![](https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgAwt0tKJyVDVRaBp1XI6X5JEE0twN1PHe0EZiZqSHlextWPAi1cYXTvRVSd-rDVai58a-tkAMFy60s5wCSgIwJ7nbXRNtRXOs9LWgztBowBR_6GmUbQH6QQnr5ttcZI-F9SR2iijcrmtzJ/s400/book.jpg)
Το γαλλικό περιοδικό «L’ Express» χαρακτηρίζει «θαύμα» την τόσο υψηλή αυτή κυκλοφορία, αφού - όπως σημειώνει - δεν επηρεάστηκε καθόλου από την παγκόσμια οικονομική κρίση. Κάπου πρέπει να έβαλε το χεράκι του κι ο Κύριος, δεν εξηγείται αλλιώς.
Στη χώρα μας, εκτιμάται ότι το 60% του πληθυσμού διαθέτει τουλάχιστον μία Αγία Γραφή στο σπίτι του. Ανάβω τσιγάρω, ξαπλώνω την πολυθρόνα μου προς τα πίσω, για φαντάσου να υπάρχουν Αγίες Γραφές μέσα σε τσάντες Hermes!
Μέσω του διαβάσματος, για να έρθουμε και στα δικά μου, έμαθα να θεωρώ το θάρρος, την τόλμη και την ευγένεια, από τις μεγάλες αρετές της ανθρώπινης συνθήκης. Ταυτόχρονα, έμαθα να ξεχωρίζω την τόλμη απ’ τη βλακεία και πότε η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς.
Τον τελευταίο καιρό – και λόγω της αποχής από τις ραδιοφωνικές εκπομπές - έχω, ευτυχώς, βρει χρόνο και πάλι για να διαβάζω βιβλία. Και έτσι, όταν τα φώτα σβήνουν στην Αθήνα, ανάβω το μικρό φως δίπλα στο κρεβάτι μου και για άλλη μια φορά χώνομαι στις σελίδες ενός καλού βιβλίου. Πάντα, για έναν ανεξήγητο λόγο, από το εξώφυλλο και μόνο, μου κάθονται να διαβάσω αυτά τα ωραία βιβλία που δεν μπορείς να τα σταματήσεις, που τα διαβάζεις σαν πεινασμένος και, όταν φτάσεις στο τέλος, σηκώνεις τα μάτια σου και έχει ξημερώσει.
Kάποτε, πριν από χρόνια, είχα γράψει ένα βιβλίο. Aπ’ αυτά τα εύκολα που γράφουν οι Έλληνες δημοσιογράφοι: η ζωή πνίγει τον συγγραφέα και τις έντονες στιγμές του τις κάνει ιστορία, ροκ μυθιστόρημα, αυτοτελείς ιστορίες μέσα στη μεγάλη πόλη. Φυσικά και δεν το έδειξα πουθενά, φυσικά και επόμενα δεν εκδόθηκε πουθενά.
Και έτσι, συνεχίζω να γράφω το βιβλίο της ζωής μου. Και νιώθω ότι ακόμη είμαι στον πρόλογό του... Tο παραδέχομαι ντροπαλά, όταν κουραστώ, όταν βαρεθώ να ψάχνω πομπούς και δέκτες, θα 'χω γεράσει, θα πεθάνω.
Υ.Γ.: Αυτή η ανάρτηση εγκαινιάζει το 2009. Μπορεί σε αυτό το «παιχνίδι» της νέας χρονιάς να «χτυπήσουμε», να «πέσουμε», να στεναχωρήσουμε κάποιους, να πικραθούμε οι ίδιοι. Δεν πειράζει. Η ζωή είναι ρεαλίστρια, προχωράει με βήματα και ξαναχτίζει τα ερείπια, κάθε φορά λίγο πιο στέρεα.
Ατάκα του Γεωργελέ στο ΚΛΙΚ είναι και την έχω πάντα στο μυαλό μου, όπως και όλα τα υπόλοιπα που έλεγε...
Τι διάβασες τελευταία και σου άρεσε;
11 σχόλια:
...Και όμως τα τελευταία μου αναγνώσματα ήταν λήμματα από το Κοράνι...
"Εκείνο που μας ένωσε
εκείνο που μας χώρισε
κι αυτό που δεν προχώρησε
δεν ήμασταν εμείς"
Εμείς προχωράμε Σπυράκο...
for ever k.
Αηδονακι μου αγαπημενο, το ξερω εγω οτι δεν παρατας ποτε το έντυπο οξυγόνο... Δυο διαβασα μεσα στα Χριστουγεννα, "Υπογειες ιστοριες", εκδ. athens voice,2007, συλλογικο εργο, ΓΑ-ΜΑ-ΤΟ! τελεία. Στο συνιστω ανεπιφύλακτα. Εξαιρετικες ιστορίες. Και δυο διηγηματα του Ντοστογιέφσκι απ΄τις εκδοσεις ΠΑΤΑΚΗ: Ο κροκόδειλος και ο τίμιος κλεφτης. Δεν μπορω αν πω οτι καταμαγευτηκα. Αλλα αυτο που δεν θα μου τη γλιτωσει για φέτος, είναι το βιβλιο του Wilkie Collins-Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΑΣΠΡΑ, νομιζω εκδοσεις ΒΕΡΕΝΙΚΗ. Το κυνηγαω απο προπερσι.Α! Και αν δεν εχεις διαβασει το ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ΣΤΗ ΧΑΝΑ του Μπέρνχαρντ Σλινγκ είναι μια παραπολυ καλη επιλογη. Οπως και η ταινια του. Την ειδα χτες. η Γουίνσλετ είναι εξαιρετικη Σπυρουλη μου. Δικαιως την βραβευσαν. Μακια και... μας λείπεις.:((((((
Λέγεται "Fun Home" είναι της Alison Bechdel, κι όσο κι αν ακούγεται αστείος ο τίτλος, δεν είναι καθόλου.
Καλή χρόνια, καλές πτήσεις και μπόλικη υγεία να 'χουμε να ξοδεύουμε!
Διαβάζω αυτή τη στιγμή "Το όνειρο" του Ντοστογιέφσκι. Είναι το γύρισμα στην κλασσική λογοτεχνία που σου δίνει το χώρο για να πάρεις φόρα για το μέλλον.
Tις καλημέρες μου σπύρο!
καλή χρονιά Σπύρο..( ευχηθηκα ή όχι δεν θυμάμαι)
δυστυχώς όσο κι αν γράφω , αναγνώστρια λογοτεχνικού βιβλίου δεν είμαι, δεν ξέρω τι φταίει ,δεν με ελκύουν να τα διαβάσω...:/
με σώζει που πήρα όμως σήμερα για δώρο βιβλίο;;; :))
έλααα ομολόγησε τοοο έχεις κ συ Αγία Γραφή στο σπίτι , στο γραφείο , στο τουτου :Ρ
εγώ διαβάζω προς το παρόν, με πολλές διακοπές το έργο 'στη σκιά του βυζαντίου', του νταλρίμπλ, εκδόσεις ωκεανίδα. ο νεαρός άγγλος συγγραφέας αποφάσισε τέλη του 1990 να κάνει το ίδιο ταξίδι που έκανε ο ιωάννης μόσχος, μοναχός, πριν την εμφάνιση του ισλάμ στην ανατολική πλευρά της βυζαντινής αυτοκρατορίας. η γραφή του είναι ρέουσα εξαιρετική, και το ενδιαφέρον του βιβλίο σε κρατά διαρκώς στην ομορφιά του: σύγκριση του τότε και του τώρα, τα προβλήματα, οι κοινωνίες, τα καθεστώτα, και χίλια δυο άλλα.
μπορώ να πω ότι πραγματικά ταιριάζει και με τις μέρες μας...
όσο για την αγία γραφή, έχω διαβάσει στη σειρά όλη την καινή διαθήκη. μερικές φορές, πριν πολλά χρόνια. είναι πολλαπλά τα θέματα που θε΄τει, και η ζωή του χριστού αναδύεται ως απίστευτα μεστή διδασκαλία.
@ Γη του Πυρός. : Η αλήθεια δεν έχει θρησκεία, βρίσκεται παντού...
@ vatraxokoritso : φυσικά και προχωράμε
@ auburn Kate : να διαβάσεις οπωσδήποτε τη Γυναίκα με τα άσπρα...
@ koptoraptou : Υγεία και όλα τα άλλα θα έρθουν. Κι αν δεν έρθουν, δεν πειράζει!
@ ΑΠΕΙΡΩΤΑΣ : Εξαιρετική επιλογή. Επειδή πολλές φορές ξεχνάμε το κλασικό...
@ Ευγενία : όχι. Δεν έχω καμία και πουθενά. Πάνε χρόνια που την έχω διαβάσει...
@ - : ωραία πρόταση, θα επιδιώξω να το διαβάσω. Όσο για την Αγια Γραφή, συμφωνώ. Αλλά διαφωνώ με αυτούς που έμειναν τώρα να τη διδάσκουν...
Δημοσίευση σχολίου