφημερίδας γιατί μεσολαβούσε αργία και θα καθόμασταν – φεύγοντας, μαζί με τον καφέ που τον έφτιαχνε πάντα χωρίς να με ρωτήσει, θυμόταν τι έπινα, μου έδωσε κι ένα κομμάτι χαρτί με το τηλέφωνό της.

Δεν το είπα σε κανέναν από τους συναδέλφους μου - δεν εκθέτουμε κυρίες ποτέ, ούτε είμαστε κοκοράκια που υπερηφανευόμαστε για τα κατορθώματά μας. Την επόμενη μέρα το μεσημέρι, προτού φύγω για την εφημερίδα, την πήρα τηλέφωνο. Στο τηλέφωνο ήταν πολύ γλυκιά, χάρηκε πολύ που επικοινώνησα μαζί της και μου είπε να βρεθούμε το ίδιο βράδυ, να πάμε καμιά βόλτα μετά τη δουλειά.
Σχόλασα, έκλεισε το μαγαζί, «πάμε;», πάμε της λέω και πάω να ξεκλειδώσω το αυτοκίνητό μου. «Όχι», μου λέει, «θα πάμε με το δικό μου και θα σε πάω όπου θέλω». Το «δικό της» ήταν ένας Σκαραβαίος του 1983, σε πολύ καλή κατάσταση, μπαίνω μέσα, πού πάμε ρωτάω, «θα δεις» απαντάει, και με πηγαίνει κάπου κοντά στο Αιγάλεω, σ’ ένα λόφο, ερημιά.

Παρκάρει και, προτού πω κάτι, να ανάψω ένα τσιγάρο, βρε αδερφέ, έπεσε πάνω μου κι άρχισε να με φιλάει και, σχεδόν, να με δαγκώνει. Η ανάσα της έχει γίνει πολύ βαριά, με χαϊδεύει παντού, ξαφνικά έχω μείνει χωρίς ανάσα και χωρίς πουκάμισο. Και χωρίς κουμπιά, κείτονται στο after market πατάκι του αυτοκινήτου.
«Πάμε πίσω», μου λέει, δεν βγαίνουμε από το αυτοκίνητο, προσπαθεί να χωρέσει τα 183 εκατοστά της στο στενό πίσω, άβολο κάθισμα, με τραβάει με λύσσα να μπω μέσα της. Σηκώνω το βλέμμα μου, κοιτάζω έξω από τα παράθυρα-πολεμίστρες και βλέπω τη μάπα ενός τύπου να είναι κολλημένη στο πίσω παράθυρο. Σοκ και δέος.
Δεν χάνω την ψυχραιμία μου, «ματάκιας», της λέω ήρεμα, για να μην αρχίσει να στριγκλίζει.
Εκείνη είναι χαλαρή, ενώ θα έπρεπε να αρχίσει να ντύνεται και, αντ’ αυτού, μου λέει το αμίμητο, το αξέχαστο: «Σε είχε δει και μου είχε πει ότι είσαι ωραίος τύπος και πως θα ήθελε να μας δει να κάνουμε sex. Μη σταματάς, λοιπόν. Είναι ο καλός μου, έτσι φτιάχνεται»…

Όπως καταλαβαίνετε, από τότε δεν έχω μπει ποτέ ξανά σε Σκαραβαίο.
Ούτε καν στο νέο Beetle, στην παρουσίασή του ήμουν πολύ «άρρωστος», με πυρετό στον αστράγαλο(!), ενώ είχε «πεθάνει» και μια θεία μου.
Επίσης, έκοψα τους βραδινούς καφέδες…
Εσείς, σε ποιο αυτοκίνητο δεν θα το ξανακάνατε; Και μην πείτε σε Autobianci. Το έχει πει ο Τουρνάς, το 1988!

21.6.07

Me gusta…

Με γούστα, καλά το διάβασες. Κάποιες λέξεις ανά τον κόσμο είναι τόσο κοινές, που μπορείς να συνεννοηθείς μόνο με τα μάτια και με ελάχιστες λέξεις. Το συναίσθημα και η γλώσσα του σώματος, πολύ περισσότερο η γλώσσα πάνω σ’ ένα σώμα, στοιχειοθετούν τους παγκόσμιους κώδικες επικοινωνίας.

Σαν σήμερα, 21 Ιουνίου 1961, γεννήθηκε ο Μανού Τσάο, γαλλοϊσπανός στην καταγωγή.
O κομαντάντε Mανού και οι μουσικές ταξιαρχίες του είναι το ισχυρότερο μουσικοκοινωνικό ρεύμα από την εποχή του Mάρλεϊ και ενώνει τους πάντες υπό το απλό και δυνατό σύνθημα «Γουστάρω!». Εκείνος το λέει «me gustas», όπου ο καθείς κοτσάρει τα γούστα του, τα θέλω του, τις επιθυμίες του, αρκεί βέβαια να υπάρχει κάποιος να συμφωνήσει, όπως και στο τραγούδι.

Παράδειγμα: «Me gusta sex», θα πει ο ένας, για να πάνε όλα καλά ο ερωτώμενος θα πρέπει να απαντήσει «me gustas tu», γιατί αλλιώς υπάρχει, πώς να το πω, «δυσκολία συναισθηματικής δέσμευσης»!
Επισκεφθείτε το site http://www.manuchao.net/ και μπείτε στο forum για να γνωρίσετε αγόρια και κορίτσια από τη Γουαδαλαχάρα. Τα κορίτσια εκεί είναι θεές, κάποια στιγμή να θυμηθώ να γράψω ένα ποστ...
«Eίναι μεσάνυχτα στο Tόκιο. Eίναι πέντε η ώρα στο Mαλί. Tι ώρα είναι στον Παράδεισο;».

Tέτοια λέει ο Mανού και δονείται η ταπετσαρία του αυτοκινήτου μου.

Συμπληρώσετε, λοιπόν, τα δικά σας «me gusta…», αυτά που θα θέλατε τώρα, που διαβάζετε αυτό το ποστ. Οι γρήγορες και αυθόρμητες σκέψεις είναι, τελικά, οι πιο μύχιες επιθυμίες μας.
Για παράδειγμα, εγώ αυτή τη στιγμή «me gusta» το τρία στα τρία της ομάδας μου στο μπάσκετ.

Χτυπάει το τηλέφωνό μου, σας αφήνω...
Ξαφνικά, νιώθω ακόμα πιο ήρεμος και δραπετεύω…
Κι αυτό το gustaro trela!

Υ.Γ.: Και μην ξεχνάτε, σήμερα είναι η Ευρωπαϊκή Ημέρα Μουσικής...

20.6.07

Νυχτερινή εκπομπή…

Έχω γυρίσει από τη δουλειά, έχω κάνει μπάνιο και λίγο έλειψε να πνιγώ μέσα στην μπανιέρα. Τα αιθέρια έλαια τα ποτίζουν ή τα ραντίζουν, μάλλον, με υπνωτικό!

Κάνει ζέστη, σκάω, βαριέμαι; Δεν ξέρω. Θέλω να κοιμηθώ; Δεν ξέρω. Να δω τηλεόραση; «Γιατί ένα βράδυ σαν κι αυτό να δεις τηλεόραση; Δεν έχεις τίποτε άλλο να κάνεις;», μου λέω και συνέρχομαι…

Όταν είμαι πολύ κουρασμένος, όταν έχω δει τόσους ανθρώπους τη μέρα, όταν έχω γράψει 5000 λέξεις σε μια μέρα - παίρνοντας και μια συνέντευξη από τον Περρή που θα παίξει στο τεύχος Ιουλίου - όταν δεν αντέχω να δω κανέναν άλλο ή καμία άλλη τη νύχτα, όταν ζεσταίνομαι, όταν θέλω να σκεφτώ, κάνω τα βράδια μεγάλες βόλτες με το αυτοκίνητο.
Ντύνομαι, παίρνω τα κλειδιά, μια «μπέμπα» και μάλιστα από τη Βαυαρία, δεν μπορεί να περιμένει μόνη της. Άλλωστε η πίσω κίνηση πάντα με συγκινούσε.
(καλά, ξέρω πού πάει το μυαλό σας τώρα, αλλά τέλος πάντων)

Τα φώτα xenon φωτίζουν το δρόμο σα μέρα, στην πλατεία θα της βγάλω λίγο κώλο, (σόρι για την έκφραση, κυρίες μου, αλλά έτσι το λένε!), έτσι, για να πηγαίνω με το νου καμιά 12 χρόνια πιο πίσω.
Λ. Πεντέλης, πάλι την ξαναμαναματιαφτιάχνουν(!) πού να μένει ο εργολάβος να του στείλω λουλούδια;
Με ακολουθεί από το φανάρι στη Σισμανογλείου, σχεδόν στον προφυλακτήρα. Βλέπει τα μάτια μου που κοιτάζουν μέσα από τον καθρέπτη πίσω, χαμογελάει. Έρχεται δίπλα, μου κάνει σήμα ότι θέλει να μου πει.
«Τι σταθμό ακούς να ακούμε το ίδιο;».
- Δεν ακούω ραδιόφωνο, είναι ένα cd που έγραψα εγώ.
«Τι έχεις βάλει μέσα;».
- Είναι μουσική που έγραψα εγώ.
«Μπορώ να ακούσω λίγο;».
Βγάζω το cd, της το πετάω φρίσμπι, το πιάνει, έχει ανάψει πράσινο, πρώτη, έφυγα, δε με φτάνεις, καλή μου, με τίποτε.
(Σόρι κιόλας, αλλά τι να πω με κάποια που ακούει στη διαπασών το «Δολοφόνο με το πριόνννι»; Έλεος…)
Φτάνω στο Χαλάνδρι, φανάρι. Ξαφνικά, σαν να έγινε το έργο έγχρωμο, σινεμασκόπ, γεμάτο ήχους, μυρωδιές, πρόσωπα. Πρόσωπα. Δίπλα, κόκκινο μίνι αυτοκίνητο πόλης. Χαμόγελο εκείνη. Κι εγώ.
«Καλησπέρα. Δικό σου είναι;».
- Καλησπέρα! Όχι, δεν είναι δικό μου.
«Κανονικά δεν θα έπρεπε να μου πεις ‘ναι’, τώρα;».
- Ίσως κάποιος άλλος, όχι εγώ. Είναι τεστ drive.
«Το κατάλαβα. Μόνο οι φλώροι τα έχουν αυτά και εσύ δεν είσαι τέτοιος».
- Τι νομίζεις ότι είμαι;
«Βγάλε αλάρμ και κάνε στην άκρη να σου πω…».

Τα φώτα στο δρόμο διαγράφουν τη σιλουέτα του αυτοκινήτου, πάω με πολλά, δεν ξέρω πού πάω, αλλά δεν έχει σημασία, κιόλας.
Καθώς διορθώνω το πίσω μέρος του αυτοκινήτου, που έχει τάσεις αποστασίας με τόσα γκάζια στον πίσω άξονα μετάδοσης, μια ερώτηση έχω στο μυαλό μου:
Το αυτοκίνητο που έχουμε, δείχνει ποιοι είμαστε;

19.6.07

Ιστορίες Σε Ζεστές Νύχτες

Έχω κάνει το τρίτο μπάνιο της ημέρας, τώρα πια δεν κολλάω από τον ιδρώτα και την υγρασία. Έλεος, πια… Παίρνω τα κλειδιά, η γκαραζόπορτα ανοίγει, ένας γενναίος νέος κόσμος με καλεί εκεί έξω.
Το Megane coupe cabriolet έρπεται στη ράμπα, οριακά δεν βρήκε ο προφυλακτήρας στο δρόμο.
Μπροστά μου ένα ζευγάρι λογομαχεί, δεν προχωράω. Εκείνη τον κοιτάζει μέσα στα μάτια, σχεδόν του φωνάζει: «Αγάπη είναι αυτό; Αγάπη δεν είναι μόνο μια ματιά», του λέει και συνεχίζει να του καταλογίζει «ούτε μόνο ένα μείνε, θέλει όλο το αίμα»… Τσακώνονται τραγουδιστά, σκέφτομαι και γελάω και μου έρχονται στο μυαλό και οι υπόλοιποι στίχοι από το «Σ' αγαπάω ακόμα» του Παπακωνσταντίνου. Δεν ακούω, πια, τι λένε, σκέφτομαι έντονα να γυρίσω και να κάνω το δικηγόρο του, να του πω να της πει «κι αν ο φόβος μας δένει, να μη μείνουμε μόνοι, πάλι ο φόβος μας στέλνει, μακριά απ' ό,τι ενώνει», στίχοι από το ίδιο τραγούδι, γιατί ο φόβος είναι, πιθανώς, ο μεγαλύτερος φόβος του ανθρώπου, με αυτόν εξηγούνται και ίσως δικαιολογούνται πολλά. Γυρίζω, αλλά δεν χρειάζεται, έχουν ήδη αγκαλιαστεί, τα βρήκαν, τσιμπάω λίγο χειρόφρενο στην αγαπημένη μου πλατεία.
Ιστορίες σε ζεστές νύχτες.

Εκεί, στην πλατεία, ένα άλλο ζευγάρι τσακώνεται, εκείνος της φωνάζει τώρα, «έξι μήνες» καιρό διορία της δίνει, εκείνη κοιτάζει τριγύρω και έχει τρομαγμένο βλέμμα, φόβος κι εδώ, ποιος ξέρει, μπορεί να είναι σε μια άλλη σχέση κι αυτός της ζητάει να ξεκαθαρίσει τι θέλει να κάνει. Να χωρίσει τον άλλο για να είναι μαζί. Διορία έρωτα, λέγεται αυτό. Μπαίνει ο έρωτας σε προθεσμίες;
Ιστορίες σε ζεστές νύχτες.

Πρώτη, δευτέρα, τρίτη, «σπασμένες» όλες, έχω ανοίξει την κουκούλα, ο αέρας είναι ζεστός και χτυπάει στο πρόσωπό μου, μπορεί να καθαρίσει το μυαλό από αυτόν το ζεστό αέρα; Zεσταίνομαι, αλλά απόψε θέλω να ζεσταίνομαι…
Και να σκέφτομαι.

Στη στροφή του ΚΑΤ κι απόψε πάω με πολλά, στο φανάρι στο Rock fm γυρίζω πίσω στο σπίτι, την έκανα τη βόλτα κι απόψε, πάω βεράντα για ένα τσιγάρο, εκεί. Στα σκοτεινά. Εκεί όπου ανταμώνω ό,τι θέλω εγώ.
Tο κλιματιστικό των απέναντι βήχει. Μέσα στην ησυχία ακούγεται ένα ντριν κι άλλο. Σταματάει. Ξανά. Χτύπημα απεγνωσμένο είναι στα αφτιά μου. Xτυπάει πάλι, μια, δυο, τρεις, τηλεφωνητής. Mια φωνή γυναικεία κάποιον ψάχνει, τον παρακαλεί να το σηκώσει, το ακούω καθαρά. Κλείνει. Έπειτα από δυο λεπτά, παίρνει ξανά. Το ίδιο μήνυμα, λες και εκείνη είναι κασέτα, όχι ο τηλεφωνητής. Ξανά τα ίδια λόγια. «Νίκο, σήκωσέ το, σε παρακαλώ, πρέπει να σου πω. Μην το κάνεις αυτό». Και ξανά. Φοβάται ότι τον έχει χάσει για πάντα.
Βλέπω το παράθυρό του, έχει φως. Δεν το σηκώνει, δεν θέλει να της μιλήσει, κάτι του έκανε. Ποιος ξέρει…
Ιστορίες σε ζεστές νύχτες...

O καπνός στο σκοτάδι τσακώνεται με την υγρασία, αλλά δεν είναι η μόνη σύρραξη.

Γιατί κάνει τσακωμό και χωρισμό αυτές τις μέρες και νύχτες; Γιατί παίζει τέτοια συναισθηματική ασυμβατότητα; Γιατί οι άνθρωποι φοβούνται και δεν αφήνονται;
Ερωτήσεις. Βγαλμένες από ιστορίες σε ζεστές νύχτες.
Που γράφονται καλύτερα, πιο εύκολα, επειδή - μάλλον - το μελάνι της ζωής ζεσταίνεται και ρέει πιο εύκολα…

18.6.07

Προσέξτε γιατί θα ξαναγίνουν...

Ο Γιάννης Κουλουκάκος γράφει την άποψή του για τα γεγονότα του Σαββάτου...

Μικρές - μεγάλες στιγμές ευτυχίας

Να "πονάς" από έρωτα

Να κοιτάζεις το ημερολόγιο και να βλέπεις ότι έρχονται οι διακοπές.

Να σου λέει ότι «μαζί σου ζω. Μέχρι τώρα δεν είχα ζήσει τίποτε»…
Να πηγαίνεις στο γραφείο και να σου θυμίζει με πάσα λεπτομέρεια τι κάνατε χτες το βράδυ

Να πηγαίνεις για καφέ με έναν φίλο για να σου πει πώς τα πέρασε στο τριήμερό του, στην Κεφαλονιά

Να σε πονάει η πλάτη σου και να μην ξέρεις αν είναι από τα νύχια της ή επειδή έχεις καεί από τον ήλιο

Η ανάσα της στο σώμα σου

Να σου ανακοινώνει ο διευθυντής σου ότι πήρες χρηματική αύξηση 300 ευρώ

Να κοιτάζεις στο δίπλα αυτοκίνητο και να σου χαμογελάει κάποια που δεν γνωρίζεις

Να ακούς τη φωνή της βραχνιασμένη και να ξέρεις για ποιο λόγο συμβαίνει...

Να μην ξέρεις πόσα χωράνε σ' ένα «αχ»

Να ζυγίζεσαι και να έχεις χάσει τα κιλά που (δεν) ήθελες

Να τη βοηθάς να πετυχαίνει στόχους που ήθελε πάντα να πετύχει, απλώς δεν είχε support

Προσθέστε τις δικές σας μικρές ή μεγάλες στιγμές ευτυχίας. Είναι τόσες πολλές…

16.6.07

Λεπτομέρειες...

Σαββατοκύριακο και να είναι καλοκαίρι κι ας μην ήρθαν ακόμη οι διακοπές. Το νερό το έκλεισα, το γενικό τον κατέβασα, (και του ηλεκτρικού και του εργασιακού μυαλού μου!), κλειδιά πήρα, βενζίνη φουλ, έφυγα.
Παρασκευή απόγευμα στην Πειραιώς, μποτιλιάρισμα και σφήνες ανάμεσα σε λεωφορεία και φορτηγάκια, είμαι πολύ καλύτερος όταν λειτουργώ υπό πίεση, στις λεπτομέρειες δηλαδή, πρέπει να προλάβω όταν η μπουκαπόρτα έχει αρχίσει να σηκώνεται, «ζητώ συγγνώμη, ήμουν σ’ ένα ρεπορτάζ», κοιτάζουν με φθόνο το κατάμαυρο ανοιχτό τετράτροχο και την ξανθιά που έχεις δίπλα σου, ανεβαίνεις και νιώθεις όλα τα βλέμματα πάνω σου, δεν κατεβάζεις το κεφάλι, είσαι γεννημένος νικητής, σου αρέσει που σε κοιτάζουν, κανείς δεν θα σου πει τίποτε. Όλοι αργούν…

Κατάστρωμα, τραπεζάκι, φρέντο σκέτο decaf, βαθιές ανάσες να πέσει η αδρεναλίνη που κρύβεις επιμελώς. Και για να προλάβει να λιώσει και η ζαχαρίνη στον καφέ σου. Λεπτομέρειες.
Μετά, όμως, έρχεται η θάλασσα και η μυρωδιά της και ξεχνάς τα πάντα. Γιατί έχεις πραγματικά ελεύθερο χρόνο. Για εκείνη. Μαζί της.
Την κοιτάς κρυφά κάτω από τα γυαλιά ηλίου, προσπαθεί να γράψει στο λαπ τοπ σου ένα κείμενο χρωστούμενο για το περιοδικό, σε ρωτάει λέξεις, κοιτάς αυτά που γράφει, διορθώνεις, το «πριν» συντάσσεται με «από» αλλιώς βάλε «προτού», σε θαυμάζει πολύ κι εσύ τη θαυμάζεις που σε ακούει χωρίς εγωισμό, πώς γράφεται η «διείσδυση» σε ρωτάει με απορία μικρού παιδιού και της απαντάς πάντα με το δικό σου τρόπο: «Πρέπει να σου πω εδώ, μπροστά στον κόσμο ή θα κάνεις υπομονή μέχρι το βράδυ;». Σε χτυπάει στο μπράτσο σου με το tattoo λέγοντάς σε «παλιόμουτρο», δεν το πιστεύει αυτό που λέει, γουστάρει που είσαι έτσι για εκείνη, σε θέλει τρελά για ό,τι είσαι. Για αυτό που είσαι. Για εκείνη και μόνο.

Κάνεις τσιγάρο, της δίνεις κάποιες τζούρες, δεν θέλει να ανάψει δικό της, θέλει να μοιραστείτε το δικό σου, λεπτομέρειες, τα πλήκτρα συγκρούονται με τα νύχια της, σε λίγες ώρες θα τα έχεις στην πλάτη σου. Τα νύχια της, όχι τα πλήκτρα…
Συνεχίζεις να την κοιτάς, το ξέρει, σηκώνει το κεφάλι, σου χαμογελάει και σου χαρίζει μια σειρά από μαργαριτάρια, τα δόντια της κάνουν τρελό positioning στο πρόσωπό της.
Σηκώνεσαι, πας μέχρι την κουπαστή για να την αφήσεις να δουλέψει, έρχεται μία δεσποινίδα για να σου ζητήσει φωτιά - και καλά - προσπαθεί να σου πιάσει κουβέντα, της απαντάς πολύ ευγενικά, αυτός είσαι, κύριος, γυρίζεις και κοιτάς εκείνη και τη βλέπεις να σου λέει στη νοηματική «θα σου τα κόψω» και είναι κάτι παραπάνω από προφανές ότι δεν εννοεί τα καλώδια από τον υπολογιστή σου! Χαμογελάει, ξέρει ότι είσαι για εκείνη, ξέρει ότι έχεις μάτια μόνο για εκείνη και της αρέσει που αρέσεις. Και η στημένη σκηνή ζηλοτυπίας είναι μέρος του παιχνιδιού (σας). Και έρωτας είναι να αγαπάς ό,τι κάνει. Από το πιο σπουδαίο, μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια.

Βράδυ στο μπαλκόνι του ενοικιαζόμενου, καπνίζεις ένα τσιγάρο και κοιτάζεις τα φώτα των πλοίων μέσα στο πέλαγος, εκείνη είναι στο μπάνιο, λεπτομέρειες, ακούς το νερό να σταματάει και να ξεκινάει, θέλει - μόλις βγει από εκεί μέσα - να τη φας ολόκληρη, έχει ησυχία τριγύρω, ακούς την ησυχία, τόσο πολύ ησυχία… κάνει, μόλις βγει, όμως - από εκεί μέσα - η ησυχία θα παραχωρήσει ηττημένη τη θέση της στους ήχους σας…
Κοιτάζεις το κρεβάτι - που είναι κάτι παραπάνω από βέβαιο ότι δεν θα κοιμηθείτε σε αυτό πριν από τα χαράματα – και βλέπεις το πώς έχει ακουμπήσει τα πράγματά της, τα εσώρουχά της, το νυχτικό της, τη λοσιόν σώματος και έχει πολλή μεγάλη σημασία ο τρόπος με τον οποίο θα τα κοιτάξεις όλα αυτά. Και το πρίσμα που τα κοιτάς. Για ρίξε μια δεύτερη ματιά στη φωτογραφία του ποστ, κάνοντας κλικ πάνω της. Another point of view…
Στο κομοδίνο έχει ακουμπήσει τον καπνό, τον αναπτήρα της κι ένα λάδι για σου κάνει μασάζ και να σε ξεκουράσει, για να σου πάρει από τους ώμους το βάρος όλου του κόσμου που κουβαλάς τις τελευταίες μέρες στη δουλειά.
«Αγάπη μου, βγαίνω», την ακούς να λέει μέσα από το μπάνιο, όχι για να προετοιμαστείς - είσαι πάντα έτοιμος για όλα και το ξέρει - αλλά για να αναγγείλει την άφιξή της. Έρχεται, σε φιλάει πολύ τρυφερά, ξέρει ότι αν χρησιμοποιήσει τη γλώσσα της δεν θα προλάβει να προετοιμαστεί όπως θέλει, τη φιλάς και βγαίνεις πάλι έξω, πρέπει να την αφήσεις να προετοιμαστεί όπως εκείνη θέλει, σου ετοιμάζει παράσταση και είσαι ο πρωταγωνιστής. Την ακούς να τραγουδάει με την αγγελική φωνή της, είναι ευτυχισμένη, εσύ την κάνεις έτσι, σε θέλει τρελά. Τρελά, όμως.

Σε φωνάζει, μπαίνεις μέσα στο δωμάτιο, κλείνεις πίσω σου τις κουρτίνες, καπνίζει και σε κοιτάζει με λαγνεία μέσα στα μάτια φυσώντας τον καπνό και κρατάει το τσιγάρο με τον πιο ωραίο τρόπο που έχεις δει ποτέ σου σε γυναίκα, ξαπλώνεις δίπλα της…

Στους ανθρώπους, στέκεσαι στις «λεπτομέρειές» τους. Χωρίς να το αντιλαμβάνεσαι, αυτές ερωτεύεσαι, με αυτές ερωτεύεσαι…

15.6.07

13 χρόνια χωρίς το Μάνο


Το απόγευμα της 15ης Ιουνίου του 1994, ο Μάνος Χατζιδάκις κοιμόταν στην «Οδό Ονείρων» και όλα τα ραδιόφωνα έπαιζαν τα τραγούδια του. Κι εγώ έκανα εκπομπή και έκλαιγα στον αέρα, με το μικρόφωνο ανοιχτό, γιατί δεν μπορούσα την αδικία, δεν μπορώ να αντέξω να φεύγουν απ’ τον κόσμο το φθαρτό οι άνθρωποι που αγαπάω τόσο πολύ.

΄Ο,τι έμαθες γι΄ αυτόν, το άκουσες στις μουσικές του. Ό,τι γνώρισες ήταν οι μελωδίες του, τα τραγούδια του, τα έργα του, οι παράλληλες δραστηριότητές του.
Ο ίδιος υποστήριζε ότι η ζωή του δεν ήταν η ζωή ενός μουσικού.

Ήταν περισσότερο η ζωή ενός επικίνδυνου κι ανήσυχου νέου που η μουσική κατάφερε κάπως να τον ηρεμήσει και να τον κάνει «κατ' επιφάνειαν νόμιμον».

Να τον θυμόμαστε. Και να τον αγαπάμε. Ο Μάνος έδωσε προίκα στη ζωή μας.
Μας χάρισε παιδεία, αισθητική κι ευαισθησία...

Δείτε και διαβάστε εδώ ένα Πορτραίτο κι ένα Γράμμα για το Μάνο Χατζιδάκι, από το Λουκά Αθανασίου και τον Άρη.

14.6.07

Σαν παλιό σινεμά

Το άρωμα, απ’ τ’ αγιόκλημα στον κήπο μου, μπαίνει βαθιά στον εγκέφαλό μου, τον ενεργοποιεί, μου ξυπνάει το θυμικό.
Και όχι μόνο το θυμικό. Το μυαλό δεν ξεχνάει, αλλά δεν ξεχνάει ούτε το σώμα σου, ούτε το αίμα σου.
Πώς να ξεχάσει, ξεχνιούνται τα παραμύθια της Χαλιμάς;


Ιούνιος ήταν και πάλι, όπως τώρα. Έρωτας τρελός, αήττητος. Μαλλιά ξανθά, μάτια χαμένες ατλαντίδες, κορμί σμιλευμένο. Τα μαλλιά να ανεμίζουν στο ανοιχτό διθέσιο, τα φώτα να χαϊδεύουν τα ατελείωτα λεία πόδια, βλέμματα να διασταυρώνονται για να χαμογελούν τα μάτια, να βλέπει το φεγγάρι και να χαίρεται.
Για στιγμές μυστικές, για λάμψεις μαγικές
γι' αγκαλιές ερωτικές, για νύχτες φωτεινές…

Το μυαλό είναι το πιο μεγάλο, παλιό σινεμά. Συνεχίζει να προβάλει αέναα εικόνες πολύτιμες από το χθες.

Φιλί κι άλλο φιλί, φιλιά κι άλλα φιλιά, ανάσες, αγγίγματα, αγκαλιές, σφιχτά κορμιά σε ένα, ποτέ μην ξαπλώσεις γυναίκα σε καπό αυτοκινήτου που μόλις έχει σβήσεις τον κινητήρα, θα αναρωτιέται τι την καίει πιο πολύ: Η λάβα της μηχανής ή το κορμί σου που είναι μόνο η αφορμή;

Για περισσότερες αισθήσεις και παραισθήσεις αγκάλιασέ τη στο σκοτάδι, τύλιξέ τη μ’ ένα χάδι. Τώρα είσαι γυμνός, νιώθεις σαν θεός, φωτεινός, δυνατός, μπορεί να σ' αγαπήσει, μπορεί να σου φωτίσει μια στιγμή. Και για μουσική υπόκρουση βάλε τον παφλασμό των κυμάτων να μπερδεύεται με τις ανάσες σας. Και φώτισέ τη κι εσύ με μια βαρκάδα με την πανσέληνο. Άρχισε να τη φιλάς και να έχει την πλάτη της σε έναν τοίχο, δίπλα από ένα αγιόκλημα, μέσα σε ένα θερινό, παλιό σινεμά.

Να φεύγεις μετά για να γυρίσεις σπίτι σου, να θυμάσαι τα όσα περάσατε αυτό το βράδυ μαζί και να μυρίζουν τα ρούχα σου από τ’ άρωμά της. Να μυρίζεις και αγιόκλημα, σαν θερινό, παλιό σινεμά. Να ακουμπάς το τσεπάκι απ’ το πουκάμισό σου, να πιάνεις κάτι, να βάζεις το χέρι μέσα και να πιάνεις ένα κλωναράκι αγιόκλημα που σου είχε βάλει εκείνη, χωρίς να το καταλάβεις, για να σε φυλάει στη διαδρομή.

Το μυαλό είναι το πιο μεγάλο, παλιό σινεμά. Προβάλει εικόνες πολύτιμες απ’ το χθες. Κρατάει ενθύμια καλοδιατηρημένα, σου φυλάει αρώματα, μυρωδιές που θα κουβαλάς μια ζωή μαζί σου, που δεν πρόκειται να ξεχάσεις ποτέ και που νιώθεις ότι τις έχεις τώρα στα ρουθούνια σου.
Το μυαλό είναι σαν παλιό σινεμά. Προβάλει το έργο των αισθήσεων και των παραισθήσεών σου, την ταινία που έχεις παίξει και ήσουν ο πρωταγωνιστής. Για να μην ξεχνάει και το κορμί.

Υ.Γ.: Υποκλίνομαι ταπεινά στο μεγαλείο των στίχων σου, Άρη…

13.6.07

Ακόμα προσπαθώ

(Πυξ Λαξ από το cd Ζόρικοι καιροί)

Για τους φίλους που θυμάμαι
αυτά τα βράδια
Για τα νεύρα που μου ‘σπασαν
στο στρατό
Για τα όνειρα που μας τα δώσαν
άδεια… δεν θυμάμαι που την
πάτησα και ‘γω
Για σένα κούκλα μου που βλέπω
να παλεύεις…
και για μένα που ‘χω κολλήσει εδώ
Για τις μέρες που θα ΄ρθουν και
τις φοβάμαι…
Σ’ έναν κόσμο που έχει αντίκρισμα
σκληρό

Ακόμα προσπαθώ…

Για τα χρόνια που θυμάμαι απ’ το
σχολείο…
Για όσα είδα και δεν ήθελα να πω
Γι’ αυτά που μ’ έμαθαν να ζω και
να ελπίζω…
και δεν είναι αυτά που βρήκα εγώ!
Για τα σύνορα που θέλω να καούνε
και για κόσμους όμορφους που πάω να βρω
για τα μάτια σου που στο μυαλό
μου ζούνε…
για όλα αυτά που τώρα τραγουδώ

Ακόμα προσπαθώ. Για όλα. Να τα προλάβω, να τους προλάβω…
Προσπαθώ να διαβάσω. Να ακούσω μουσικές. Να γράψω μουσικές.
Aκόμα προσπαθώ να τελειοποιούμαι στη δουλειά μου.
Ακόμα προσπαθώ να βρω την ισορροπία μεταξύ συναισθήματος και λογικής.
Προσπαθώ να βρω απαντήσεις
Προσπαθώ να προσπαθώ για όλα.

Εσείς;

12.6.07

Χαμένες καρδιές

Έχει νυχτώσει, η νύχτα είναι εκεί έξω και χορεύει, γδύσου της φωνάζω, πού τα βρίσκει τόσα πέπλα και δεν μου κάνει το χατήρι; Ξέχασα, τώρα πια γράφεται «χατίρι». Μήπως αυτό το χατίρι είναι λιγότερο χατίρι απ’ το χατήρι, έτσι όπως το έμαθα;
Τελικά, δεν είμαι για μέσα. Λέω κι απόψε να μου κάνω το χατήρι και να βγω έξω. Για μια μεγάλη βόλτα.
Έχει υπέροχη βραδιά εδώ, θα έχει και πιο πέρα σκέφτομαι, αφήνω το μπαλκόνι μου, παίρνω τα κλειδιά της SLK που αστράφτει, ανοίγω το full metal jacket από πάνω μου και φεύγω.

Κλασική διαδρομή, κλασική μέθοδος. Αλάνθαστη. Λεωφόρος Πεντέλης - Βριλήσσια - Αττική Οδός, μια γρήγορη μέχρι την έξοδο στο Μαρκόπουλο, να προσέξω να μην έχει μπάτσους στην ευθεία, ωραία, πάρτα όλα τώρα, μωρό μου, το γκάζι μπορεί να φτάσει στο πάτωμα; Μπορεί, αλλά… τελειώνει ο δρόμος! Η κλασική μέθοδος για να πάει μια βόλτα καλά είναι οι σκέψεις. Στη βόλτα τα σκέφτομαι όλα, έτσι χαλαρώνω. Γυρίζω πίσω, περνάω κάτω από το τούνελ που μου θυμίζει Μονακό, στον ΟΤΕ στην Κηφισίας μία πολύ ωραία γυναίκα μου χαμογελάει, της χαμογελάω κι εγώ, τη νύχτα είμαστε περισσότερο διαθέσιμοι. Το πρωί η ίδια γυναίκα θα μου κόρναρε να προχωρήσω γιατί θα ήθελε να παρκάρει μπροστά στην τράπεζα!
Έχω βγει στη Βαρυμπόμπη, ένας τύπος έρχεται δίπλα μου, «καλό το εργαλείο, φίλε;», λες και οδηγώ τρακτέρ με αλέτρι, καλό είναι του λέω, πατάω γκάζι και φεύγω. Πονηρός δρόμος, λίγοι τον ξέρουμε, ελάχιστοι, είμαι στην Πεντέλη, φτάνω στη σπηλιά του Νταβέλη στο πλάτωμα, δίπλα μου κάποιοι προσπαθούν να κάνουν sex στο πίσω κάθισμα ενός Ματίζ. Η διάθεση μετράει σκέφτομαι και γελάω, ανάβοντας τσιγάρο. Απλώς το πρωί θα έχουν παντού μελανιές…

Από εδώ, που έχει “παρελάσει” όλη η Αθήνα, με τους κολλητούς μου έχουμε κάνει τα πιο μεγάλα όνειρα. Τα πιο τρελά. Εδώ, όταν ήμασταν παιδιά, ρωτούσαμε ο ένας στον άλλο, αν κάνεις μια τρύπα στη γη από εδώ, πού θα βρεθείς; «Στο Upolu, κράτος Δυτική Σαμόα, ή ανεξάρτητη Σαμόα, γιατί υπάρχει και η αμερικάνικη Σαμόα και η ανεξάρτητη θυμώνει, γιατί στο διπλανό νησάκι λέγονται κι αυτοί Σαμοανοί», λέγαμε με μια φωνή, σαν απαγγελία στο σχολείο και σκάγαμε στα γέλια. Μα, από τον Νταβέλη κατευθείαν στο πιο μακρινό σημείο απ' την Aθήνα, σε ένα νησάκι του Nότιου Eιρηνικού, με μια τρύπα; Γιατί όχι.
Εδώ πάνω γίνονται τα πιο τρελά όνειρα…
Εδώ, επίσης, είχαν αναστενάξει τα αμορτισέρ των αυτοκινήτων μας από ατέλειωτο σεξ, εδώ καθόμασταν και λέγαμε τα γκομενικά, έτσι μου είπε, έτσι της έκανα, την καριόλα με παράτησε, η καριόλα είναι αυτή που το κάνει με όλους εκτός από εσένα - νόμος(!) - και τέτοια. Εκείνες τις βραδιές τις ονομάζαμε «χαμένες καρδιές». Πόσες καρδιές χάθηκαν, κάποιες έφυγαν, από κάποιες φύγαμε εμείς.

Σε ένα αυτοκίνητο πιο δίπλα, έχουν σηκωθεί τα καθίσματα, τελείωσαν. Εκείνη τον ακούει που της μιλάει, αλλά δεν τον «ακούει». Αυτόν τον έχει πιάσει η λογοδιάρροια του από σπόντα εραστή, που ούτε το περίμενε ότι θα συνέβαινε και νιώθει θεός. Πέντε μήνες τον είχε αναμονή. Κάτι τέτοιο. Το βλέμμα της είναι απλανές, άλλα σκέφτεται, εκείνον σκέφτεται, ποιος ξέρει, μπορεί να ερχόταν εδώ μαζί του. Και, ποιος ξέρει, εκείνος μπορεί να είναι κάπου πιο δίπλα και να είναι με κάποια άλλη. Χαμένες καρδιές…

Τσιγάρο ξανά, τίποτα δεν διαρκεί περισσότερο αληθινά από ένα τσιγάρο. Fair Deal.
Ρίχνω μια ματιά προς την Αθήνα που απλώνεται μπροστά μου. Εκατομμύρια φωτάκια σαν καθρεφτάκια ψυχών τρεμοπαίζουν εκεί κάτω, φέγγουν σαν να περιμένουν τη μισή τους καρδιά για να γίνουν φάροι, να ρίξουν ριπές στη νύχτα, να πάψουν να είναι χαμένες καρδιές.
Βάζω όπισθεν, ανάβω μόνο τα μικρά φώτα - για να μην ενοχλήσω τα παιδιά – και, καθώς αρχίζω να κατηφορίζω, συνεχίζω να σκέφτομαι και να μου κάνω ερωτήσεις.
This is my life story.

Πόσες ψυχές εκεί κάτω ψάχνουν μια αγάπη που έχασαν; Αυτήν την ώρα πόσα ζευγάρια μάτια δακρύζουν για μια καρδιά που χάθηκε; Για χαμένες καρδιές που οι συνθήκες δεν ευνοούν να είναι μαζί;
Το αντίθετο των χαμένων καρδιών είναι οι… κερδισμένες καρδιές; Ανήκουν κάπου; Κερδίζονται οι καρδιές;
Κι απ’ την άλλη, γιατί λένε ότι «τίποτα δεν πάει χαμένο;». Πού πάνε οι καρδιές; Πάνε κάπου;
Γαμώτο. Πολλές ερωτήσεις μου έθεσα πάλι, προσπαθώ να τις ξορκίσω με ένα παντιλίκι και ανάποδο τιμόνι στην πλατεία. Σιγά να μην… Μου έρχεται κι άλλη ερώτηση:
Γιατί οι μεγάλες αποφάσεις της ζωής μας, παίρνονται πάντα ξημερώματα;

Έφτασα, παρκάρω, κλείνω και το στερεοφωνικό που έπαιζε Depeche Mode
Sometimes I don’t blame them…
…What goes on in our minds…
…It’s just a question of time…

10.6.07

Βρε, με ποιον μοιάζω… (δις)


Έπειτα από πρόσκληση-πρόκληση(!) του αγαπημένου sardonian (ναι, ντε, ο σκίουρος με τη σφεντόνα) κι αφού πρώτος το έκανε ο 2σχ2 (είναι η «κλίκα» μου αυτή!) είπα να κάνω κι εγώ το τεστ που θα βρείτε εδώ, στην περίπτωση που θέλετε να το κάνετε κι εσείς…
Απίστευτο είναι…
Y.Γ.: Έτσι, βλέπεις και πώς θα είσαι όταν γεράσεις!

9.6.07

Ερώτηση

Θεωρούσα ότι γνώριζα πολύ καλά ποιο δέντρο είναι ποιο. Τώρα, όμως, δηλώνω άγνοια.


Ρε, παιδιά, πώς λέγεται αυτό το δέντρο; Βοηθήστε…

Υ.Γ.: Καλό Σαββατοκύριακο, όπως το είχατε φανταστεί όλη την εβδομάδα!
Ξέρω ότι το χρειάζεστε…
Ρίξτε μια κλωτσιά, λοιπόν, σε ό,τι σας την έσπασε την εβδομάδα που πέρασε.
Στο κάτω-κάτω μπορεί να ζήσετε για λίγο το όνειρό σας.
Το όνειρό μας…

8.6.07

Delete all…

Πόσες φορές έχετε μπει στη διαδικασία να σβήσετε κάποιες από τις επαφές σας;
Αυτές που δεν θέλετε πια στη ζωή σας, για διάφορους λόγους;
Να διαγράψετε κάθε στοιχείο που τον ή την αφορά;
Σβήσατε ποτέ τηλέφωνα από ατζέντες, organizer και κινητά;
Βγάλατε off τον τηλεφωνητή σας για να μην ακούσετε ποτέ ξανά τον ήχο της φωνής που σας πήγαινε τόσο τραγικά, όπως έλεγε η Ελένη Δήμου στο «Προσωπικά»;
Σκίσατε επαγγελματικές κάρτες που σας έδωσε και είχε πάνω τα στοιχεία του/της;
Πότε πετάξατε γράμματα ή κείμενα που σας είχε δώσει-στείλει ή που σκεφτόσασταν να δώσετε ή να στείλετε εσείς, που τα είχατε γράψει με τη σκέψη του προσώπου αυτού;
Κάνατε delete διευθύνσεις email;
Μπήκατε σε διαδικασία uninstall του messenger για να μη συναντηθείτε ποτέ ξανά;

Ποια ήταν η τελευταία φορά που σκίσατε – πετάξατε φωτογραφίες για να μη δείτε ξανά εκείνο το βλέμμα;

Ήσασταν σίγουροι ότι με το «delete all» δεν θα θέλατε πάλι κάποια επαφή στο μέλλον, μόλις θα σας περνούσε ο θυμός;
Κι αν κάνατε κάτι από τα παραπάνω ή όλα μαζί, αν σβήσατε οποιοδήποτε τρόπο επαφής είχατε, καταφέρατε να ξεχάσετε;
Το μυαλό σας πώς καταφέρατε να το σβήσετε; Γίνεται delete στο μυαλό;

5.6.07

Ουπς...


Μου το έστειλε ένας φίλος - το μετέδωσαν όλα τα ξένα ειδησεογραφικά πρακτορεία - και σκέφτηκα να το μοιραστώ μαζί σας. Αυτό το ποστ δεν αφορά μόνο άντρες, αλλά και κυρίες.

Πρόσφατα, λοιπόν, ένας άντρας αναγκάστηκε να πάει σε νοσοκομείο προκειμένου να του αφαιρέσουν τη… βέρα από το γεννητικό του όργανο…

Του την πέρασε η ερωμένη του στον ύπνο, όταν τη βρήκε στην τσέπη του παντελονιού του.

Αναρωτιέμαι ποιο είναι το χειρότερο:

1) Να ανακαλύψει η ερωμένη σου ότι είσαι παντρεμένος,

2) να χρειάζεται να εξηγήσεις στη γυναίκα σου το πώς βρέθηκε η βέρα σου εκεί,

3) ή να ανακαλύψεις ότι το γεννητικό σου όργανο χωράει στη βέρα σου;

4.6.07

Πεκίνο, 4 Ιουνίου 1989

Tiān'ānmén Guangchang
(Πλατεία Τιανανμέν)

Πέρασαν, κιόλας, δέκα οκτώ χρόνια. Αλλά σαν τώρα το θυμάμαι. Έγιναν όλα στο Πεκίνο, στην Πλατεία Τιανανμέν. Από τις αρχές Μαΐου, έως τις αρχές Ιουνίου 1989. Η ειρηνική εξέγερση των φοιτητών, με αίτημα στοιχειώδεις πολιτικές ελευθερίες. Τι ζητούσαν οι φοιτητές; Δημοκρατία, ελευθερία, πολιτικές αλλαγές, συνοδευμένες από οικονομικές μεταρρυθμίσεις.

Λίγη ιστορία

Όταν πέθανε ο Χου Γιαομπάνγκ, πρώην Γενικός Γραμματέας του ΚΚΚ, στις 15 Απρίλη του 1989, κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί αυτό που θα επακολουθούσε. Για να τιμηθεί η μνήμη του, αφού έχαιρε της φήμης του πολιτικά φιλελεύθερου, ξεκίνησαν διαδηλώσεις στο Πεκίνο, που αμέσως επεκτάθηκαν σε 11 ακόμα πόλεις. Στην πραγματικότητα, ο Χου ήταν από τους επικεφαλής της εκστρατείας ενάντια στο δημοκρατικό κίνημα, μετά το 1981. Όμως, έστω και διαστρεβλωμένα, οι διαδηλώσεις άνοιξαν μια χαραμάδα από όπου ξεχύθηκε ένα τεράστιο κίνημα, στο οποίο η συμμετοχή της εργατικής τάξης ήταν τόσο μαζική και καθοριστικής σημασίας, που, αντίστοιχη στην ιστορία της Κίνας, υπήρξε μόνο στα επαναστατικά χρόνια 1925-27.
Τον Απρίλη του 1989, ο ανταποκριτής του BBC στην Κίνα έστειλε ένα ρεπορτάζ που τέλειωνε έτσι: «Η δυσαρέσκεια ανάμεσα στους εργάτες εντείνεται, κανείς δεν ξέρει πού θα καταλήξει, αλλά κάτι σιγοβράζει».
Μεγαλειώδεις διαδηλώσεις διογκώνονταν μέρα με την ημέρα. Η φοιτητική εξέγερση -πάντα απολύτως ειρηνική- εξαπλωνόταν. Ήταν η «άνοιξη του Πεκίνου».

Από τις 25 Μάη η άρχουσα τάξη, κάνοντας πια έναν αγώνα επιβίωσης, συσπειρώνεται γύρω από τους σκληρούς, ενώ το σύνολο σχεδόν των στρατιωτικών διοικητών της Κίνας υποστηρίζει τον πρωθυπουργό Λι Πεγκ. Η κυβέρνηση, εκμεταλλευόμενη τη σύγχυση που επικρατεί ανάμεσα στους ηγέτες των φοιτητών για το μέλλον του αγώνα και το σταμάτημα των απεργιών, αρχίζει την τρομοκρατία. Στα εργοστάσια συλλαμβάνονται αρκετοί εργάτες που συμμετείχαν στις διαδηλώσεις. Το κλίμα τρομοκρατίας επιβάλλεται και στα πανεπιστήμια και η συμμετοχή στις διαδηλώσεις μειώνεται δραματικά. Στην πλατεία Τιανανμέν οι φοιτητές, σε μια απέλπιδα προσπάθεια, στήνουν το άγαλμα της «θεάς της Δημοκρατίας». Όταν, όμως, το καθεστώς αρχίζει να παίρνει τα πρώτα κατασταλτικά μέτρα, η αντίδραση αναζωπυρώνει το κίνημα. Στις 30 Μάη δεκάδες χιλιάδες διαδηλώνουν ενάντια στη σύλληψη τριών εργατών ηγετών του ανεξάρτητου εργατικού συνδικάτου.

Η «άνοιξη του Πεκίνου», τελικά, κράτησε όλο κι όλο έναν μήνα. Στις 4 Ιουνίου, σαν σήμερα, ο στρατός επενέβη. O Tενγκ Χσιάο Πινγκ, (ή Ντενγκ Σιαοπίνγκ… με δυτική προφορά) στέλνοντας 70 τανκ, διατάσσει την εκκένωση της πλατείας. Ο χρόνος είναι πλέον ζωτικής σημασίας για την άρχουσα τάξη.
Tα άρματα κατεβαίνουν τη λεωφόρο της Aιώνιας Eιρήνης, της Ουράνιας Γαλήνης, όταν ένας άνθρωπος προσπαθεί να τα σταματήσει με το σώμα του. Tα τανκ τον παρακάμπτουν, ακούγονται πυροβολισμοί.
Άγρια καταστολή. Χιλιάδες νέοι φοιτητές, που βάδιζαν κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου και ανέμιζαν τις γροθιές τους στον αέρα και τραγουδούσαν αντικαθεστωτικά τραγούδια, αντιμετώπισαν, στην πιο κεντρική πλατεία του Πεκίνου, τα άρματα που παράταξε απέναντί τους η κινεζική κυβέρνηση.
Και μέσα στο λυκόφως οι στρατιώτες που βρίσκονταν παραταγμένοι απέναντί τους άνοιξαν πυρ... Ουρλιαχτά, σειρήνες ασθενοφόρων και αλλόφρονες άνθρωποι που σκόνταφταν σε πτώματα συνέθεσαν το σκηνικό μιας από τις πιο βίαιες προσπάθειες καταστολής της λαϊκής αντίδρασης. Παγκοσμίως.

Τα αιτήματα

Ένας από τους επιζήσαντες φοιτητές, ο Γουάνγκ Νταν, (εικονίζεται δίπλα) θυμάται: «Όταν ξεκινήσαμε την απεργία πείνας, είχαμε μόνο δύο αιτήματα. Το ένα ήταν να διορθώσει η κυβέρνηση ένα κύριο άρθρο που είχε δημοσιεύσει στις 26 Απριλίου, αποκαλώντας το φοιτητικό κίνημα «ντονγκ λουάν», δηλαδή «ταραξίες». Το δεύτερο ήταν απλώς να ξεκινήσει ένα δημόσιο διάλογο μαζί μας με σκοπό τη μεταρρύθμιση. Μπορεί να πει κανείς ότι επρόκειτο για ριζοσπαστικά αιτήματα; Κοιτάζοντας πίσω, και σε σύγκριση με τα δημοκρατικά κινήματα στην Ανατολική Ευρώπη ή ακόμη την Ταϊβάν, οι αλλαγές που ζητούσαμε δεν ήταν ιδιαίτερα ριζικές. Μπορεί βέβαια να τρομάξαμε το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα, αυτό όμως αντανακλά περισσότερο τη βαθιά του ανασφάλεια. Έχασε μια πολύτιμη ευκαιρία να συνεργαστεί με το λαό για τον οποίο υποτίθεται πως νοιάζεται, και πρέπει μόνο του να επωμιστεί το βάρος των εκατοντάδων, ίσων και χιλιάδων ζωών που χάθηκαν. Κι εντούτοις, ακόμα και σήμερα, αρνείται με το άλλοθι της ανάγκης για ενότητα και σταθερότητα να ανοίξει τον φάκελο της Τιανανμέν, προτιμώντας να θέτει σε κατ' οίκον περιορισμό όσους επιμένουν να ζητούν δικαίωση».
(σ.σ. Για τον ηγετικό του ρόλο στο φοιτητικό κίνημα, ο Γουάνγκ Νταν έμεινε στις κινεζικές φυλακές συνολικά έξι χρόνια, από το 1989 έως το 1993 και από το 1996 έως το 1998. Αφέθηκε ελεύθερος τον Απρίλιο του 1998 για ιατρικούς λόγους και αυτοεξορίστηκε στις ΗΠΑ. Σήμερα, είναι διδάκτωρ Ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ. Το σχόλιό του δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Νιούζγουικ»)

Όσα πρέπει να γνωρίζουμε και να θυμόμαστε

@ Μια συγκλονιστική φωτογραφία που έκανε τον γύρο του κόσμου και συμβολίζει την τραγωδία - την ανθρώπινη τραγωδία - την αντίσταση και τη δύναμη της απελπισίας: στην Πλατεία Τιανανμέν ένας νέος Κινέζος, μόνος, προτάσσει το σώμα του προσπαθώντας έτσι να σταματήσει μία φάλαγγα έξι αρμάτων. O άνθρωπος της φωτογραφίας "εξαφανίστηκε" και ξεχάστηκε, όπως και οι δημοκρατικές μεταρρυθμίσεις…

@ Στις 16 Μαΐου του ίδιου χρόνου, ο Γκορμπατσόφ δίνει τα χέρια με τον Tενγκ Χσιάο Πινγκ, στο Πεκίνο, θέτοντας τέλος στο επί τριάντα χρόνια ρήγμα ανάμεσα στους δύο λαούς. Μισό εκατομμύριο διαδηλωτές υπέρ της δημοκρατίας συγκεντρώνονται στην πλατεία Τιανανμέν. Κηρύσσεται στρατιωτικός νόμος στις 20 του ίδιου μήνα.

@ Σύμφωνα με τα ρεπορτάζ των διεθνών πρακτορείων 10.000 άνθρωποι συλλαμβάνονται, ενώ οι νεκροί φτάνουν τους 300, αν και ανεπίσημες εκτιμήσεις κάνουν λόγο για 3.600 νεκρούς πολίτες. Κανείς ποτέ, όμως, δεν θα μάθει την αλήθεια για τα θύματα, τους τραυματισμούς και τις συλλήψεις…

@ Τα γεγονότα προκαλούν τη διεθνή κατακραυγή και καταδίκη της σκληρότητας της κινεζικής κυβέρνησης.
Η Μάργκαρετ Θάτσερ, πρωθυπουργός τότε της Βρετανίας, ακόμη κι εκείνη η «σιδηρά κυρία», δήλωσε «αηδιασμένη από τον σκοτωμό άμαχου πληθυσμού». Ο Λεχ Βαλέσα το αποκάλεσε «βάρβαρη γενοκτονία». Η Δύση, γενικότερα, σύσσωμη καταδίκασε τους σκοτωμούς σαν απροειδοποίητους, αδικαιολόγητους και πολύ λυπηρούς.
Από τη μεριά της η κυβέρνηση του Πεκίνου επιμένει πως η "χρήση βίας ήταν απολύτως απαραίτητη, ώστε να συντριβεί αυτό που αποκαλείται «αντεπαναστατική εξέγερση»".

@ Οι επόμενες μέρες είδαν την ηρωική αλλά άνιση μάχη των φοιτητών και εργατών ενάντια στα τανκ. Μερικές χιλιάδες συγκεντρώθηκαν στις συνοικίες και συνέχιζαν να συγκρούονται με τον στρατό. Αν στο Πεκίνο η αιματηρή καταστολή τσάκισε το κίνημα, στις άλλες πόλεις η αντίσταση συνεχίστηκε για δέκα μέρες. Στο Τσενγκντού επί δύο μέρες γινόντουσαν μάχες που άφησαν πάνω από 300 νεκρούς στους δρόμους. Στη Σανγκάη και στο Ναντζίινγκ έγιναν διαδηλώσεις 100.000 ανθρώπων. Τα εργοστάσια στο Πεκίνο, στην Σαγκάη και σ' όλες σχεδόν τις μεγάλες πόλεις, παρέμειναν κλειστά για αρκετές μέρες. Το σιδηροδρομικό δίκτυο έχει καταστραφεί σε αρκετά σημεία από την προσπάθεια των διαδηλωτών να εμποδίσουν τις μετακινήσεις του στρατού. Υπολογίστηκε ότι οι εξαγωγές της χώρας έπεσαν γύρω στο 20% εκείνο το χρόνο.

@ Εξήντα άνθρωποι βρίσκονται σήμερα στη φυλακή επειδή δημοσίευσαν στο Internet κείμενα εναντίον των κυβερνήσεών τους. Πρωταθλήτρια της καταστολής, με 52 μπλόγκερ, είναι η Κίνα, τα λέγαμε ήδη για το Βιετνάμ στην παγκόσμια ημέρα ελευθεροτυπίας: με τις αρχές συνεργάζονται εκεί και οι ξένες εταιρείες που παρέχουν πρόσβαση στο Διαδίκτυο, οι οποίες όχι μόνο έχουν δεχθεί να αποκλείσουν συγκεκριμένες φράσεις («σφαγή της Τιενανμέν», «ανεξάρτητο Θιβέτ»), αλλά δίνουν και πληροφορίες που οδηγούν σε συλλήψεις διαφωνούντων.
(Δύο φορές το έχει κάνει μέχρι τώρα η Yahoo, σύμφωνα με τους Δημοσιογράφους Χωρίς Σύνορα).

@ Η Κίνα δεν φημίζεται για τις επιδόσεις της στον τομέα των ανθρώπινων δικαιωμάτων και αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές στην περίπτωση του Θιβέτ, όπου φαίνεται ότι η κινεζική κυβέρνηση συνεχίζει να επιδιώκει μια πληθυσμιακή και πολιτιστική αφομοίωση της συγκεκριμένης περιοχής στην υπόλοιπη χώρα, χρησιμοποιώντας ακόμα και απάνθρωπα μέσα. Οργανώσεις προστασίας των ανθρώπινων δικαιωμάτων από όλο τον κόσμο αναφέρουν πληθώρα παραβιάσεων και έχουν αναδείξει την περιοχή σε μια από τις θερμότερες εστίες του πλανήτη σε σχέση με την καταπάτηση θεμελιωδών δικαιωμάτων.
Σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία, «η Κίνα δεν έχει εκπληρώσει ακόμη την υπόσχεσή της να διασφαλίσει πλήρη ελευθερία των μέσων ενημέρωσης για τους Ολυμπιακούς Αγώνες».
Μόνο πέρυσι, στην Κίνα, έλαβαν χώρα - τουλάχιστον - 1.770 εκτελέσεις.

@ Η ΕΕ είχε θέσει σε ισχύ την απαγόρευση πώλησης όπλων στο Πεκίνο μετά τη σφαγή στην πλατεία. Παρά το εμπάργκο, αρκετά κράτη μέλη της ΕΕ ενέκριναν το 2003 την πώληση στρατιωτικού εξοπλισμού αξίας 400 εκατ. ευρώ, ποσόν σχεδόν διπλάσιο σε σύγκριση με το 2002. Συμπέρασμα: Κανένας δεν έχει τα κότσια να «σνομπάρει» μια τόσο μεγάλη αγορά.

@ Είναι άξιον θαυμασμού το πώς οι λαοί μετατρέπουν κάθε πτυχή της ιστορίας τους σε εμπορεύσιμο προϊόν. Ακόμη και τα δυσάρεστα γεγονότα τροφοδοτούν την επικερδή βιομηχανία των σουβενίρ, όπως το ρολόι που θα βρείτε να πωλούν πλανόδιοι στο Πεκίνο, με τους δείκτες του σταματημένους στη μοιραία εκείνη ώρα των αναταραχών στην πλατεία.

@ Η Τιενανμέν δικαίως χαρακτηρίζεται ως η μεγαλύτερη πλατεία του κόσμου, καθώς πάνω της μπορούν να σταθούν μέχρι και 1 εκατ. άνθρωποι!

Πηγές
(από εφημερίδες της εποχής)
Ελευθεροτυπία
Τα Νέα
Το Βήμα
Liberation
International Herald Tribune
Αρχείο BBC

Προτείνω να διαβάσετε

«Η Πύλη της Ουράνιας Γαλήνης», της Shan Sa
(έχει τιμηθεί με το Βραβείο Goncourt πρώτου μυθιστορήματος)
Μετάφραση: Ευφροσύνη Καλογεράκη
Εκδόσεις: Χρήστος Ε.Δαρδανός

Αντί σύντομου επιλόγου

Η Κίνα σήμερα συνεχίζει τον πρωταθλητισμό στις θανατικές εκτελέσεις και το εμπόριο οργάνων (στο οποίο συμβάλλουν σημαντικά, χωρίς φυσικά να ερωτηθούν, οι κρατούμενοι που είναι καταδικασμένοι σε θάνατο). Το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας διατηρεί πάντα το μονοπώλιο της εξουσίας και τον ολοκληρωτικό χαρακτήρα του καθεστώτος, πλην όμως τώρα οικοδομεί τον... καπιταλισμό. Τέτοιες καινοτομίες. Το Πεκίνο, πλέον, ετοιμάζεται να υποδεχτεί τους Ολυμπιακούς Αγώνες το 2008. Όλα πάνε «καλά», λοιπόν.
H Βόρεια Πρωτεύουσα (όπως μεταφράζεται η λέξη Πεκίνο), ψάχνει να βρει το δρόμο της στις τεράστιες λεωφόρους τις οποίες διασχίζουν - ταυτόχρονα - λιμουζίνες και χιλιάδες ταπεινά ποδήλατα. Όλα αυτά δίπλα από τους πανύψηλους ουρανοξύστες με τις ξένες τράπεζες και τα γραφεία των πολυεθνικών εταιρειών.
Αν πάτε ποτέ, θα εκπλαγείτε κυριολεκτικά από το Σινικό Τείχος - το τεράστιο αυτό ανθρώπινο δημιούργημα, που είναι ορατό από τη Σελήνη - από την Απαγορευμένη Πόλη με το Παλάτι του Ουρανού, το Ναό του Ουρανού που έκτισε το 1420 ο αυτοκράτορας της δυναστείας των Μινγκ, Γιούνγκ Λο, την ιστορική Πλατεία Τιεν Αν Μεν - όπου κάποτε 24 αυτοκράτορες ανακηρύχθηκαν «Γιοι του Ουρανού» - και από τα Θερινά Ανάκτορα που έκτισε η άπληστη Αυτοκράτειρα Τσου Χσι το 1888.

Ποιος θυμάται σήμερα την Τιενανμέν ή Τιανανμέν ή Τιεν Αν Μεν; Ίσως μόνο οι ίδιοι οι Κινέζοι. Η Πλατεία, κάθε χρόνο, στις 4 Ιουνίου, μένει κλειστή...

2.6.07

Τι συνέβη τον Ιούνιο

1η Ιουνίου
Το τέλος της ηρωικής μάχης της Κρήτης. Οι Βρετανοί αποχωρούν από το νησί

2 Ιουνίου
1953 Στέψη της Ελισάβετ βασίλισσας της Βρετανίας. Για πρώτη φορά η στέψη μεταδίδεται τηλεοπτικά σε όλο τον κόσμο.

3 Ιουνίου
1899 Θάνατος Johann Jr. Strauss (1825-1899)
1924 Θάνατος του Τσέχου συγγραφέα της «Δίκης» Φραντς Κάφκα
1941 Οι Γερμανοί καταστρέφουν την Κάνδανο της Κρήτης σε αντίποινα για την αντίσταση των Κρητών. Αναρτούν την επιγραφή: « Στις 3 Ιουνίου 1941 το χωριό Κάνδανος ισοπεδώθηκε, για να μη ξαναχτιστεί πια ποτέ. Αυτή ήταν μία πράξη αντεκδίκησης για τις στυγνές δολοφονίες Γερμανών αλεξιπτωτιστών, ορεινών δυνάμεων και του σώματος μηχανικού, που διεπράχθησαν από τους άνδρες, τις γυναίκες και τους ιερείς που τόλμησαν να αντισταθούν στην πορεία του μεγάλου Ράιχ».

4 Ιουνίου
Παγκόσμια Ημέρα Θυμάτων Πολέμου
1989 Επεισόδια στην πλατεία Τιεν-Αν-Μεν του Πεκίνου

5 Ιουνίου
1898 Γεννιέται ο Φρεντερίκο Γκαρθία Λόρκα, ο μεγαλύτερος ποιητής και θεατρικός συγγραφέας της Ισπανίας.
1967 Έναρξη πολέμου των έξι ημερών στη Μέση Ανατολή ανάμεσα στο Ισραήλ από τη μία πλευρά, την Αίγυπτο, τη Συρία και την Ιορδανία από την άλλη.
1968 Ο Σιρχάν Σιρχάν πυροβολεί τον Ρόμπερτ Κένεντι, που πεθαίνει μία μέρα
αργότερα.

6 Ιουνίου
1799 Γεννιέται ο Αλεξάντερ Πούσκιν, Ρώσος ποιητής και συγγραφέας.
1933 Απόπειρα δολοφονίας κατά του Ελευθερίου Βενιζέλου στην Αθήνα.
1944 Απόβαση στην Νορμανδία.

8 Ιουνίου
1810 Γεννιέται ο Γερμανός συνθέτης Ρόμπερτ Σούμαν

10 Ιουνίου
323 π.Χ. Θάνατος του Μεγάλου Αλεξάνδρου
1944 Οι Γερμανοί σφαγιάζουν 228 αθώους αμάχους στο Δίστομο της Βοιωτίας

11 Ιουνίου
1864 Γεννιέται ο Γερμανός συνθέτης Ρίχαρντ Στράους (1864-1949) στο Μόναχο
1910 Γεννιέται ο ωκεανολόγος Ζακ Ιβ Κουστώ.

12 Ιουνίου
1798 Ο Ρήγας Φεραίος στραγγαλίζεται από τους Οθωμανούς, σε φυλακή του Βελιγραδίου.

14 Ιουνίου
1873 Ο Ερρίκος Σλήμαν ανακαλύπτει τους θησαυρούς της Τροίας.
1928 γεννιέται στην Αργεντινή ο Ερνέστο Τσε Γκεβάρα

15 Ιουνίου
1994 Θάνατος Μάνου Χατζιδάκι

16 Ιουνίου
1913 Έναρξη Β' Βαλκανικού πολέμου
1945
Νεκρός ο Άρης Βελουχιώτης, κατά κόσμον Θανάσης Κλάρας, καπετάνιος του ΕΛΑΣ

18 Ιουνίου
1815 Μάχη του Βατερλώ - ήττα του Ναπολέοντα Βοναπάρτη.

19 Ιουνίου
1806 Πεθαίνει στην Αγία Πετρούπολη, σε ηλικία 90 ετών, ο λόγιος Ευγένιος Βούλγαρης, από τους πρωτεργάτες του Νεοελληνικού Διαφωτισμού.
1951 Θάνατος του ποιητή Άγγελου Σικελιανού

20 Ιουνίου
1881 Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης μεταξύ Ελλάδας και οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Η Ελλάδα προσαρτά τη Θεσσαλία πλην της Ελασσόνας
και της Άρτας. Προσαρτάται η Μακεδονία, Ήπειρος, Κρήτη, νησιά Αιγαίου.

21 Ιουνίου
1527 Πεθαίνει ο Ιταλός πολιτικός και συγγραφέας Νικολό Μακιαβέλι.
1905 Γεννιέται ο Γάλλος φιλόσοφος και συγγραφέας Ζαν Πολ Σαρτρ, που το 1964 αρνήθηκε να παραλάβει το Νόμπελ λογοτεχνίας που του απονεμήθηκε.
1913 Ο Ελληνικός Στρατός απελευθερώνει το Κιλκίς και τον Λαχανά από τους Βουλγάρους.

23 Ιουνίου
1996 Θάνατος Ανδρέα Γ. Παπανδρέου
2005 Πεθαίνει σε ηλικία 80 ετών ο ποιητής Μανόλης Αναγνωστάκης.

25 Ιουνίου
1903 Γεννιέται ο Άγγλος συγγραφέας Τζορτζ Όργουελ
1950 Έναρξη του πολέμου της Κορέας (τέλος 27/7/1953)

26 Ιουνίου
1867 Θάνατος του Όθωνα, πρώτου Βασιλιά των Ελλήνων.
1945 Υπογραφή του Χάρτη του ΟΗΕ (Σαν Φρανσίσκο, ΗΠΑ)

27 Ιουνίου
1917 Ο Ε. Βενιζέλος αναλαμβάνει την ηγεσία της Ελλάδας. Η Ελλάδα εισέρχεται στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ.

28 Ιουνίου
1867 Γεννιέται ο βραβευμένος με Νόμπελ Λογοτεχνίας (1934) Ιταλός συγγραφέας Λουίτζι Πιραντέλο.
1914 Δολοφονία του αυστριακού αρχιδούκα Φραγκίσκου Φερδινάνδου στο Σαράγιεβο. Έναρξη Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
1919 Συνθήκη των Βερσαλλιών. Τέλος Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

29 Ιουνίου
1900 Γεννιέται ο συγγραφέας του «Μικρού Πρίγκιπα», Αντουάν ντε Σεν Εξιπερί.
1921 Ο Ελληνικός Στρατός αρχίζει τη μεγάλη θερινή επίθεση για την κατάληψη του Εσκί Σεχίρ στην Μ. Ασία.

30 Ιουνίου
1913 Αρχίζει ο Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος, με την επίθεση της Βουλγαρίας εναντίον της Σερβίας και της Ελλάδας.
1945 Οι τελευταίοι Γερμανοί στρατιώτες αποχωρούν από τα Χανιά της Κρήτης με την προστασία των Άγγλων.

Επειδή όλο και κάτι θα έχει ξεφύγει, μη διστάσετε να το επισημάνετε...

Agenda Ιουνίου

Για να ξέρουμε πού θα πάμε…
Αυτός ο μήνας θα είναι - απ’ όλες τις απόψεις - ροκ

Ο Ιούνιος, κατά την παράδοση, οφείλει την ονομασία του στη σύζυγο του Θεού Jupiter (Δία) Juno (Ήρα), προστάτιδα του οίκου και του γάμου, στην οποία ο μήνας αυτός ήταν αφιερωμένος.
Κατά μία άλλη εκδοχή, ο Ιούνιος πήρε το όνομά του από τον Λεύκιο Ιούνιο Βρούτο, τον πρώτο Ύπατο (Consul) της Ρώμης, ο οποίος ανέτρεψε τον βασιλιά Ταρκύνιο τον Υπερήφανο (510 π.Χ.), εγκαθιδρύοντας τον θεσμό της Υπατείας και θεμελιώνοντας την Δημοκρατία στη Ρώμη.

Στις 21 Ιουνίου συμβαίνει η θερινή τροπή του Ήλιου, το θερινό ηλιοστάσιο, με τη μεγαλύτερη μέρα του έτους. Η πανάρχαια αυτή γιορτή συνδυάζεται και γιορτάζεται με τις φωτιές του Αϊ-Γιάννη, “Τ’ Αϊ-Γιαννιού του Λαμπαδάρη”, στις 24 του μηνός, καθώς και με το αρχαιοελληνικό έθιμο του Κλήδονα.


2 Ιουνίου
Morrison's Hotel (The Doors tribute band) @ Αέρας Πετρούπολης.

3 Ιουνίου
Ο Giorgio de Chirico και η Ελλάδα. Ταξίδι μέσα από τη μνήμη. Τριάντα πέντε έργα ζωγραφικής και γλυπτικής του μεγάλου δημιουργού. Μέχρι και το τέλος του μηνός. Aθηναϊς (Καστοριάς 34-36, Βοτανικός, 210-3480000).

4 Ιουνίου
Θέατρο πέρα από τα όρια @ Θέατρο Παλλάς. Παγκόσμια Πρεμιέρα «Λυσιστράτη», διασκευή από το ομώνυμο έργο του Αριστοφάνη. Συμμετέχουν: Ζεράρ Ντεπαρντιέ, Φανύ Αρντάν.
Διεθνής Ημέρα κατά της Επιθετικότητας εναντίον των Παιδιών
Καθιερώθηκε με απόφαση του ΟΗΕ. Αφορμή υπήρξε η επιθετικότητα του ισραηλινού κράτους κατά μεγάλου αριθμού παιδιών, παλαιστινιακής καταγωγής.

5 Ιουνίου
Παγκόσμια Ημέρα Περιβάλλοντος
Να δούμε πότε θα καταλάβουμε ότι το μέλλον της ανθρωπότητας είναι άμεσα συνυφασμένο με το μέλλον των οικοσυστημάτων. Ξυπνήστε, ρεεε…

6 Ιουνίου

Θάνος Μικρούτσικος, Μανώλης Μητσιάς, Γιάννης Κούτρας, Ρίτα Αντωνοπούλου
στο Θέατρο Λυκαβηττού.

7 Ιουνίου
2η Συνάντηση Capoeira & Αφροβραζιλιάνικων τεχνών @ Ολυμπιακό συγκρότημα Φαλήρου Πλατεία Νερού. Μέχρι και τις 10 Ιουνίου.

08 Ιουνίου
Παγκόσμια Ημέρα Ωκεανών
Ποιοι γιορτάζουν πραγματικά σήμερα, αναρωτιέται η Greenpeace…

9 Ιουνίου
Whole of The Moon. Λίγο μετά την κυκλοφορία του νέου album «Book of Lightning», o παλιόφιλος Mike Scott επιστρέφει με τους Waterboys στην Ελλάδα. Στις 7 του μηνός θα βρίσκονται στο Ηράκλειο Κρήτης, στις 8 στη Θεσσαλονίκη και σήμερα στην Αθήνα, στο Θέατρο Βράχων Μελίνα Μερκούρη.

10 Ιουνίου
Formula 1, Montreal, Καναδάς. Θα καταφέρει ο Alonso να ανέβει και εφέτος στο πρώτο σκαλί του βάθρου; Ή μήπως ο Raikkonen σταθεί εμπόδιο για ακόμη μία χρονιά; Εξάλλου, πρόπερσι, η νίκη του ήταν δική του… Μήπως λογαριάζουν χωρίς το νέο, έγχρωμο ξενοδόχο (βλέπε Hamilton);

Κάλλας, 30 χρόνια μετά @ Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία (Βασ. Σοφίας 11, 210-3692272). Η έκθεση περιλαμβάνει φωτογραφίες, βίντεο, κοστούμια, παρτιτούρες, δίσκους και βιβλία, που παρουσιάζουν το έργο της μοναδικής αοιδού στο σύνολό του και αποτυπώνουν με λεπτομέρεια τη λαμπερή πορεία της παγκοσμίως διασημότερης υψιφώνου. Μέχρι και τις 31/10/07.

11 Ιουνίου
Dark victory @ Ιλεάνα Τούντα (Αρματολών & Κλεφτών 48, Αμπελόκηποι, 210-6439466). Την ομαδική έκθεση - που δανείζεται τον τίτλο της από την ομώνυμη ταινία του 1939, με πρωταγωνίστρια τη Bette Davis - με έργα δέκα καλλιτεχνών, «Dark Victory» παρουσιάζει, ως τις 30 Ιουνίου, το Κέντρο Τέχνης Ιλεάνα Τούντα.

12 Ιουνίου
Motörhead @ Tα «κακά παιδιά» του rock ‘n’ roll επιστρέφουν! Απόψε στο Principal Club, Θεσσαλονίκη, αύριο στο Oλυμπιακό Κέντρο Ξιφασκίας Ελληνικού.
Παγκόσμια Ημέρα κατά της Παιδικής Εργασίας
Ένα στα έξι παιδιά του πλανήτη εργάζεται σε κάποιο περιβάλλον που βλάπτει την ψυχική και σωματική του υγεία. 73 εκατομμύρια από τα εργαζόμενα παιδιά είναι ηλικίας κάτω των δέκα ετών και κάθε χρόνο τουλάχιστον 22 χιλιάδες από αυτά σκοτώνονται σε εργατικά ατυχήματα.
Ska Cubano, Locomondo @ Θέατρο Βράχων Μελίνα Μερκούρη, Υμηττός. Εδώ αρχίζει το καλοκαίρι. Oι Ska Cubano, μια από τις πιο δημοφιλείς και «καυτές» μπάντες διεθνώς, θα εμφανιστούν για δεύτερη φορά στην Αθήνα. Μαζί τους οι δικοί μας Locomondo.

13 Iουνίου
Οι Placebo και πάλι εδώ. Στο πλαίσιο της νέας παγκόσμιας περιοδείας τους, η πιο επιδραστική alternative μπάντα της τελευταίας δεκαετίας θα κάνει δύο στάσεις επί ελληνικού εδάφους. Μια στην Αθήνα (Θέατρο Λυκαβηττού) αύριο και για, πρώτη φορά, μια στη Θεσσαλονίκη, απόψε.

14 Ιουνίου
Παγκόσμια Ημέρα Εθελοντή Αιμοδότη
Δεν λογίζονται εκείνοι που δίνουν το αίμα τους εις στας εθνικάς οδούς…
Διεθνής Ημέρα των Weblogger
Χρόνια πολλά, κύριοι και κυρίες μου…

15 Ιουνίου
Παγκόσμια Ημέρα Γονιμότητας
Παγκοσμίως, 90 εκατομμύρια ζευγάρια αντιμετωπίζουν κάποιο πρόβλημα σύλληψης.
Έχουν περάσει, σχεδόν, 30 χρόνια από τότε που γεννήθηκε στη Βρετανία το πρώτο «παιδί του σωλήνα», η Λουίζ Μπράουν...

16 Ιουνίου
Ejekt Festival. Beastie Boys, Underworld και, βεβαίως, βεβαίως, Madness.

17 Ιουνίου
Formula 1, Indianapolis, ΗΠΑ.

17 Ιουνίου
Παγκόσμια Ημέρα κατά της Ερημοποίησης και της Ξηρασίας
Ας χορέψουμε το χορό της βροχής...

18 Ιουνίου
Scorpions Festival: Scorpions, Joe Cocker, Juliette And The Licks @ Στάδιο Καραϊσκάκη. Τη μεγάλη βραδιά θα ανοίξει ένα νέο ελληνικό ροκ συγκρότημα που θα επιλεγεί με διαγωνισμό από τους ίδιους τους Scorpions. «Θα τραγουδάμε... μέχρι να βγει ο ήλιος νυχτιάτικα!».
Παγκόσμια Ημέρα του Πατέρα
Εμπνεύστρια η Αμερικανίδα Σονόρα Σμαρτ Ντοντ, που θέλησε να τιμήσει τον πατέρα της, βετεράνο του αμερικανικού εμφυλίου, που ανέθρεψε μόνος του τα 6 παιδιά της οικογένειας.
Χρόνια πολλά στον Άγγελο Σπύρου που έγινε πρόσφατα πατήρ!

20 Ιουνίου
Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων
Στις δημοσκοπήσεις βγαίνουμε ο πιο ξενόφοβος λαός της Eυρώπης. Κάποτε, θα πάψουμε να φοβόμαστε. Όπως δεν φοβάται πια η Γαλλία του Zιντάν, της Aντζανί, του Kούντερα.

21 Ιουνίου
Alice Cooper @ Θέατρο Λυκαβηττού. Ο βασιλιάς του Shock Rock, ο performer που εντυπωσίασε με το staging των παραστάσεών του ακόμη και τον Salvador Dali, έρχεται για μια βραδιά και μόνο, με όλα τα ultra mega rock hits του.
Dolores O' Riordan @ Μονή Λαζαριστών - Θεσσαλονίκη. H Dolores έγινε διάσημη ως τραγουδίστρια και βασική συνθέτρια του διάσημου ιρλανδικού συγκροτήματος των Cranberries. Μεθαύριο θα βρίσκεται στην Αθήνα, στο θέατρο Λυκαβηττού.
Ευρωπαϊκή Ημέρα Μουσικής
Ερασιτέχνες και επαγγελματίες μουσικοί κατακλύζουν δημοτικούς χώρους, πλατείες, δρόμους, σταθμούς, πάρκα και διάφορους άλλους χώρους, παρουσιάζοντας – αφιλοκερδώς - συναυλίες απ' όλο το μουσικό φάσμα.

22 Ιουνίου
Jethro Tull @ Θέατρο Λυκαβηττού. O συγκλονιστικός Ian Anderson ισορροπεί στο ένα πόδι, φυσά πνοή μέσα από τον «μαγικό αυλό» του και απευθύνεται στον Πάνα μέσα μας. Αύριο, μαζί με την παρέα του, θα παίξουν στο Ηράκλειο Κρήτης, στις 25 στη Θεσσαλονίκη και στις 26 στη Λάρισα.

23 Ιουνίου
Evanesence @ Στάδιο Καραϊσκάκη. Με δύο βραβεία Grammy στο ενεργητικό τους ήδη, με τα αξεπέραστα φωνητικά της Amy Lee, με rock στοιχεία και μελωδίες επηρεασμένες από κλασικά ακούσματα, θα κάνουν μια περατζάδα κι απ’ τη χώρα μας.
Ολυμπιακή Ημέρα
Για να θυμόμαστε πόσο κούκλα ήταν η Αθήνα κατά τους Αγώνες…

26 Ιουνίου
Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών και της Παράνομης Διακίνησής τους
Στοπ σε όλες τις «παραμύθες», τώρα.

26 Ιουνίου
AYO @ Θέατρο Λυκαβηττού. H φωνή που κατάφερε να στοιχειώσει τα ερτζιανά με το «down on my knees», θα είναι εδώ. Has Sade gone more reggae?
Διεθνής Ημέρα κατά των Βασανιστηρίων
Στη χώρα μας, με τον «Νόμο Μαγκάκη», τα βασανιστήρια είχαν περάσει ως ιδιώνυμο αδίκημα στην εθνική μας νομοθεσία, λόγω και της χούντας.

27 Ιουνίου
Πλαθίντο Ντομίνγκο @ Καλλιμάρμαρο Στάδιο. Ο διάσημος Ισπανός τενόρος θα ερμηνεύσει άριες από δημοφιλείς όπερες, οπερέτες και μιούζικαλ.
Η συναυλία θα δοθεί υπέρ των Γιατρών Χωρίς Σύνορα και τα έσοδα θα διατεθούν στα παιδιά του Νταρφούρ.
Διεθνής Ημέρα Ομοφυλοφιλικής Υπερηφάνειας
Το 1969 ξέσπασαν επεισόδια αστυνομίας και ομοφυλοφίλων στο μπαρ «Stonewall» της Νέας Υόρκης. Η αντίδραση των θαμώνων θεωρήθηκε ορόσημο στην ιστορία του ομοφυλοφιλικού κινήματος.

29 Ιουνίου
Rockwave Festival: Robert Plant And The Strange Sensation, Chris Cornell, Europe
@ Terra Vibe (Μαλακάσα). O μύθος των Zeppelin έχει μόνιμη πρόσβαση στη σκάλα για τον παράδεισο της παγκόσμιας μουσικής σκηνής. Η καλύτερη rock φωνή των τελευταίων χρόνων, μετά τους Soundgarden και τους Audioslave, ο Chris Cornell, θα σταθεί πλάι στον μεγάλο Robert Plant. Οι Europe έχουν συνδέσει στη χώρα μας το όνομά τους με το… τιμημένο ευρωπαϊκό στο μπάσκετ, εκείνο το καλοκαίρι του’87.

30 Ιουνίου
George Clinton and The P-Funk All Stars @ Θέατρο Βράχων Μελίνα Μερκούρη.
Ο Clinton δικαίως θεωρείται ο «πατέρας» της Funk. Το σχήμα που τον συνοδεύει, αποτελείται από περισσότερα από… 20 άτομα!

Το ημερολόγιο αυτό δημοσιεύεται στο CAR Ιουνίου, που κυκλοφορεί. Πάρτε το αν θέλετε να βρείτε περισσότερους αγώνες του μηχανοκίνητου αθλητισμού, που επιμελήθηκε η συνάδελφος Ελένη Λυκίσα.

Φυσικά, μπορείτε να συμπληρώσετε όσα μου διέφυγαν.

Άντε! Καλώς να βρούμε τα χρήματα για να πάμε σε όλα αυτά!


Καλό μήνα σε όλες και όλους!

και

ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

1.6.07

Για την Αμαλία

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του.»
(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)

Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδιά, όχι ο κανόνας...»

(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες νεόπλασμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια κι επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Εκτός από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαΐου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com/, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον Ορκο του Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ' αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»
(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου - μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:
«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας.»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΛΗΦΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ

* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΤΩΝ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ
* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ

* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

* ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ
* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ


ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι "για την Αμαλία").

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ