18.4.09

Μεγάλο Σάββατο - Κυριακή του Πάσχα

Κάθε χρόνο, τέτοιες μέρες, η πασχαλινή ατμόσφαιρα μ’ αρέσει. Με συγκινεί η πανάρχαια θλίψη της απώλειας, του τέλους, που συνοδεύεται έπειτα από τη χαρά της αναγέννησης, της άνοιξης, της νέας ζωής.
Το Πάσχα είναι γεννημένο για να γεννάει σκέψεις.
Κάποιες, χωρίς αξιολογική σειρά, κάνω τώρα που γράφω αυτό το ποστ και τις μοιράζομαι μαζί σας. Θέλω και τις δικές σας.

@ Λαμπάδες για τα βαφτιστήρια: Kυκλοφορούν σαν πολυκαταστήματα από μόνες τους, δεν κοστίζουν μια περιουσία και σβήνουν το ίδιο βράδυ που ανάβουν. Αλλά θα του μείνει του πιτσιρικά, ο-καουμπόη-του-μεσονυχτίου-και-το-σκουτεράκι-Πάουερ-Ρέιντζερ-με-το-αεροβόλο-για-να-πετυχαίνει-τις-γάτες-της-απέναντι-και-ο-ζίπο-για-να-βάζει-άνετα-φωτιές-στις-κουρτίνες-ενώ-θα-ακούει-μουσική-από-το-ραδιοφωνάκι-με-τα-5-ηχεία (ένα διαλόγων και 4 «δορυφόροι», ενώ το σαμπ γούφερ θα δονεί το μυαλό των αποκάτω)...

@ Πήγα για πρώτη φορά στη Mύκονο το Πάσχα του 1994 κι από μία άποψη δεν έφυγα ποτέ. Eίχα πάει ως τότε σε διάφορα άλλα ελληνικά νησιά, που όλα ήταν ωραία, αλλά η Mύκονος στα δικά μου μάτια τότε ήταν το κάτι άλλο. O ήλιος, η θάλασσα, οι παραλίες, οι φλογίτσες στα στενά, τα πετρόχτιστα δρομάκια, οι γυναίκες, οι ωραιότερες γυναίκες που είχα δει ποτέ μαζεμένες σε ένα μέρος, ο αέρας και η δύναμη, αυτή η δύναμη που νόμιζες ότι ανάβλυζε από τα βράχια και έκανε τους ανθρώπους αλλιώτικους, η περιφορά του Επιταφίου, οι φλογίτσες στα Ματογιάννια, τα βεγγαλικά, τα τρελά ξενύχτια, τα τρελά μεθύσια, όλα τα τρελά σε -ίσια, -ύσια, -ήσια. Και εκείνη η Αμερικάνα. Πάσχα είναι να είσαι σε νησί, μην κοιτάς που φέτος φυλάω την πόλη. .
Όμως, Πάσχα ήταν που «έφυγε» κι ένας δάσκαλος της οδήγησης.

@ Θεωρώ τον εαυτό μου πραγματικά τυχερό που μεγάλωσα «παρέα» με τον Αϊρτον Σένα και τα δωρεάν μαθήματα οδηγικής ευφυΐας που χάριζε απλόχερα σε κάθε grand prix. Και όταν έφυγε εκείνη την Πρωτομαγιά του '94, και Κυριακή του Πάσχα ταυτόχρονα, μου φάνηκε η πρώτη χρονιά που το Πάσχα είχε Μεγάλη Εβδομάδα αλλά όχι Ανάσταση.

@ Οι γείτονες αμιλλώνται σε τεχνικές. Άλλος γνωρίζει να βάζει φωτιά στις κληματόβεργες, ξέρει να συντηρεί τη θράκα βρέχοντάς την. Άλλος ξέρει να σφάζει αρνιά, να τα γδέρνει, άλλος γνωρίζει να τα σουβλίζει, να τα ράβει, να τα αλατοπιπερίζει. Και άλλος είναι μάστορας στο ψήσιμο. Στην αρχή γρήγορα να μην αρπάξει απ' έξω το αρνί, ύστερα πιο αργά για να γίνει «λουκούμι». Άλλος ξέρει να περνάει το κοκορέτσι και να γεμίζει το σπληνάντερο. Ανοίγουν τα καλά βαρέλια και δοκιμάζεται η πείρα του καθενός γειτόνου(!) στα μυστικά της οινοποιίας. Πάντως, δεν μπορώ άλλα τσιγκέλια. Άλλα αίματα. Άλλες πεταμένες προβιές προβάτων. Φτάνει το αίμα τους, πλημμύρισε τα σπίτια μας. Δεν τρώω ούτε το αρνί, ούτε τα κατσίκια. Μου μυρίζει το κρέας τους, έχω δυσανεξία. Μπλιαχ…

@ Το πέρασμα, το Πάσχα, είναι μια εμπειρία πυκνή, συμβολική και έντονη. Το πένθος και ο θρήνος δίνουν τη θέση τους στη χαρά της Αναστάσεως. Η προσδοκία μιας άλλης ζωής αλλού είναι μια ανθρώπινη ελπίδα που τον συνοδεύει από τα σκότη των Σπηλαίων. Όσο κι αν φαίνεται παράλογος ο θάνατος και πιο παράλογο το γεγονός της εκ νεκρών εγέρσεως, ο άνθρωπος, όπως ο Τερτυλλιανός τα πιστεύει ακριβώς γιατί είναι παράλογα. Το ελληνικό Πάσχα είναι μια κατάφαση στο Παράλογο. Όπως οι αρχαίοι Έλληνες μόνοι αυτοί συνέλαβαν το τραγικό, έτσι και οι νεώτεροι αποδέχτηκαν και το παράλογο γεγονός του θανάτου.

@ Πάσχα των Ελλήνων οδηγών και επιβατών... Τα μέτρα της Τροχαίας, το ρεπορτάζ από τη Βαρβάκειο. Το δελτίο καιρού. Τα βεγγαλικά. Ουρανός Μεγάλης Εβδομάδας, ουρανός δόξας και θλίψης. Λευκό, το χρώμα της Λαμπρής.

@ Τα καλύτερα σαρδάμ του Πάσχα: 1996, η Γιούλα Ράπτη από τον Flash 9,61 που είπε: «Τα κατσιά και τα αρνίκια» και οι ευχές από το δελτίο ειδήσεων των 18:00 του Mega, πάλι την ίδια χρονιά, για «Καλή χρονιά»!

@ Γιατί ο Χριστός ήταν Έλληνας; Γιατί μέχρι τα 30 ζούσε με τη μαμά του, αυτή νόμιζε ότι ήταν Θεός κι εκείνος πίστευε ότι ήτανε παρθένα!

@ Εχω σιχαθεί τον βρομοχρόνο που τρέχει με εξαπλάσια ταχύτητα από αυτήν του φωτός. Mπορεί κανείς να μου εξηγήσει ΠOTE ήρθε το Πάσχα του ’09; Aφού είχαμε Xριστούγεννα του ’97 και μόλις τέσσερα χρόνια πριν, καλοκαίρι του ’87 και δεν φτάνει αυτό, αλλά είχε το θράσος (το Πάσχα) να περάσει σε χρόνο... πιο «dt» δεν γίνεται.

Το Πάσχα είναι…

η πανάρχαια θλίψη της απώλειας, του τέλους, που συνοδεύεται έπειτα από τη χαρά της αναγέννησης, της άνοιξης, της νέας ζωής, της νίκης της αγάπης κόντρα στον παλιοθάνατο.

...η διαπίστωση πως αν ο Χριστός σταυρώνεται κάθε χρόνο τέτοια μέρα, υπάρχουν άνθρωποι που σταυρώνονται κάθε μέρα.

...οι θρησκευτικές συζητήσεις που σκάνε άξαφνα στην παρέα. Δεν μπορώ να γνωρίζω εάν υπάρχει εκεί πάνω Παράδεισος. Αυτό που γνωρίζω καλά, είναι ότι εδώ κάτω σίγουρα είναι η Κόλαση, εδώ κάτω κι ο Παράδεισος.

Πάσχα είναι και όλα αυτά που σου έρχονται στο μυαλό και δεν προλαβαίνεις να γράψεις. Είναι τόσα πολλά. Όσα και τα Πάσχα της ζωής σου! Κι ένα τραγούδι, όποιο κι αν είναι αυτό, που έχεις δέσει για πάντα με κάποιο Πάσχα. Αυτό που δε θα ξανάρθει ποτέ... Pascal Obispo - Tu Vas Me Manquer. Θα σου λείψω. Έτσι, εντελώς εγωιστικά και αλτρουιστικά....

Καλό ΠΑΣΧΑ!

5 σχόλια:

new-girl-on-the-blog είπε...

Πάσχα των Ελλήνων Πάσχα..πάει πολύς καιρός από τότε που περνούσα ανέμελα τούτες τις μέρες..που τη Μεγάλη Εβδομάδα πηγαίναμε στην εκκλησία οικογενειακώς χωρίς να νοιαζόμαστε για τίποτα! Αυτόματα κάνω τη σύγκριση με το σήμερα..πού να σ΄αφήσει η δουλειά να ξεφύγεις απ΄το αγκίστρι της καθημερινότητας και του άγχους..να τελειώσεις γρήγορα, να προλάβεις...τρέχοντας κάνεις τα πάντα και μένεις σχεδόν πάντα με την απογοήτευση στα χείλη και στο μυαλό πώς πάλι δεν αξιώθηκες να τα ζήσεις όπως θα ήθελες..όπως το απαιτεί η παράδοση των ημερών...
Πάσχα σε νησί, ε, Σπύρο; Αίγινα..Σκιάθος..Σπέτσες...όλα ξεχωριστά, όλα με διαφορετικές παρέες, όλα όμορφα! Πάσχα στο χωριό μου..παιδί...οι γονείς να φροντίζουν για τα πάντα..η παρέα πάντα πολυπληθής κι εμείς να κάνουμε διαολιές κι οι μανάδες να πνέουν τα μένεα εναντίον μας (αλλά και να κρυφογελούν, καμαρώνοντας)!! Ακόμα και τώρα, πόσο ζηλεύω όταν ακούω ότι οι παρέες μαζεύονται τέτοιες μέρες και γιορτάζουν όλοι μαζί την άνοιξη, το Πάσχα! ..Κι ας ψήνουν τον πασχαλινό αμνό κάτω απ΄ τα υπόστεγα όταν βρέχει ο Θεός..η παρέα έχει αξία..τα γέλια, τα καλαμπούρια, τα συναισθήματα...
Ένα τραγούδι λέει "..αν ΄
ήσουν πέτρα θα ΄σπαζες και λουλουδάκι θα ΄βγαζες απ΄ τη ραγισματιά.."...και συμπληρώνω πως αν το λουλουδάκι είναι πασχαλιά, ο οιωνός είναι καλός..μύρισε Πάσχα, ας είμαστε καλά!

Ευγενία είπε...

αληθώς ο Κύριος Σπύρο :)( φέτος το πήρα ανάποδα κ λέω πρώτη την απάντηση σε όσους ευχήθηκα :Ρ )
Πάσχα, πάντα εικόνες με την οικογένεια κ συνηθως το σοι στο χωριό κ συ να προσπαθείς ακόμα κ σαν παιδί να βρεις τον χώρο σου και την ηρεμία σου.
Επιτέλους να φάμε το τζατζικάκι μας και το πρώτο παγωτό συνήθως της χρονιάς ( καθότι νηστεία πριν).
Aπίστευτο απο την μια στιγμή στην άλλη από το χώρισμα της μέρας η ένδειξη του ρολογιού στις 12, από λύπη σε χαρά.
Όλοι μαζεμένοι στο προαύλιο της εκκλησίας, άτομα που ίσως συναντάς πάντα μόνο εκείνη την ώρα.
Εναλλαγές .... :)

agapi είπε...

Χρόνια πολλά! Εύχομαι το Αναστάσιμο μήνυμα Ελπίδας και Δύναμης του Κυρίου να χαρίζει σε όλους ευτυχία και υγεία. Ο Χριστός ας μας δώσει την δύναμη για την δική μας ανάσταση, από το σκοτάδι στο φώς.

auburn Kate είπε...

αηδονακι μου είμαι χαλια. ΧΑΛΙΑΑΑΑΑΑ.Γιατι εβγαλες τη φορμα σχολιων μωρε;;;; Μουτςςςςςς.

the muppet show girls είπε...

Χαρμολύπης ανάγνωσμα.
Λίγο πολύ κάπως έτσι το ζούμε όλοι.
Πάσχα ελληνικό, σαν αρχαία τραγωδία.

Καλημέρες μυρωδάτες από πασχαλιές
'-)