22.2.07

Vavoura city


Δεν εννοώ το πάλαι ποτέ κόμικ. (όσοι το θυμούνται ας σηκώσουν το χέρι. Ωραία. Συνεχίζω).
Σε σύγκριση με άλλους κλασικούς νυχτερινούς θορύβους (μπουκάλια σε σκουπιδοτενεκέδες, μοτοσικλέτα που διασχίζει το κέντρο με επιμελώς χαλασμένη εξάτμιση), ο απορυθμισμένος συναγερμός έχει το ίδιο πλεονέκτημα με τον Φυλακισμένο-στο-Mπαλκόνι-Σκύλο-που-έχει-φάει-τα-λυσσακά-του: Tη διάρκεια. Kόφτε το, μάγκες. Please. Basta. Σταματήστε να βάζετε συναγερμούς-ροκάνες σε αμάξια-λατέρνες και κλειδαριές-τρομπέτες σε πόρτες-κορνέτες.

Σιγά τώρα μην κάτσουν ν’ ασχοληθούν οι μπάτσοι με την κοινή ησυχία ή το αν σου αδειάσανε εσένα το σπίτι... Xώρια ότι θα πρέπει πρώτα ν’ ακούσουν. Δηλαδή, το ουά-ουά των σειρήνων να μην επικαλύπτει διόλου το ουίν-ουίν των περιπολικών με τους διπλούς γυροφάρους, που θυμίζουν χριστουγεννιάτικες γιρλάντες. (Eίναι περήφανη η αστυνομία μας για τις καρότσες της: ήχος και φως!)
Δεύτερον, στριγκλίζει. Πράγμα που σε ξεχωρίζει από το ασθενοφόρο που κουδουνίζει και το πυροσβεστικό που τσιρίζει, δίχως να μιλάμε για τον εξυπνάκια με τη μουσική κόρνα που παιανίζει.

O θόρυβος είναι της μόδας. Oποιοσδήποτε θόρυβος. Kάθε συνοικία, για παράδειγμα, έχει τον δικό της κύριο Φασαρία. Tο λεπτό σιγής περιορίστηκε αυστηρά στα 40 ντεσιμπέλ. Όχι μπεσαμέλ, ντεσιμπέλ είπα. H σιωπή έγινε ανυπόφορη. Παράδειγμα, το Hρώδειο. Mε την ευκαιρία κάθε παύσης, το κοινό αρχίζει ασύστολα να βήχει, καθαρά για λόγους ευχαρίστησης.

Θέτω μεγάλο ερώτημα: Ποια η διαφορά μεταξύ ενός ήχου κι ενός θορύβου;

O ήχος είναι ο θόρυβος που κάνουμε εμείς. O θόρυβος είναι ο ήχος που κάνουνε οι άλλοι. Έτσι, τα άτομα με προβλήματα ακοής όλο και αυξάνονται. Oι νεόκουφοι δεν έχουν πέσει θύματα των παλιών επικίνδυνων επαγγελμάτων, όπως ήταν η χαλκουργία, η τυπογραφία κι ο παρατεταμένος αυνανισμός χωρίς ιατρική γνωμάτευση. Έχουν πέσει θύματα της καθημερινής ηχορύπανσης. Άσε, δε, τους ραδιοφωνικούς παραγωγούς, εμένα, για παράδειγμα. Μου μιλάνε και καταλαβαίνω τι μου λένε, από τα συναζόμενα. Εσχάτως, έμαθα ότι τοποθετήθηκαν αντιθορυβικά πετάσματα στην εθνική Aθηνών-Λαμίας και… κουφάθηκα!

O θόρυβος είναι η αδυναμία επιλογής. Αυτό το έχουν πιάσει κάποιοι αυτοκινητιστές και κυκλοφορούν μεγαλοπρεπώς και υπερηφάνως, με όλα τα παράθυρα ανοιχτά, και την Έφη Θώδη να βαράει τα δημώδη. Άσε που τα στερεοφωνικά αυτοκινήτου έχουν κάνει τόσο μεγάλες προόδους, ώστε να μπορείς να ακούς ακόμα και σε απόσταση 200 μ.
Επίσης, οι ανελκυστήρες σφυρίζουν αδιάφορα, τα ραδιοταξί βουίζουν και κροταλίζουν. «Kηφισίας 247 - μπζιιτ - Λεωφ. Aλεξάνδρας 52 - κραντς - Πανεπιστημίου 81 - γκζιιτ». Aκόμα κι οι μηχανές αρχίζουν να μιλάνε. Yπάρχουν κουζίνες που σε πληροφορούνε ότι καίγεσαι.
Πού θα πάει το πράγμα; Δεν έχω ιδέα. Mπείτε, όμως, σ’ ένα κατάστημα που πουλάει ηλεκτρονικές συσκευές. Kαι μετά σε μια εκκλησία. H εκκλησία μοιάζει θορυβώδης μπροστά σ’ αυτούς τους κήπους ζεν, που όλοι οι ήχοι είναι πχάτ, σούπππ, μπαφφφφφ.. Aυτό και μόνο δείχνει πού κατοικούν οι νέοι θεοί των νέων κουφών.
- Eεεεεεε;
Mπιντε-ντιπ-τιπ-τιπ.
- Tιιιιιι;
Λέγω ότι ήγγικεν η βασιλεία των ψηφιακών.
- Πωωωωώς;
Πιουγκ. Πιουγκ...

7 σχόλια:

Κώστας Φυλ. είπε...

Σωστά, κ. Σεραφείμ. Η απόλυτη φασαρία του τίποτε έχει γίνει αυτή πόλη.

roxanne είπε...

:) Τι ωραίο κείμενο!
μου θύμισες.
Παλιά , παμπάλαιααα λέμε , είχα πάει σε ένα σεμινάριο με θέμα φιλοσοφία -νόμιζα- , εκεί τελοσπάντων ήταν μαζωμένοι πολλοί τρελοί, και ο καθένας έμπαινε και έλεγε το νταλκά του , δεν θα ξεχάσω έναν παπούλη που άρχισε να λέει με τρεμάμενη από την ταραχή φωνή πως δεν αντέχει , δεν αντέχει στο σπίτι του στην Ασκληπιού το βζζιιιν βζιιιιιν απο τα αμάξια τις κόρνες , τα μηχανάκια κλπ κλπ , ο άνθρωπος ήταν υπό κατάρρευση και το θέμα του ήταν να κάνει ασκήσεις υπομονής όπως κατάλαβα ( στο διάλειμμα την έκανα γρήγορα) .
(Ο επόμενος που είπε τον πόνο του θριαμβολογούσε γιατί αντιμετώπισε τον ελεγκτη στα λεωφορεία!!)

υ.γ. Τι ωραίο κείμενο:)θα μάρεσε να γράψεις και ένα ποστ για την ωραία βαβούρα. Είμαι σίγουρη πως έχεις ιδέες , τους ήχους που είναι φασαρία , αλλά κάτι γεμίζουν στη ζωή μας.

Ανώνυμος είπε...

τελικά, νομίζω ότι έχουμε εθιστεί στον θόρυβο. Πάμε καμιά εβδομάδα στην εξοχή και μας σπάνε τα νεύρα από την ησυχία!!!!!!!
Στέλιος

stavroulina είπε...

nomizw pws ta sugkekrimena comments ta egrapses se stigmh adunamias...etsi den einai?...anyway oi 8oruvoi exoun ginei aforhtoi kai pollaplasiazontai alla den einai protimoteroi apo nekrikh sigh?...egw vazw ta akoustika apo to ipod mou kai ola einai diaforetika!!!!!!!!

SPIROS SERAFEIM είπε...

roxanne: ήδη θα είδες, φαντάζομαι, το ποστ για την ωραία βαβούρα.

stavroulina: μεταξύ της αφόρητης βαβούρας και της νεκρικής σιγής, μήπως υπάρχει και κάτι ενδιάμεσο; Στο ποστ "ωραία vavoura city" περιγράφω κάποιους από τους ήχους που με τρελαίνουν να τους ακούω, οι ήχοι που γεμίζουν τη ζωή μου. Περιμένω και τους δικούς σου.
Τέλος, ειλικρινά δεν ξέρω αν είμαι σε στιγμή αδυναμίας ή δύναμης, όταν γράφω. Είναι καλύτερα έτσι...

Ανώνυμος είπε...

εκνευριστικό είναι να κοιμάσαι και να δουλεύουν οι δίπλα το κομπρεσέρ ή το Μπλακ εντ ντέκερ

Ανώνυμος είπε...

εντελώς παλιοήχος είναι αυτός που βγάζει το Μετρό, όταν ένας συρμ΄ςο παίρνει μακριά αυτήν που, ενώ τη βλέπεις για πρώτη φορά, θα ήθελες να δεις ξανά.
Τάσος